Tom Zwitser

Catholica

2009-05-17T15:30:00.005+02:00

Ik ben verhuisd naar Catholica.nl. Op dit weblog staan alle artikelen en blogs die ik voor www.bitterlemon.eu geschreven heb.

De vrouw is goed, de man is slecht

2009-04-03T22:22:00.031+02:00

Het Katholiek Nieuwsblad presenteert deze week een groot artikel over de Amerikaanse katholiek Pia de Solenni en haar boodschap over de rol van de vrouw in de Kerk. Ze benadruk de complementariteit van man en vrouw en spreekt van een fundamenteel verschil tussen die beiden. Op 2 mei is ze te horen op het symposium “vrouw wie ben je?’ Het klinkt allemaal leuk, maar de voorzichtigheid waarmee ze op haast nietszeggende wijze iets van afbreuk probeert te doen aan het feministische dogma laat nog veel oningevuld.

Het is te prijzen dat er iemand – een vrouw – opstaat die zegt dat man en vrouw complementair zijn en niet direct begint te roepen over gelijkheid. Ook in de Kerk wordt te weinig over dit soort zaken gesproken. De traditionele invulling van de rol van de vrouw in gezin, kerk en samenleving is een fundamenteel taboe. We horen immers al 50 jaar niets anders dan praten over de rol van de vrouw in van allerhande verbanden. De vrouw moest in iedere vereniging binnentreden waar ze zou willen en overal dezelfde plaats innemen als de man, ook al betreft het een oude-mannenvereniging. De vrouw moet en mag alles, zoals ze zelf nu ook schijnen te beseffen: “Ga je scheiden? Goed dat je voor jezelf opkomt, meid! Blijf je getrouwd? Goed dat je doorzet! Ga je werken? Goed dat je jezelf ontplooit! Ga je stoppen met werken? Goed dat je eens wat tijd aan jezelf besteedt! Fijn om bij een sekse te horen die het nooit fout kan doen.” (Sekse of sekte?)

Wat is precies het probleem?

Aardig dus dat men van de hard-feministische agenda afwijkt en wat tegengas produceert, maar soms versterkt het dogma zich ook met wat kantlijn-achtige kritiek. En het dogma doet dat nu dus ook. De vraag waar die agenda zich op richt, wordt immers nog steeds verkeerd beantwoord. Het feminisme richt zich niet op de vrouw, maar tegen de man. Dus uiteindelijk moet het natuurlijk gaan over iets dat nog veel meer taboe is dan vrouwelijkheid, namelijk de rol van de man. In tegenstelling tot de vrouw is de man niets, heeft hij niets en mag hij niets. Er is niets zo grondig en fundamenteel taboe als de man in gezin, kerk en samenleving. De eerste de beste mannelijke scheet die opgemerkt wordt, wordt met banvloeken, wijvengekijf en juridisch gedroogkloot begroet. Zolang het vertoog door en over vrouwen gevoerd wordt en mannen mogen meepraten, komt de kern van het probleem niet ter sprake, en wat is er problematischer in deze tijd, in deze maatschappij en in de huidige kerk als een echte man die kan spreken en tegenspreken?

Volgens De Solenni hangt de toekomst van de wereld van de vrouwen af – en de Conciliepaus, Paulus VI, was in 1965 dezelfde mening toegedaan. Ook de filosoof Peter Sloterdijk beweert zoiets wanneer hij zegt dat de toekomst van de vrouwen afhangt, omdat alleen zij de mannelijke barbarij kunnen temmen. Dat we het in deze tijd moeten hebben van een paar vrouwen die op bepaald gebied en tot op zekere hoogte iets van contrafeminisme laten horen, tekent het hele probleem van de man in een notendop. Vrouwen mogen nog over en tegen de eigen sekse spreken, maar een man moet dat niet proberen. Een man mag niet over en tegen de eigen sekse spreken, maar zeker niet over en tegen de vrouwelijke sekse.

Wat bedoelen ze met de vrouwelijke redding van de wereld? Dat de man niets is dan een oorlogsmachine die alleen geïnteresseerd is, met de woorden van De Solenni “in objecten en projecten”? Of is dat juist een impliciete erkenning voor het feit dat mannen beter omgaan met zaken en minder participeren in een circus van oplopende emoties... dat de publieke zaak dus beter weer een mannelijke aangelegenheid kan worden, zoals vroeger? Maar deze erkenning blijkt niet uit het artikel. Erkenning voor de man zit er nog niet in. Het houdt juist een erkenning voor de vrouw in die vanuit haar natuur meer geneigd is "de mens als geheel te zien." Met andere woorden: mannen zijn barbaren en de beschaving komt vanuit de vrouw. Mannen zijn goddeloos en religie komt vanuit de vrouw. Mannen zijn slecht en vrouwen zijn goed. Menselijkheid is vrouwelijkheid; mannelijkheid is vernietiging. Helaas voedt Pia de Solenni nog dit soort denkschema’s op gelijke wijze als de moderne agenda dat al decennia lang doet.

Volgens deze schema's kunnen man en vrouw inderdaad óók complementair zijn. Al is het een kosmisch dualisme zoals dat van de Manicheeërs, of Taoisme; van het kwade en goede dat in balans met elkaar moeten zijn, in plaats van de christelijke gerichtheid op het goede. Het wordt dus tijd dat er op een fundamenteel andere, niet-moderne manier over vrouwelijkheid en mannelijkheid wordt nagedacht. Holle frasen als gelijkheid en gelijkwaardigheid blijken neer te komen op een lofgezang op de vrouw en de banvloek op mannelijkheid. De man mag alleen van die lofprijzing meeprofiteren voor zover hij als verwekker en tweede moeder fungeert. Want mannelijkheid is slecht. Om dit kosmisch dualisme eens nader te bekijken moeten we wellicht de zegeningen gaan tellen die het ons gebracht heeft.

Het publieke domein

Mag ik mevrouw De Solenni eraan herinneren dat de feminisering van de werksfeer ons het projectmatig werken en de managersklasse heeft opgeleverd, en de bijkomende onzekerheden rond de baan en almaar groeiende papierrompslomp en bureaucratie? De economische crisis zou goed zijn voor de arbeidsparticipatie van vrouwen, omdat zij in beroepsgroepen met meer zekerheid (lees: overheid) werken en de mannen dus het echte werk moeten opknappen, de belasting opbrengen en ook nog de ontslagrisico’s dragen als het economisch tij keert. En de vrouwen maar voor ambtenaar spelen. Steeds meer mannen doen werkprojectjes voor een zeer beperkte tijd en met grotere onzekerheden. Om maar niet te spreken van de zwaardere beroepen waar vrouwen niet geweigerd mogen worden, maar als ze er eenmaal werken, van de echte zware taken worden gevrijwaard, zodat mannen uiteindelijk zwaarder belast worden dan in de tijd dat er nog geen vrouwen werkten. Zoals in het leger.

Over feminisme en media kunnen we kort zijn: de media zijn de geinstitutionaliseerde perversie van vrouwelijkheid. Het voortdurend circus van opgeklopte emoties is in al haar banaliteit nergens voortreffelijker te aanschouwen als in medialand.

Dan de feminisering en de educatieve ramp: studenten leren competenties te verwerven om zich al zelfreflecterend door de wereld te bewegen volgens de laatste hippe manier om over je gevoel te praten, maar zelf nadenken mogen ze niet meer en kunnen ze derhalve ook niet. Om van de slagvelden op de basisscholen en voortgezet onderwijs maar niet te spreken waar jongens massaal afhaken in de vrouwelijke opzet van het onderwijs. Mag ik daarbij ook in herinnering roepen dat het niet zozeer de mannen zijn die een slaafse houding vertonen aan onderwijsdogma's, socialiseringstechnieken, leerdoelen en aan managers, maar dat het vaker de vrouwen zijn die wel eens de werkelijkheid uit het oog verliezen omdat alle geleerde theorietjes en proceduretjes precies nagevolgd moeten worden? Waarom zijn er geen mannelijke leraren meer? Wellicht omdat ze al gedurende het PABOtraject een flink deel van hun mannelijkheid moeten afleggen voordat ze überhaupt voor de klas kunnen staan?
Mag ik er ook aan herinneren dat, oh coïncidentie, sinds de massale deelname aan openbare en andere functies door vrouwen, de menselijke kant in die invulling van ambten totaal gederailleerd is? Waarom treft men snibbige vrouwelijke ambtenaren achter het loket wie de vermoeienissen van de bureaucratie aan de stand van de mondhoeken valt af te lezen, maar hebben hun mannelijke collega's vaak nog enig medemenselijk besef dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten?

Men kan op zijn minst concluderen dat de massale toevloed van vrouwen en hun grenzeloos geprezen vrouwelijke eigenschappen op de arbeidsmarkt, in de overheid en het onderwijs geen enkele invloed hebben gehad en, in hun massale aanwezigheid, wellicht zelfs totaal averechts gewerkt hebben. Of mag ik – wanneer men dit geen legale conclusie vindt – dan tenminste concluderen dat er door het werk niet veel van de vrouwelijkheid in de vrouwen zelf is overgebleven? Mogen we er dan misschien voorzichtig vast van uitgaan dat de geroemde vrouwelijke zachtheid, persoonlijke aanpak en oog voor de mens in zijn geheel, toch aan enige menselijke beperkingen zijn verbonden? Dat, bijvoorbeeld die vrouwelijke zachtheid en dat vrouwelijke oog voor de mens als geheel, niet hupsakee vanachter loketten, klaslokalen, collegedictaten, televisiestations, of hotlines over de mensheid kunnen worden uitgestrooid?

Ik zie woorden van een vrouw over de complementariteit van man en vrouw, maar zie haar daar niet logisch uit concluderen dat zowel mannelijkheid als vrouwelijkheid dus een eigen domein van opereren en fungeren hebben. En dan doel ik niet direct op het negentiende eeuwse riedeltje ‘huis versus werk= vrouw versus man.’ Maar dan doel ik op het feit dat de man het beste opereert in zijn eigen domein van mannelijkheid en niet als een soort hyperdevote of softe tweede moeder als vijfde wiel aan de wagen hangt. De vrouw idem dito. Of hebben deze zaken zogenaamd weer allemaal niets met elkaar te maken en heeft een en ander geheel andere oorzaken?

Het private domein

De praktijk helpt ons weinig vooruit in de zoektocht naar de zegeningen van de vrouwelijkheid aan de openbare kant van de maatschappij. Laten we er dan maar een paar excellente sociologen bijhalen zodat ik met Pia de Solenni naar een gemeenschappelijk uitgangspunt kan zoeken voor haar vrouwelijke waardigheid aan de meer private kant van de maatschappij. (Ik vertaal haar vage 'gelijkwaardigheid van de vrouw' maar gemakshalve in bruikbaar Nederlands.) Waar komt die waardigheid vandaan en waar blijkt die uit? Daarvoor kan men de standaardwerken van Geoffrey Gorer lezen, zoals The American People – a study in american character, waarin gesteld en aangetoond wordt dat de Amerikaanse cultuur in zijn wortels de man en de daaraan verbonden autoriteit afwijst, met alle problemen van dien voor de vrouwelijkheid en de opvoeding van kinderen.

Of men neemt de standaardwerken van Christopher Lasch die de oorzaken van het cultureel narcisme tot in zijn wezen ontleedde. Lasch laat zien dat de afwezigheid van de man en het mannelijke gezag niet alleen slecht is voor het kind, maar dat de alleenstaande moeder volledig derailleert wanneer er geen optredende vader is: “De vrouw verstikt de kinderen met ononderbroken maar plichtmatige aandacht.” Kinderen blijven levenslang volledig afhankelijk van de moeder die het hele leven van het kind in alle facetten wil invullen, over de grenzen van de volwassenheid heen. Opmerkelijk is dat deze kinderen ook op volwassen leeftijd niets dan minachting kunnen koesteren voor hun moeder, ook al kunnen ze niets zonder haar. Iedere natuurlijke dankbaarheid en ieder eerbetoon aan de ouderlijke zorg is hen vreemd. Waar is de waardigheid van de vrouw gebleven wanneer haar alleen maar minachting treft? Volstrekte afhankelijkheid en verachting vallen samen wanneer een moeder iemand op zichzelf gaat worden; iemand met eigenwaarde die geen man nodig heeft, of juist een man heeft die denkt dat zijn aanwezigheid niet nodig is. Lasch laat echter zien dat er zonder man geen waardigheid is. Waarom?

De man is van de orde en de moeder van de regeltjes. Orde en regeltjes zijn niet hetzelfde. Orde heeft te maken met een openheid waarin kinderen ruimte en plaats krijgen binnen de orde; alleen zo is er echte speelruimte. Verstikking door regeltjes toont daarentegen de afwezigheid van die orde en ruimte; regeltjes werken iedere ruimtelijke handeling van het kind tegen totdat het volstrekt bewegingsloos wordt. De vader is cruciaal in de ontwikkeling en zelfstandigheid van kinderen, maar ook in het doordraven van de moeder. De vader beschermt de moeder tegen zichzelf, maar beschermt daarmee ook haar waardigheid als ouder voor haar kinderen. De vader beschermt de eer van beide ouders naar de kinderen en zorgt dat kinderen hun ouders op natuurlijke wijze kunnen eren; ontzag koesteren en geen moeite hoeven voelen om dankbaar te zijn naar de ouders. Hierin ligt dus de vaderlijke taak en de vaderlijke zorg. De oude volkswijsheid dat de vader het denkbeeldig navelstreng tussen moeder en kind tijdens de opvoeding moet blijven doorknippen duidt op de cruciale rol die de vader heeft en die toch enige moed én tact vereist.

Er is in deze tijd, om eerlijk te zijn, geen woord zo misplaatst en leeg als waardigheid in combinatie met vrouwelijkheid of moederschap, maar wellicht ook in combinatie met vaderschap en mannelijkheid. De waardigheid van de vrouw kan niet concreet ingevuld worden als een los van de man en op zichzelf staande waarde. De waardigheid van de vrouw ligt vanouds in de handen van de man. Niet dat de man de waardigheid van de vrouw moet erkennen of iets dergelijks, maar de vader brengt de waardigheid van de vrouw tot stand in de uitoefening van zijn vaderlijkheid. Mannen of vaders die niet als zodanig kunnen, willen of mogen optreden, beschikken over het algemeen over de meest onwaardige vrouwen; vrouwen die letterlijk geen waardigheid bezitten en ook overeenkomstig handelen. Zonder mannelijkheid dus ook geen vrouwelijkheid, laat staan waardigheid. Want Lasch heeft het niet alleen over gezinnen met alleenstaande moeders, maar ook over gezinnen waar de vader weliswaar bijhangt, maar als vader afwezig is. Lasch spreekt in beide gevallen over kinderen met het afwezig-vadersyndroom, ofwel narcisten.

De hoeder van de waardigheid

Want de eindvraag luidt - wanneer de zogenaamde gelijkwaardigheid of waardigheid in het geding komt; wie bewaakt die veelbesproken, maar weinig ingevulde gelijkwaardigheid? De staat en haar wetten die druipen van het antimannelijke, antipriesterlijke en antipatriarchale gelijkheidsressentiment? Het antwoord moge duidelijk zijn. De staat minacht moeders op dezelfde wijze als narcistische kinderen hun moeder minachten. Ze jagen vrouwen de arbeidsmarkt op, misbruiken hun vrouwelijke discipline en natuurlijke loyaliteit aan welk gezag dan ook en laten hen met hun vrouwelijkheid achter een loket doodbloeden. Nee, de staat kan beter worden bemand door minder loyale, minder gedisciplineerde en minder gezagsgetrouwe ambtenaren - over het algemeen zijn dat dus mannen. Mannen hebben meer besef van de waardigheid van het ambt en van het algemeen belang, en verwarren dat niet met domweg de staat gehoorzamen.

De economie dan, die de vrouw het liefste helemaal loskoppelen van haar historische rol als dochter, echtgenoot en moeder? Driewerf neen! De kerk dan? Ja, de kerk bewaakt de waardigheid van de vrouw voortreffelijk voor zover het de bruidjes van Christus betreft, maar uiteindelijk kan ze dat niet voor iedere moeder of vrouw. Wat is dan de harde waarde van de zogenaamde gelijkwaardigheid – vooropgesteld dat ze bestaat? De hardheid van de waardigheid van de vrouw – en van het ouderschap – ligt in de hardheid van de mannelijkheid. En dat is wellicht de reden waarom de mannelijkheid tot absoluut taboe van deze tijd is verklaard en men voortdurend komt met een schijnvrouwelijkheid die de vrouwen ontvrouwelijkt. De waardigheid van de vrouw wordt eerst en vooral vanuit de private sfeer geconditioneerd en wordt niet, zoals de wet en de staat suggereren vanuit de publieke sfeer geconditioneerd. De waardigheid van de vrouw vereist dus een aanwezige vader en echtgenoot.

Wat heeft het dan voor zin om de Kerk bewust te willen maken van de feminiene waarden? Ik ken geen kerk die al in de kerkelijke leer een meer en evenwichtiger plaats bereid aan vrouwelijkheid dan de Rooms Katholieke Kerk. Alleen al de meer objectieve zaken als de Mariadevotie en de nadruk op het huisgezin als analogie van het hemels gezin. De kerkelijke leer zoekt altijd naar de balans, maar kan dat ook in het algemeen van de kerkelijke praktijk gezegd worden? In de parochiale praktijk is niet de mannelijkheid doorgeslagen, maar vaker de vrouwelijkheid, hetzij in devoot opzicht, hetzij in feministisch opzicht, net als in de moderne cultuur. Het aantal mannelijke mannen is in de minderheid ten opzichte van de massa gewillige (willoze) softe mannen die vooral in de weer zijn met devote en kerkelijk-interne aangelegenheidjes. De normale vent in de Kerk is er al te vaak eentje die zijn mond niet open durft te trekken tegen de ofwel devoot-softe sfeer, ofwel de progressief-feministische clique. Terwijl de mannelijkheid doorslaat door afwezig te raken, slaat de vrouwelijkheid door, wanneer ze teveel aanwezig is.

Ik ben absoluut niet tegen devotie, integendeel, maar wel als die devotie mannen tot kwezels maakt. Wij mannen leren zo goed over ons gevoel en ons geloof praten dat we het geloof en het gevoel er zelf niet meer bij nodig hebben en wellicht is dat ook juist de bedoeling. Maar in de echte devotie moet de man werkelijk tot man worden. Uitgerekend in de kerk zou je namelijk de oermannelijkheid tegen moeten komen; die van de priester. Deze harde mannelijkheid blijkt uit de man die verzoening voor zijn huisgezin kan doen zoals Job (dat is pas devotie), die zijn volk door de woestijn kan leiden als een Mozes en die met het zwaard aan zijn gordel op de ware gestalte van Christus blijft zien als een Petrus. Maar wat wanneer de priesters niet in staat zijn om deze drie rollen te laten doorschijnen maar zich ledig houdt met vrijzinnig of fideïstisch gepraat; waar is dan de kerkvader waar iedere man naar kan opzien? Moeten alle mannen zich dan stil houden?

Praten over een positievere rol van vrouwen in de huidige kerk is voor mij met vraagtekens beladen. De complementariteit van man en vrouw beaam ik volledig. Maar zonder oermannelijkheid zal er nooit een concrete invulling komen aan de term ‘waardigheid van de vrouw.’ Pia de Solenni is op de goede weg, zeker gezien de huidige stand van zaken, maar de erkenning en invulling van de vrouwelijkheid zou noodzakelijkerwijze gepaard moeten gaan met de erkenning van de mannelijkheid. Dat ze niet over mannelijkheid spreekt, is een teken aan de wand. Een eenzijdig vertoog waarin vrouwen over vrouwen spreken representeert de werkelijkheid niet, zeker niet wanneer er toch een feministische agenda achter schuil blijkt te gaan. En wellicht ligt juist de compleetheid van het vertoog in handen van een man. Maar de man moet wel kunnen, durven en willen spreken. En zoals de priester tot God spreekt uit naam van het volk en tot het volk uit naam van God, zo mag de man spreken voor zijn gezin, zijn gemeenschap en wat dies meer zij, maar ook tot zijn gezin, gemeenschap en wat dies meer zij. Een echte man spreekt nooit voor zichzelf alleen.

Het geheim van de bisschoppen

2009-03-09T10:04:00.006+01:00

Er schijnt iets van een geheime dienst te bestaan die speciaal ter beschikking staat van de bisschoppen van Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland en Nederland. Niet alle bisschoppen in deze landen maken er gebruik van, maar die dat wel doen beschikken over pikante informatie.

Zo menen vele bisschoppen uit deze vier landen te weten dat de broederschap van St.Pius X antisemitisch en rascistisch is en ze willen ons dat op het hart drukken. We zouden haast denken dat het in de statuten van de broederschap staat, maar ja, daar komen wij niet achter want die statuten zijn zo geheim dat niemand het bestaan ervan kon vermoeden. Uitgezonderd de bisschoppelijke inlichtingendienst. Er is zelfs een Nederlandse bisschop die “dat onfrisse groepje” met droge ogen verwijt dat ze “weerzin tegen de Islam hebben”. En die weerzin tegen de Islam is waarschijnlijk de druppel die de met 'racisme' gevulde emmer doet overlopen. Sinds Benedictus XVI november 2006 in de Istanbul de Koran kustte, moet iedere katholiek die weerzin tegen de Islam heeft blijkbaar de genade van de Kerk onthouden worden. Gelukkig zijn er tot trots van deze bisschoppen nog vele katholieken die zeker niet tegen de Islam zijn en die zeker niet willen dat Joden zich eventueel zouden bekeren tot het katholicisme. Voor de bekering van deze laatsten mag nog steeds niet gebeden worden. Want de wens dat een Jood zich zou bekeren zou zeker weer een zonde tegen de godsdienstvrijheid zijn, maar is wellicht ook antisemitisch.

Samir Khalil Samir, een Egyptische priester in Libanon, formuleert deze schizofrenie zo: “In het verleden reisden we de oceaan over om moslims te bekeren en dat was misschien schier onmogelijk. Maar nu woont de moslim in mijn eigen land, is hij mijn buurman en we doen helemaal niets.” Men mag er zelfs niet meer voor bidden want dat ‘verstoort de dialoog’ met de moslims (i.c. dan worden ze boos). Pardon, oh eh, we doen dus wel iets? We onderhouden de dialoog met de Islam? Ja kijk, dan begrijp ik het verkeerd; er is wel een dialoog maar niet met de bedoeling ze te bekeren. Aha, mag ik het dan zo formuleren: men mag als katholiek (geestelijke) alles over moslims zeggen zonder de intentie te hebben, laat staan de wens te formuleren dat ze het Christelijk heil deelachtig mogen worden? Men mag dus alles met moslims bespreken, maar we moeten ze ver van ons geloof houden? Het is dus net als in de jaren ’60 met de politie: de Islam is onze vriend. Wij hebben geen weerzin tegen de Islam, maar we houden van de Islam. Nihil obstat.

Het is zeker zo dat moslims zedelijk betere mensen zijn dan de ontaarde hedonisten waaraan ons land inmiddels een dodelijk overschot heeft. Moslims zijn ook prettiger winkeliers, betere familiemensen en loyaal aan hun geloof, maar als men al niet eens weerzin tegen een wezensvreemde en uiteindelijk godslasterlijke religie mag koesteren, dan zullen wij christenen wel helemaal geen weerzin meer mogen hebben tegen onze eigen secularisatie en bijbehorende gevolgen. Nee, hoe meer secularisatie hoe beter, en hoe meer gescheld op christenen, de paus en de kerkelijke leer, hoe beter. Hoe meer verdeeldheid hoe beter.

Het is voorts bijzonder hoe bisschop na bisschop de term ‘na Vaticanum II’ in de mond neemt, om alles wat afwijkt van de zo af en toe hopeloos eigengereide episcopale kliek, de pan in te hakken. En eigenlijk alles te verketteren wat zich beroept op de continuiteit van de Kerk – te duiden als de continuiteit van voor EN na Vaticanum II. Want zo gaat men met de traditionalisten om: Wat voor Vaticanum II (1962 – 1965; veel te kort voor een goed concilie) nog de hele Kerk leerde en geloofde, is nu reden om als ketter de Kerk uitgeschopt te worden. Ze nemen de term ‘na Vaticanum II’ in de mond om een tweeduizendjarige geschiedenis als achterhaald en niet meer van deze tijd te kunnen wegzetten. Want wanneer we de boekjes van Vaticanum II openslaan dan zien we daarin – of ik zie het tot nu toe over het hoofd – weliswaar weinig concreets, maar wel om de andere zin een oproep om de Kerk bij de tijd te laten aansluiten en alles aan te passen aan de eisen van de tijd.

‘Vaticanum II’ kwam zeker niet uit de lucht vallen. De sfeer in de hogere clerus was vlak na de oorlog al verpest. De historicus James Kennedy haalde de verzuchtingen van het toenmalige hoofd van de organisatie van het Pastoraal Concilie, Pater Walter Goddijn: "Er is een grote tyrannie van de gelovigen. Zij houden verdomd veel tegen." Ideeën werden volgens Goddijn niet onder het volk, maar aan de top geboren. En omdat het volk niet wilde veranderen moest dat maar per concilie gebeuren. Het was een publiek geheim dat er op een aantal Nederlandse priesteropleidingen een theologie en pastoraat werd gedoceerd die weinig opbouwend waren zodat men zich afvroeg waar de Kerk wel heen zou gaan wanneer men dit op het volk losliet. Er heerste bij vlagen en in bepaalde streken een volstrekte haat naar Rome en de kerkelijke leer, maar vooral naar het gezonde volk. Het gezonde volk werd door Vaticanum II ettelijke keren in de hoek van bijgeloof geplaatst. Vaticanum II is deels een grote corrector op het volksgeloof geweest in plaats van een bevorderaar van volksdevotie. Enfin, dat het een en ander aan gif uiteindelijk van boven de weg naar beneden heeft gevonden, daarvan moge de ontvangst van Johannes Paulus II in Nederland anno 1985 getuigen.

Een enkeling in de tweeduizendjarige geschiedenis – we hebben het over iemand als Luther – heeft hetzelfde gedaan als wat de clerus na Vaticanum II heeft ‘toegelaten’. Luther sprak over de kerkelijke leer als ‘scholastiek gebabbel’. Hij veegde de vloer aan met Thomas van Aquino zonder ooit iets van hem te hebben gelezen. Alhoewel Luthers erfgenamen al bij monde van Melanchton deze boude bewering uit de Lutherse leer haalden, zo veel mogelijk de schade probeerden te herstellen én hoewel daarna Lutheranen en Calvinisten hun leer grotendeels bleven funderen op de scholastiek, mag er in onze dagen niet meer over die scholastieke leer gepraat worden – en niet zozeer onder Calvinisten, maar nota bene in de Kerk zelf. Sinds Vaticanum II mag er niet meer gedacht en gesproken worden als daarvoor; sinds Vaticanum II is alles anders, beter en nieuwer. Het is een tijd van dialoog, van godsdienstvrijheid en van ‘alle wegen leiden naar God’, een tijd van verzoening van alle zondaren, eventueel zonder instemming van de zondaar zelf. Er is bij voorbaat genade voor iedereen. Men hoeft er niet meer om te vragen, laat staan er boete voor te doen.

Terwijl het protestantisme-in-de-slechte-zin-des-woords (oftewel: de vrijzinnigheid) vrijwel opgeheven is en het orthodoxe (goede) protestantisme op eilandjes raakt en ook eilandgedrag gaat vertonen, lijken onze bisschoppen steeds protestantser te worden in de slechte zin des woords. Ze hebben hun parochies decennialang om de oren geslagen met andersdenkenden, andersgeaarden, andersvoelenden, anderslevenden, anderslerenden en vele andere soorten andersanderen en stellen nu vast dat hun kerkvolk “teleurgesteld raakt in God”. Bijvoorbeeld omdat hun gebeden niet verhoord worden. Of wellicht omdat ze veertig jaar lang geen cathechese hebben gekregen, veertig jaar lang geen bijbelexegese in de preek vonden en veertig jaar lang vooral op hun hart gedrukt kregen dat God alles kon zijn wat Gerard Reve zich in zijn fantasie maar voorstelde? En dat men met God voorts alles kan doen wat in de eigen fantasie opkomt?

Nog steeds mag een katholiek blij zijn met een preek waarin halve waarheden worden verkondigd – voornamelijk omdat de andere helft van de leer verzwegen moet worden. Kan een priester niet anders of mag hij niet anders? De meeste parochies hebben niet eens een priester, maar staan echter in dienst van een pastoraal werkster die zichzelf – God behoede haar – als autonoom pastor beschouwt. En die pastoraal werkster staat weer in dienst van de universele rechten van de mens en de alverzoening. Waar ieder mens in de wereld vooral rechten heeft, is er al bijvoorbaat vergeving van de zonden.

Is het nu echt zo moeilijk om eens in de week een puntgaaf en evenwichtig preekje af te leveren? Een preek waarin alle hoofdzaken van de Traditie in doorklinken? Eeuwenlang hebben protestantse dominees minimaal twee keer in de week een exegetisch puntgave preek van drie kwartier in elkaar gedraaid, zij het, dat ze niet de katholieke leer exegetiseren, maar die van de denominatie waarbij ze in dienst zijn. Deze protestantse traditie is weliswaar in korte tijd vrijwel verdwenen, maar ik kan voor de geïnteresseerde lezer zo een aantal namen geven van predikanten die dit ambacht nog wekelijks uitoefenen. Het moet Vaticanum II volmondig nagegeven worden dat ze de preek en catechese als enige momenten aanwijst waarop het volk onderwezen kan worden en dat ze dus de priesters aanspoort daar gebruik van te maken. Catechese krijgt het volk vrijwillig op een doordeweekse avond, maar op zondag is het getal der gelovigen nog zo groot dat een prediker daar enthousiast op kan inpreken. De klacht van Vaticanum II is immers dat de nadruk teveel op het heil van de eucharistie alleen is komen te liggen en dat de kansen die de preek biedt meer moeten worden aangegrepen. Maar wat Vaticanum II met de ene hand heeft aangereikt, heeft ze met de andere hand weer weggenomen. De klacht van een Nederlandse bisschop dat catechese broodnodig is, toont aan dat men wat dit betreft de afgelopen veertig jaar weinig is opgeschoten. Roepen in de woestijn heeft weinig zin als diezelfde woestijn het einde dient te zijn van alle spraak en tegenspraak.

Op een aantal katholieke weblogs en fora is al gememoreerd aan de ongehoorzaamheid van de bisschoppen aan de paus. In allerhande kwesties wordt de paus even fijntjes de duimschroeven aangedraaid en als de geruchten waar zijn, is de sfeer in het Vaticaan om te snijden. Voorbeelden (en ook aanleidingen) daarvan zijn de benoeming van de Oostenrijkse priester Wagner tot hulpbisschop, die door protest van de Oostenrijkse bisschoppen niet kon plaatsvinden, en de kwestie Williamson. De druk vanuit de katholieke media op de paus was gigantisch en houdt nog steeds aan. Helaas doen vooral de bisschoppen in deze contreien er weinig aan om die druk met de paus te dragen en de 'aanval van binnenuit’ af te slaan. Het lijkt er daarentegen meer op dat een aantal bisschoppen de kritiek op de paus – zij het meer verholen – delen. Om het met de woorden van een Belgische thomist te zeggen: de ongehoorzaamheid (aan de paus) stopt niet, maar gaat bij de bisschoppen gewoon verder. Wat ze absoluut niet kunnen verhelen is hun collectieve afschuw van alles wat traditioneel katholiek is.

Het vreemde daarbij is echter dat het zaakje ‘FSSPX’ door hetzelfde selecte aantal bisschoppen nog steeds haast iedere week wordt opgeklopt rond het argument dat de inmiddels overleden voorganger van St.Pius X, mgr M. Levebvre, ongehoorzaam was aan de paus vanwege zijn ongeauthoriseerde bisschopswijdingen. Wellicht dat er toch een verborgen agenda achter zit. Wanneer namelijk Vaticanum II ter discussie komt te staan, komt wellicht ook de eigengereidheid van de bisschoppen ter sprake en hun ontrouw aan Rome. Juist zij zijn het die niet geauthorizeerd willen worden en maar ze verwijten het de FSSPX. Wellicht dat Vaticanum II de bisschoppen meer vrijheid en autonomie heeft gegeven dan goed is voor de Kerk en voor Rome en, uiteindelijk natuurlijk voor het zielenheil van de gelovigen en de eer van Christus. Kritiek op Vaticanum II is dus kritiek op een concilie dat nooit geëindigd is omdat iedere bisschop zijn concilie graag zelf blijft invullen. Dat ze zich steeds beroepen op 'na Vaticanum II' betekent niets meer dan dat de Kerk voor hen pas in 1962 is begonnen. Kritiek op Vaticanum II is kritiek op alles wat hun kerk is. Er is voor iedereen bij voorbaat vergeving, behalve voor die katholiek die weinig opheeft met de schijnvrijheid van post-Vaticanum II. En alhoewel alles over Williamson, de FSSPX en de ongehoorzame bisschoppen wel gezegd is, verdienen de laatsten wel wat meer kritische aandacht. Wellicht van bij voorbaat uitgevloekte traditionalisten (ketters) die de leer en continuïteit van Rome trouw zijn, in plaats van louter schermen met de zogenaamde vrijheden van post-Vaticanum II om "de dialoog niet in gevaar te brengen".

Doodschreeuwen en doodzwijgen

2009-02-27T01:35:00.011+01:00

Nu de brief van bisschop Williamson verschenen is waarin hij afstand neemt van zijn eerder uitlatingen als achterhaalde onbezonnenheid, is het wachten op de media. Verscheidene mensen koesteren hoge verwachten over het effect van deze brief in de media. Nou, nou? wat vinden ze ervan? Zullen 'ze' tevreden zijn?

Ik geef ze weinig hoop dat de brief iets in de media teweeg brengt. En dat hoeft uiteindelijk ook niet. Williamson heeft zich geschikt en dat was het enige dat hij logischerwijs kon doen. De media zullen de brief simpelweg negeren, of er in een klein zijkolommetje melding van maken. Een van de vele derderangs colomnisten die onze pers rijk is zal er wat aandacht aan schenken. Ironisch, smalend. Het zal zeker een onbeduidend berichtje worden. Alleen wanneer er weer een volgend schandaal ex-nihilo gecreëerd kan worden, zal de brief aandacht krijgen.

Wie verwacht dat er in de media zo'n uitgebreide aandacht aan wordt gegeven als er wel aan het interview van Williamson wel is gegeven, verwacht rechtvaardigheid en gelijke behandeling van de pers. Maar dat is tevoren al wat teveel van het goeie. Het ging vanaf het begin al niet om Williamson en nu nog steeds niet. Dat interview was al vier maanden eerder uitgezonden voordat de storm losbrak. Er kraaide geen haan naar. Pas toen er een associatie bestond met het Vaticaan was Williamson bruikbaar.

Wat de Kerk potentiele schade kan toebrengen, zal altijd voorrang krijgen in de media. De media zullen alles aangrijpen wanneer ze van de Kerk verontschuldigingen om het een of ander kan eisen, of verandering van richting en het omgooien van de organisatie (i.c. einde van het pausdom) kan eisen. De media claimen altijd een hogere authoriteit dan de paus zelf. Die authoriteit geeft ze zichzelf - met de nodige subsidie van de staat of bedrijfsleven, want levensvatbaar is media in het geheel niet. Dus: of ze is de spreekbuis van de almighty state, of van de vrije markt. De wereldmoraal waar de media voor betaald krijgen is altijd juister dan de katholieke Kerk die als sponsor alleen Christus' lijden naar voren kanschuiven. De media zal dus altijd overeenkomstig deze overtuiging denken, schrijven, eisen en handelen.

Maar een Kerk die zich verontschuldigt wordt als een vrij normaal dagelijks verschijnsel beschouwd - of het nu gaat om het verweer tegen de Reformatie, of de vervolging van ketters in de afgelopen tweeduizend jaar. Een sorry-zeggende Kerk is dus iets dat te negeren valt. Ook een bisschop die zich verontschuldigt is niets meer dan de normale gang van zaken. De media - en eigenlijk iedereen - hadden niets anders verwacht dan dat hij op zijn uitlatingen zou terugkomen. Dus is de aandacht voor de brief van de bisschop nihil. Men kan zich beter richten op datgene waarvoor de kerk zich nog niet verexcuseerd heeft. En om dat te breiken moet men alle kleine voorvalletjes kunnen aangrijpen. Het gaat de media dus niet om het behandelen en bespreken van concrete zaken, maar het is hen te doen om materiaal waarmee de Kerk is af te breken. Men streeft daar constant naar.

Een Kerk die weigert om zich voor wat dan ook (in feite alles) te verexcuseren; die weigert zich te verexcuseren voor niets meer dan tweeduizend jaar Christendom - in feite is dát abnormaal. Dát is de reden om net zo lang dramatisch te appelleren totdat de kerk of bijdraait of minstens behoorlijke imagoschade op heeft gelopen. De Kerk wijkt volledig af van het ethos dat in de media gepredikt wordt en dat zal ze voelen. De Kerk is de grote ketter in een moderne wereld die het overboord zetten van alle moraal als enige moraal hanteert. Men eist van haar burgers hetzelfde. De macht achter deze moraal zal absoluter zijn dan welke voorgaande moraal ook. De macht die alle andere verbanden wil verbreken, is zelf een onverbreekbare knelband. De macht die alle (traditionele) authoriteit zal opruimen, is zelf een totalitaire macht. Het opruimen van alle geboden brengt een laatste gebod met zich mee dat schrikwekkender is dan alle andere. Het wordt steeds meer zichtbaar dat er achter dit laatste gebod geen genade is. We eraan ten prooi valt, is definitief afgeschreven en wordt van alles uitgesloten.

Wat normaal is, is alles en iedereen te laten dansen op dezelfde muziek; namelijk het deuntje wat de media steeds weer opvoeren: die van het laatste gebod. En zolang iedereen dat doet is het normaal. Zolang iemand niet meedoet zal de complete mediahysterie zich richten op die ene persoon totdat hij begint mee te draaien in de grote maalmolen. En de Kerk is zo'n persoon die alle hysterie over zich heen krijgt.

Zolang de Kerk nog Kerk blijft zal ze niet kunnen dansen op de mediamuziek. De Kerk heeft immers (nog) haar eigen muziek. Die muziek holt weliswaar achteruit, maar ze is er nog. Vanwege deze reden zal het ook nooit iets goeds in zichzelf zijn om de media voortdurend hun zin te geven, toe te geven aan hun geschreeuw en uiteindelijk met hun repeterende deuntjes mee te dansen, hetgeen ze in feite eisen van de Kerk.

Wereldgelijkvormigheid heeft geen zin, omdat de wereld geen vorm meer accepteert. Het is puur lawaai dat er alleen maar is om de muziek van de Kerk te overstemmen en haar het zwijgen op te leggen. De agenda van de Kerk en de interne verhoudingen moeten volledig gedomineerd worden door druk van buitenaf, zoals een ieders huis in deze tijd volledig gedomineerd raakt door de druk van televisie, onderwijs, de bladen en de kranten. Door zoveel mogelijk druk van buiten af op de Kerk uit te oefenen, is de Kerk op een bepaalde manier toch afhankelijk van de wereldse wetteloosheid. Zolang men de Kerk in halve en nietszeggende schandalen gevangen kan houden, determineert de wereld haar tot de excuustruus van de geschiedenis. Een kruiperige en schokschouderende Kerk is de enige aanvaardbare Kerk voor een wereld die geen rechtspraak, geen eerbied voor het leven en ontzag voor de eeuwigheid meer kent. Wanneer men kan zal men netzo lang schreeuwen tot de Kerk zichzelf heeft opgeheven en dood is en zolang dat niet kan zal men de Kerk doodzwijgen.

De Katholieke Kerk en haar ongelovige Thomassen

2009-02-12T18:53:00.054+01:00

Wij dachten altijd dat Thomas von der Dunk een idioot was als alle anderen die her en der wat mogen zeggen in de hoop dat het volk er wat mee kan. Met dat idee hingen wij altijd aan de lippen van Thomas. Het volk hangt altijd aan de lippen van de volksidioot die alles mag zeggen. Natuurlijk omdat iedereen weet dat een idioot het zegt – en met hoop op dat schaarse beetje waarheid dat een idioot tussen de onzin kan ontschieten. Was Thomas maar zo'n idioot, maar Thomas blijkt geen idioot te zijn. Er is opzet in het spel. Zijn idioterie is niets dan komedie. Hij blijkt een man te zijn die achterliggende bedoelingen heeft met zijn idiotie; hij is dus een charlatan.

Zijn krijsende piepstem die bij ons de luidsprekers van de televisie opblies benam hem zijn televisie-carriere. En voor dat laatste zal zijn spraakgebrek hem ook niet voortgeholpen hebben. Maar spraakgebrek en gierende stembanden blijken niets anders dan de attributen van de rol te zijn die Thomas speelt. Een rol die nu definitief teveel van zijn acteertalent heeft gevraagd. Dezelfde kwestie waar de heilige Elsbeth Etty zich eergisteren belachelijk mee maakte is de ongelovige Thomas nu fataal geworden. En ineens komen zijn artikeltjes in een ander daglicht te staan.

In een voor het overige even hetzerig stukje als altijd, floept het er ineens uit: “de maatschappij is van de staat.” En omdat de maatschappij van de staat is en de kerk gescheiden is van de staat, mag de kerk geen morele uitspraken doen die betrekking hebben op mensen, dingen en ideeën in de maatschappij.

Eerst dacht ik nog, ‘tuurlijk, Thomas is socialist: hij bedoelt vast dat staat en maatschappij hetzelfde zijn’. Maar het socialisme zal altijd de kerk als onderdeel van de samenleving moeten erkennen. Doet de staat dit niet en wil ze de maatschappij zuiveren van alle kerkelijke en andere onwenselijke elementen, dan zijn staat en maatschappij niet meer hetzelfde. Dan is de maatschappij volledig eigendom van degene die deze zuivering begaat, namelijk de staat. En dat is geen socialisme meer. Thomas is dus een charlatan, een fascistje.

Zijn staat gaat niet alleen bepalen wat de kerk is, wat gelovigen mogen geloven en wat gelovigen in hun leven van dit geloof mogen toepassen. Zijn staat gaat, zoals Thomas’ Volkskrantcollega Martin Bril het iets treffender weet te verwoorden, bepalen dat alles wat de staat doet, per definitie atheïstisch moet zijn. En dan voeg ik er maar aan toe: inclusief haar immer toenemende prescriptieve houding naar de kerk.

Martin Bril is iemand die doorgaans stukjes schrijft die ten doel hebben om bij de lezer ‘een glimlach om de lippen te toveren’. Niets meer dan dat. Hij beheerst dat vak als geen ander, want het grootste gevaar is dat je erin doorschiet, dat de glimlach een schaterlach wordt. Dat laatste mag niet, want dan is de subtiliteit verdwenen. De schaterlach heeft hij altijd zorgvuldig weten te vermijden, maar heel soms schrijft hij een stukje dat de fase van de glimlach niet eens bereikt. Wij als lezers merken dan dat Martin iets anders op zijn lever heeft dat hij even kwijt moet. Zoals met het geval van dat atheïsme. Hij moest dat even delen zeg maar. Tegelijk heeft Martin Bril als ex-gereformeerde het heel moeilijk met het atheïsme - blijkt. Atheïsme vindt hij "al moeilijk genoeg". Hij wil daarmee maar zeggen dat andere religies wel helemaal onmogelijk moeten zijn en dus beter afgeschaft kunnen worden. Maar beste Martin, dan woon je al in de grachtengordel en nog vindt je atheïsme moeilijk. We kunnen het je echt niet veel makkelijker maken. Wat zou jou de afschaffing van de godsdiensten nu helpen als je zelfs al moeite hebt met het atheïsme in de meest atheïstische buurt van Nederland?

Het geeft iets aan van het ongelooflijke egoïsme van atheïsten: vanwege de eigen moeizame geloofsbeleving moeten alle andere godsdiensten afgeschaft worden. Maar het kan nog leuker. Een kerk zonder samenleving is een kerk zonder gelovigen. En omdat er nog steeds gelovigen in de katholieke Kerk durven te komen, moet de Kerk officieel buiten de samenleving geplaatst worden. Dat kan alleen als de samenleving van de staat is. Een samenleving zonder kerk is een atheïstische samenleving. Juist dat wat we Albanië decennialang verweten hebben en waar een enkeling destijds wellicht van gedroomd heeft, maar wat nu en masse de toestand in de westerse wereld moet gaan worden - het is echt een hype - het verbod om nog iets anders te geloven en te praktiseren dan de staat. Ieder mens behoort enkel en alleen aan de staat toe. Wat de Duitsers treffend noemen 'Zivilreligion'. Het aan de staat toegewijdde burgerdom. De staat speelt hierin als enige eigenaar van maatschappij en individu de rol van een supervaticaan; een macht die, in tegenstelling tot het echte Vaticaan, geen enkele wederstreving of andere godsdienst dan zijzelf toestaat. Integendeel, zelfs iets dat ver buiten haar grenzen in Argentinië plaatsvindt grijpt ze aan om de zoveelste interne machtsconcentratie toe te passen.

De staat komt dus de kerk binnen om het altaar door haar demonen in beslag te laten nemen. Dat gebeurt grofweg door alle zaken eerst maar eens om te draaien. Zo wordt het lijden van het Joodse volk boven het lijden van Christus geplaatst en moet de ware katholiek dus joods worden in plaats van andersom, voorts ligt het heil per definitie niet meer in de kerk want omdat de staat in de kerk de dienst uitmaakt, gaat het heil van de staat uit. En zo kan men doorgaan met de moderne omdraaiingen die aan de Kerk worden opgelegd of door de linkse gelovigen met liefde worden uitgevoerd om het Vaticaan - en dus Christus - maar te kunnen schofferen.

In Duitsland wordt de Zivilreligion een ware plaag, daar gillen de atheïsten nog steeds aan een stuk door tegen alles wat naar wierook en mijters ruikt. Angela Merkel en vele andere politici plaatsen zelfs het imago van Duitsland boven het lijden van Christus. En dan hebben we het onder andere over Christen-democraten. Hier hebben we alleen de bekende haatzaai-atheïsten als Etty, Dunk, Schreuders, Drayer, Bril en nog een paar die al de kerkhetzeblaadjes van de verschillende atheïstische en vrijzinnige parochies als NRC, Volkskrant en Trouw volschrijven. Wij kunnen vaak nog lachen om onze narren. In Duitsland hebben de idioten echter werkelijke macht. Wij proberen onze narren niet de troon te laten bestormen, alhoewel ons dat de grootste moeite kost. Maar in Duitsland zitten de narren helemaal fier op de troon en in de rechterstoel. De koning is dood, leve de idiotie! En dat staat ons ook te wachten.

Bij gebrek aan een wijze koning die het land uit de wurggreep van de narren moet halen, bezorgen ze onder meer het weekblad Junge Freiheit handenvol werk om het narrentheater op de troon te corrigeren of tegen te spreken. Het weekblad doet dat superieur, maar het levert hen tegelijk een verwijt van een reaguurder op dat ze een kerkblaadje is geworden. Een op de twee berichten zou over de kerkkwestie gaan. Onwaar maar ook bespottelijk natuurlijk; want wie zijn nu de echte kerkblaadjes in Duitsland? Waarin is nu de hetze gevoerd en wordt de hetze nog steeds gevoerd?

Dat is gebeurd vanuit de kanselarij en het parlement, op televisiezenders en in kranten als Bild, Spiegel en Stern, met onder meer een door en door corrupte en criminele journalist als Michel Friedman - een van de bekendste journalisten van Duitsland - die zegt dat de paus een ongeloofwaardige leugenaar en huichelaar is. Overal hebben de atheïstische kerkblaadjes de eigen Duitse paus door het slijk gehaald, maar zodra een - tevens niet-klerikaal - blad daar iets tegen inbrengt, wordt ze als kerkblaadje bestempelt. Het volk is inmiddels genoeg gewend aan de brullende journalisten om deze omkeringen niet alleen te slikken, maar ze ook nog te geloven. Het is een echte religie die niet alleen voortdurend gepredikt moet worden, maar ook met juridisch en politioneel geweld wordt toegepast. Jacques Pressers bekende uitspraak dat het fascisme zal terugkeren onder de naam anti-fascisme is daar volop werkelijkheid. Thomas von der Dunk wil niets liever dan het ook in Nederland realiseren.

Keren we terug naar de katholieke Kerk en haar ongelovige Thomassen. Het hele probleem heeft laten zien dat de katholieke massa's in de schulp gekropen zijn tijdens de grote hezte tegen het Vaticaan. Wat vertellen ons de echt katholieke weblogs? Afgezien van een aantal weerbare geluiden van enkelingen, begrijpen de orthodoxe websites niet waar het allemaal om gaat. Ze proberen keurig 'het misverstand' aan zowel gelovigen als ongelovigen uit te leggen, of ze hebben het over niets anders dan over de enige juiste opvoering van de H.Mis.

Die toewijding aan de H.Mis is niets meer dan terecht, want indirect stond deze mis de afgelopen weken ook ter discussie. Maar wanneer het daarbij blijft, is dit soort orthodoxie niets meer dan een verkapte protestants-ascetische beweging die onderweg is naar de hemelse stad en van de aardse stad geen heil meer verwacht. Met andere woorden: dit soort orthodoxie misacht de wereldse taak van het Vaticaan. En juist die taak staat ter discussie. De paus is Europa's laatste staatshoofd. De enige troon in Europa die nog beheerd wordt uit naam van de rechtmatige Bezitter van de hele aarde, terwijl deze rechtmatige Bezitter elders van alle tronen in het Westen en grootste deel van de wereld verstoten is. Rome is dus niet alleen van de keizer, maar meer nog van God. En de paus maakt dat duidelijk. Waar is het geloof van de katholieken? Waar is hun geloof in pauselijk gezag, in het heil dat ze de wereld te bieden heeft, tot zelfs de grootste zondaar aan toe? Waar is het geloof van de katholieken in het lijden van Christus?

Er moet nota bene een Joods-Amerikaanse rabbijn aan te pas komen die uit naam van meer dan 1000 rabbijnen het Vaticaan een hart onder de riem steekt en zijn handelswijze prijst, terwijl de paus als eerste bisschop van allen uit de eigen gelederen meer kritiek dan steun heeft ontvangen. Deze rabbijn waarschuwt zelfs zijn joodse gelovigen zich niet door links te laten ophitsen tegen het Vaticaan omdat dit hetzerige links er alleen op uit is om alle geloof te vernietigen. Deze Yehuda Levin maakt direct het verschil duidelijk tussen 'zijn' religieuze Joden en de seculiere Joden uit bijvoorbeeld Duitsland die al te kennen hebben gegeven dat er "met een traditionele Kerk geen dialoog mogelijk is." Je kunt je sowieso afvragen wat de Kerk voor dialoog moet voeren met een groep die zonder enige religieus-culturele grond zich alleen nog etnisch manifesteert in de multiculturele samenleving die ze als seculieren zelf voorstaan? Welk recht van spreken (i.c. beschuldigen) heeft deze groep naar de Kerk? In feite geven ze het zelf al toe: de Kerk moet eerst afstand doen van haar religieuze grond en een 'neutrale' (atheïstische) positie innemen, voordat er überhaupt een dialoog kan komen. En wat voor 'kerk' is dat dan nog? Niets anders dan een groep die etnisch, noch religieus bepaald is, maar alleen een gemeenschappelijk verleden deelt waar ze afstand van heeft gedaan. Een groep met een negatieve identiteit, zoals we in Nederland het voortdurend opspelend verbond kennen van getraumatiseerde atheïsten die zo'n zielige, vervelende en zware gereformeerde opvoeding hebben gehad en daarom ieder Christelijk geluid met de ergste vuilspuiterij moeten beantwoorden. Dat is de kerk waarmee deze Joodse Centrale Raad in Duitsland wil spreken: een kerk die de Verlichting (God is dood) als haar uitgangspunt neemt, eventueel verzacht met een scheutje deïsme (agnosticisme). Ze willen in feite een dialoog of gespreksclubje voor vuilspuitende mede-afvalligen. Er kan alleen gemulticultuurd worden wanneer iedere cultuur afstand van de eigen cultuur doet. Ik zou zeggen: de Paus kan zijn dialogen beter voeren met mensen die wel grond onder de voeten hebben, zoals de orthodoxe rabbijn Yehuda Levin die tenminste doorheeft dat vrijzinnige Joden zich laten gebruiken door links en dat ook durft te zeggen. Het zal me niets verbazen als deze rabbijn zelf beschuldigd wordt van anti-semitisme.

Er zijn normale katholieken nodig die niet alleen het ongeloof of slapend geloof van hun ouders verlaten, maar die beseffen dat de redding van de H.Mis uit de handen van pastoraal medewerksters en vrijzinnige hippies precies hetzelfde is als de redding van het Vaticaan uit handen van de atheïsten. Geloof in Christus en het heil van de wereldkerk is niet beperkt tot de Wereld Jongeren Dagen, maar stoomt de orthodoxe jonge katholieken hopelijk klaar voor het werk dat hoe dan ook opgeknapt zal moeten worden: namelijk de slag om het Vaticaan die deze eeuw gestreden wordt. Thomas von der Dunk en zijn krijsende massa demonen wil de Katholieke Kerk deze eeuw het zwijgen opleggen. Dat zal het einde zijn van de laatste maar ook belangrijkste troon in de wereld: de keizer van Rome triomfeert dan over Christus. Als het aan de keizer ligt is namelijk alles van hem en niets van Christus tot de Kerk aan toe. Maar niet alleen de kerk; de hele wereld is van de Pantocrator. Een sprekend Vaticaan is - en sprekende gelovigen zijn - daarvan het getuigenis. De eerste taak die de katholieken wacht is de troon in Nederland uit de handen van de narren te bevrijden. Ook Nederland belandt in een situatie waarin voorvalletjes uit de hele wereld worden aangegrepen om hier het atheïstische utopia te realiseren. Het kost moeite om er tegenin te gaan en dat is niet met tridentijnse missen alleen te realiseren.

De stijl van het NRC Handelsblad

2009-02-11T17:34:00.009+01:00

We hebben er inmiddels allemaal wel mee te maken gehad; de kuurtjes van de NRC. Of beter; van de redacteurtjes die de slappe boel daar terroriseren. Of het nu een geweigerde reactie betreft voor haar internetforum, of een ingestuurd (kritisch) opiniërend stukje voor in de krant zelf; van bepaalde mensen mag alles verschijnen, en van heel veel mensen niets. In die krant mag over heel veel mensen van alles geroepen worden, terwijl die mensen of groepen zich nooit mogen verweren. Er mogen heel veel – vooral dezelfde – meningen verkondigd worden, maar degenen die ze betreffen kunnen in de stront zakken. De hetze is hun belangrijkste wapen.

De NRC is het lichtend voorbeeld van het feit dat media eerder een politiek verlengstuk zijn dan een verlengstuk van het volk. Het is dan ook een zuchtend platform van onvergelijkbaar vermoeiende herhalingen van dezelfde stug volgehouden leugens, onwaarheden, aantijgingen en andere vuilspuiterij. Slavenmoraal ten top.

Dat blijkt wel nu in de NRC kennelijk besloten is om het zogenaamd ‘volkse’ Geenstijl.nl met alle mogelijke middelen te pleasen. Geenstijl dreigt een omroep te beginnen en pleegt daarmee een coup in het publieke bestel. Dus worden de belangen ineens groot voor gevestigde media en voor de mensen die belangen hebben bij gevestigde media. Want heus, Geenstijl kan alles kapot maken wanneer ze de kans er maar voor krijgen.

De Geenstijl-omroep gonst al weken door Hilversum. Correcte journalistjes en omroepbazen zetten hun huichelend gezicht op waar Rutger met zijn camera verschijnt, en vertellen doodleuk dat Hilversum een beetje bang is voor Geenstijl; dat een deel van Hilversum hen niet moet, dat ze geheid tegenwerking gaan krijgen. Inderdaad, niets meer dan een pleasende bekenning van de eigen bangigheid voor Geenstijl dat de meest gevaarlijke sentimenten van volk en plebs in zich verenigt en versterkt.

De rioollucht die al tijden rond de grachtengordel NRC hangt en de slippertjes die ze geregeld laten waaien, bieden een goede garantie op aandacht van enge populisten. En omdat NRC die aandacht niet wil wordt Geenstijl in alles de hemel in geprezen door verschillende redacteuren. NRC heeft al eens een redacteur verloren aan Wilders en wil zeker geen ruzie met nog meer populisten. Aandacht van populisten is gevaarlijk. Populisten zijn veel gevaarlijker dan conservatieven, christenen, rechtse clubjes en gewone huisvaders. Conservatieven gaan altijd naïevelijk in op de redenering en niet op het veel effectievere demagogisch geweld, Christenen horen beledigingen sowieso lijdzaam aan, rechtse mensen zijn an sich al fout en huisvaders zijn te braaf om hoe dan ook gevaarlijk te zijn. Dus weet de NRC prima tegen wie ze tekeer kunnen gaan, maar ook wiens kont ze moeten likken. En mensen als Hans Beerenkamp, Elsbeth Etty en Bas Heijne zijn daarin experts. Deze experts zoeken hun licht en vrijheid voortdurend in het achterwerk van gevaarlijke mensen. Helden zijn het om zich met gevaar voor eigen leven op deze lichtontvlambare plaatsen op te houden.

Maar daarmee kun je de NRC niet helemaal afschrijven. Het moge dan geen slijpsteen voor de geest zijn, het is wel prima papier om je eigen achterwerk mee af te vegen.

Het precedent (2) Geert Wilders

2009-01-28T19:10:00.015+01:00

Een week na de uitspraak van het hof over Wilders is het meeste er wel over gezegd. Ook werd er her en der gerefereerd aan godslastering. Maar het artikel 147 over godslastering van opa Donner werd onlangs geschrapt door Hirsch Ballin en speelt dus niet meer mee in de zaak Wilders. Wegens godslastering veroordelen was ook haast onmogelijk vanwege het precedent dat Gerard Reve in 1966 heeft gevestigd in het Ezelproces, maar nu zowel het artikel op godslastering en dus ook het Reve-precedent van tafel zijn, ruikt de rechtbank de mogelijkheid tot een nieuw precedent op andere gronden. Met andere woorden: Wilders kon pas vervolgd worden toen het verbod op godslastering werd geschrapt. Maar het is de vraag of dit proces niet juist een nieuw en nog ongewenster precedent schept dan dat van Gerard Reve.

Het tijdperk van het verbod op godslastering heeft gek genoeg juist een ongekende hausse aan onbestrafte godslasteringen en grove beledigingen aan Kerk en Christendom met zich mee gebracht, maar op het moment dat dit verbod is afgeschaft gaat de rechterlijke macht iemand vervolgen wegens zijn beledigingen aan de Islam.
Het recht heeft de gevaarlijke mogelijkheid gekregen om burgers te veroordelen naar eigen inzicht. Het is gegrond op de mogelijkheid van het recht om naar eigen inzicht namens burgers te spreken. Want in plaats van het geschrapte artikel over godslastering, is artikel 137 juist uitgebreid. En dat gaat over het beledigen van de wezenlijke kern van een groep mensen, zoals een bijbel of koran. Iemand kan nu dus veroordeeld worden wegens het beledigen van de kern van de groepering Islamieten, terwijl de Islamieten veroordeeld kunnen worden wegens het aanhangen van die kern van hun geloof. De kern is dus heilig en strafbaar tegelijk. Men moet de 'gewelddadige' kern van het eigen geloof of de eigen identiteit ontkennen, maar een ander aanklagen wanneer hij deze ontkende kern beledigt. De Islam moet veroordeeld worden wegens zijn haatzaaiende Koran, maar zodra deze veroordeling is uitgesproken mag de rechter vervolgd worden wegens het beledigen van de Islamieten. De rechter die vervolgens deze rechter gaat veroordelen, veroordeelt ook zichzelf, omdat hij de kern van de rechters als groep veroordeelt, namelijk het recht dat hij spreekt. Zo krom kan recht zijn.

Zeventig jaar godslastering heeft bovendien geleerd dat de kern vanzelf afwezig raakt wanneer deze lang genoeg belasterd wordt. Het Christendom dat door de decennialange godslasteringen is gegaan is enkel nog een zaak van zingeving, zoeken naar God, lief zijn met Jezus en vallen in de geest – van religieuze randzaken dus. En duidelijk alleen die randzaken die tonen dat de kern compleet zoek is. Randzaken die per definitie gederailleerd zijn. Geloven is een zoektocht geworden naar iets dat niet geformuleerd mag worden. Geloven is ontsporen. Maar niet alleen de kern raakt zoek, ook alle zaken die in verband staan met de kern – die analoog aan de kern zijn – raken zoek of derailleren. Godslastering is niet alleen het belasteren van God, maar van alles dat goed is in onze samenleving: moederschap, vaderschap, gezins- en verenigingsleven. Denk aan de concrete agenda van mei ’68: de symbolische moord op de vaders heeft tot de concrete moord op het vaderschap geleid. Het opjagen van vrouwen en hun carrieres heeft tot de verdoemenis van het moederschap geleid. Al het goede en eeuwige in de zaken wordt belasterd. De kern van zowel man als vrouw, van de mens als evenbeeld van God moet tot op de grond toe afgebroken worden. Het gaat dus niet alleen over geloof. Geloof en ongeloof zijn beide ontspoord omdat het niet alleen over godslastering gaat maar over het lasteren van al het goede.

De vrijheid om te belasteren is tegenwoordig groter dan de bescherming van alle goede zaken. Vrijheid van meningsuiting is belangrijker dan de goede zaak, of de kern ervan. Dus is de vrijheid om te beledigen de enige goede zaak geworden, boven alle andere zaken die in potentie zo slecht zijn dat ze zonder ophouden belasterd en beledigd mogen worden. Maar deze vrijheid mag niet belasterd, dat wil zeggen, ingeperkt worden want ze is volgens Wilders de kern van de democratie. Gek genoeg lijkt de periode waarin het verbod op godslastering van kracht was tevens een tijdperk waarin alles belasterd mocht worden. Om God te redden mocht alles belasterd worden. En wanneer alles belasterd wordt, verdwijnt van alles de goede kant, ja zelfs de weerschijn van het heilige. Wanneer alles gelasterd mag worden behalve God, verdwijnt God vanzelf.

Het kwam bij Voltaire vandaan, de idee dat we moeten strijden voor de vrijheid van de ander om te zeggen wat hij wil. Dat is precies het punt: niet alleen de mening van de ander is heilig, maar het feit dat hij alles moet kunnen zeggen is het allerheiligste. En daar is ook voor gestreden in diverse oorlogen: zowel op het slagveld, op de radio als op de televisie. Het is een grote Heilige Oorlog op diverse terreinen geweest met als doel om het het gewortelde leven en de oude structuren kapot te maken. Sinds die tijd veranderden principes in meningen, meningen in opinies, opinies in scheldpartijen en scheldpartijen in het belasteren als lifestyle. Hoe meer er gestreden is voor de vrijheid van de tegenstanders, hoe harder de tegenstander is gaan schelden. Sinds 1968 kon iedere Berlijnse student zeggen dat zijn vader of een andere vader is onderdrukt of gestorven voor de vrijheid. Welke vrijheid? De vrijheid om zijn vader te bevuilen en belasteren. En omdat zijn vader daarvoor is gestorven, of onderdrukt en bevrijd, moet zoonlief deze vrijheid naturlijk dankbaar aangrijpen en zijn vader voortdurend vervloeken.

De uitspraak van Voltaire is dus werkelijkheid geworden maar het is de vraag of hij dit voorzien had: er ontstaat nu een maatschappij vol individuen die voortdurend diegenen lasteren en vervloeken die deze maatschappij hebben opgebouwd; de maatschappij die voorziet in de plicht tot laster. Het gaat dus niet meer om een uiterste consequentie, namelijk dat Voltaire eventueel zou willen strijden voor de meningsvrijheid van zijn tegenstander, maar het gaat erom dat de uiterste consequentie tot enige voorwaarde is gemaakt: Voltaire moet al zijn vrijheden opgeven voor die ene vrijheid. Hij geeft zijn hele leven en krijgt er de laster voor terug. Je leven geven betekent dat iedereen alle vrijheden en eigen verantwoordelijkheden en gezag moet inleveren en in zijn hele bestaan wordt ingeperkt om belasterd te kunnen worden. Om belasterd te kunnen worden, moet je alles opgeven. Vrijheid van meningsuiting mobiliseert uiteindelijk het hele bestaan en zuigt al het goede eruit tot alleen de grootste rotzooi is overgebleven. Dat is de kern van de democratie – de slavenmoraal in het kwadraat. De hardste vloeker heeft de grootste vrijheid, want vloeken en lasteren is onze enige vrijheid. Hij is de beste democraat. Dankzij de sadomasochisten die het hem mogelijk maken.

Waar is het goede in een zaak waar de plicht geldt om alles wat zweemt naar goedheid direct te belasteren? Wilders zal vrijgesproken worden, dat weet iedereen. En als hij veroordeeld zal worden (tot een kleine boete of symbolische straf), zal de publieke opinie hem vrijspreken, de weblogs brullen nu al. Maar deze vrijspraak is tevens een nieuw precedent. Want aan Reve's precedent kan niet meer gerefereerd worden. Reve’s proces legaliseerde de meest grove godslasteringen die toen al lange tijd gaande waren. Wilders proces zal iedere laster institutionaliseren als enige goede daad die een democraat kan begaan. Ook deze laster is al lange tijd gaande. Al het ‘overige goede’ dat opduikt moet gelasterd worden ter meerdere eer en glorie van het enige echte democratische goed; de vrije laster.

Het is allemaal het gevolg van een recht dat zichzelf als enig recht beschouwt. Vroeger was iedere rechtspraak geworteld in gewoonterecht, in burgerfatsoen en in volkse concensus. Het recht werd gesproken namens alle burgers en namens het impliciete 'recht uit gewoonte' waarvan de hele samenleving doortrokken was. Maar het volk en de structuren moesten kapot. Daarom heeft het recht alle rechtspraak naar zich toegetrokken, tot aan de corrrigerende tik in de opvoeding aan toe. De burger mag niet meer uit gewoonte handelen en mag zijn kinderen niet meer richten en onderrichten. Al dat goede moest kapot. Zowel het oordeel als het vooroordeel worden hem uit naam van hemzelf afgenomen. Dit recht is een paradox geworden omdat ze niet meer wortelt in en leunt op het gewoonterecht, maar de goede gewoontes keer op keer afstraft. Een recht dat zichzelf als enig recht beschouwt, is niet recht maar krom.

De beide mogelijkheden in dit proefproces zijn allebei problematisch omdat het recht problematisch is. Of men spreekt een veroordeling uit in de zaak Wilders hetgeen werkt als een boemerang waardoor het recht uiteindelijk zichzelf zal moeten veroordelen, of de rechtbank spreekt Wilders vrij en institutionaliseert alle onrecht en slechtheid als hoogste goed. Ik denk dat het recht voor zichzelf kiest en Wilders vrijspreekt of slechts symbolisch bestraft. Het probleem is niet Wilders zelf. Hij staat in een langere rij beledigers van godsdienst en andere goede zaken. Het probleem is dat het recht tot onrecht wordt omdat ze haar eigen rechtslegaliteit, namelijk het gewoonterecht ontkent en bestrijdt.

Het precedent (1) Rokende piraten

2009-01-17T20:48:00.002+01:00

Enige tijd geleden vond Tweedekamerlid Esmee Wiegman van de Christen Unie dat het roken in alle auto’s verboden moest gaan worden. Het ging haar eigenlijk alleen om de auto’s waar kinderen bij in zitten, maar omdat dat heel moeilijk controleerbaar is, moeten alle automobilisten er maar aan geloven. Ze deed die uitspraak natuurlijk enige maanden na het rookverbod in de horeca, dat voor haar een precedent is voor een nog verdergaand rookverbod. Tegelijkertijd weet ze haar medegladiool en partijgenoot Tineke Huizinga op de post van Verkeer en Waterstaat. En die gaat over wat er wel en niet mag in, aan, op en om de auto. Ik neem kortom aan dat dit voorstelletje een een-tweetje is tussen Tineke en Esmee hetgeen aantoont hoe diep het precedent tegenwoordig gezonken is..

Want laten we eerlijk zijn: wanneer mevrouw Wiegman zo met de gezondheid van kinderen is begaan, laat ze dan helemaal niet meer in de auto zitten. De meeste auto’s rijden immers in colonne door malkanders gifgassen, staan overdag lang in file’s te ronken en zorgen zo in feite voor de meest ongezonde plaatsen waar je maar kunt komen. In plaats daarvan mogen zowel kinderen als volwassenen in de auto niet meer papa’s zware sjek inademen, maar alleen nog het zuivere aroma van alle gemengde uitlaatgassen. Wat nu als papa alleen nog sjek draait die het zuivere diesel uitlaatgas uitstoot? Mag papa dan wel weer roken, of alleen met katalysator?

Voor mij was haar voorstel de bevestiging van de klassieke regel dat de politiek volledig gevrijwaard moet blijven van moeders, want wanneer moeders de kans krijgen om over het hele volk te moederen dan verstikken ze ons binnen de kortste keren met allerlei te goedbedoelde maatregelen die ons leven nog veiliger en gezonder moeten maken. Laten moeders vooral hun ogen gericht houden op de eigenhandig gebaarde kinderen in plaats van deze te verlaten – bij oma droppen of in een creche stoppen – en vervolgens het hele volk te gaan bemoederen. Het soort moeders dat hiertoe in staat is, is niet alleen in staat om haar kinderen, maar ook het hele volk een oor aan te naaien. Waarvan acte, mevrouw Wiegman. Politiek is niet voor niets bedoeld voor vaders. Politiek leiderschap is vaderschap. Mevrouw Wiegman moet haar goede bedoelingen maar in haar eigen wigwam praktiseren en haar man moet sturing aan haar enthousiasme geven zodat huize Wiegman een prachtig modelgezin van de Christen Unie gaat worden.

Het gaat natuurlijk om het precedent dat hier aangegrepen wordt: een eventueel rookverbod begint in openbare gebouwen, daarna in de horeca, daarna in auto’s en daarna, omdat auto’s zelf zo ongezond als de tering zijn, mogen kinderen de auto niet meer in, mogen ze in de spitsuren ook niet meer buitenspelen, tenzij met gasmaskertjes op etc etc. Ziedaar het precedent. Moeders in de politiek grijpen ieder precedent aan om een stukje verder te gaan met verbieden en gebieden. Hun goedheid kent geen grenzen. Een goede vader ziet een gegeven wet niet als precedent, maar als grens. Hij gaat niet steeds verder en verder. Een moeder die steeds verder gaat kweekt ook kinderen die steeds verder gaan.

Het wonderlijke van de moeders in de politiek zijn zijzelf, want als het moederlijke zelf ter discussie staat, dan moet juist ieder precedent voorkomen worden. Dat blijkt deze week, nu Nederland een uitleveringsverzoek aan Denemarken heeft gedaan om vijf Somalische kapers die door een Deens marineschip zijn opgepakt nadat ze een poging hadden gedaan om een Nederlands koopvaardijschip te enteren. Ze moeten in Nederland berecht worden en hun straf uitzitten, maar wat gebeurt er daarna? De PVV ziet de bui al hangen en denkt dat ze een gratis verblijfsvergunning bij de uitgang van de gevangenis krijgen uitgereikt omdat er in Somalie oorlog is en je ze vanuit menselijk oogpunt niet kan retourneren. Dat mag niet van de wet. Die kapers hopen dus op een straf van minimaal zo'n acht jaar en ook dat er over acht jaar nog steeds oorlog is in Somalie. Dat is de garantie op een paspoort. Het lijkt verdacht veel op een beloning. Zowel voor de kapers als voor Somalie wanneer de situatie zich daar ooit zal stabiliseren: een massa raddraaiers zit in buitenlandse gevangenissen. Men hoeft ook na de straf niet meer naar hen om te kijken.

Het is een geval waarin de huidige vreemdelingenwet niet voorziet en PVV, VVD, CDA en PvdA zijn hier niet blij mee. Ze willen de wet aanpassen zodat uitzetting na uitzitting van de straf mogelijk wordt. Maar nu komt het; D66 en Groen Links willen dat niet. Mevrouw Naïma Azough van Groen Links wijst uitzetting van de hand. “als je mensen terugstuurt naar een land in oorlog, neem je moedwillig het risico dat hun iets overkomt. Nu gaat het om criminelen, maar de volgende keer misschien wel om vrouwen die het risico lopen gemarteld te worden.” Laat staan het allerergste: zwangere vrouwen en moeders! Voor alle duidelijkheid, ik citeer hier de Volkskrant die over het algemeen als betrouwbare bron beschouwd wordt, ook al gaat het om de meest infantiele onzin die ooit door kamerleden geproduceerd is.

Het gaat dus als volgt: er is oorlog in Somalie en dat land is zo volstrekt anarchistisch geworden dat daar al hele piratennesten gevestigd zijn die de Indische Oceaan teisteren. De piraten die zich daar voorts bezondigen aan Nederlandse schepen worden gevangen genomen om hier berecht te worden, maar wanneer ze vrij zijn mogen ze niet teruggestuurd worden, omdat ze een precedent dreigen te worden voor vrouwen die gemarteld dreigen te worden. Ik wil wel eens weten of alle buitenlandse oorlogsmisdadigers die na hun straf de scheveningse gevangenis komen uitwandelen, ook een paspoort in hun knapzak vinden? Als de vreemdelingenwet niet voorziet in Somalische kapers, dan vast ook niet in Joegoslavische oorlogsmisdadigers. Het is natuurlijk heel zielig als ze in het thuisland gelynchd worden. Of krijgen alleen de vrouwelijke oorlogsmisdadigsters een Nederlands paspoort? Vrouwen mogen natuurlijk nooit teruggestuurd worden. Mannen mogen pas worden teruggestuurd als zeker is dat er geen vrouwen worden teruggestuurd.

Met alle respect, maar kapers zijn geen oorlogsmisdadigers. Bij mijn weten schoot men vroeger slechts drie soorten misdadigers zonder vorm van proces dood: spionnen, veedieven en piraten. Vechtjassen daarentegen kwamen of in de oorlog om, of ze werden geëerd en gevreesd om hun moed. Het is een modern gotspe dat de grootste vechtjassen tegenwoordig levenslang achter slot en grendel zitten, terwijl kapers na een aantal jaren goede huisvesting in een westerse gevangenis ook nog beloond worden met een paspoort. D66 gaat nog verder; die partij wil dat de EU "alle ex-gedetineerden opvangt die niet meer naar eigen land terugkunnen". Ex-gedetineerden zijn terroristen uiteraard.

Er zit maar een ding op: om precedentwerking te voorkomen moeten alle kapers bij hun arrestatie per direct aan de haaien gevoerd worden (dat schrikt af) en moeten alle vrouwen per direct de politiek verlaten. Dat zal zowel hun als onze gezinnen ten goede komen en de nodige rust geven aan de mannen die zich weer als echte vaders moeten gedragen, zowel thuis als in de politiek. Pas dan is het precedent hersteld.

Veiligheid Tot Heil des Volks

2009-01-04T21:49:00.002+01:00

In tal van Europese landen worden de burgers overspoeld met elektronische datasystemen. In Nederland is er na een Elektronisch Kindvolgdossier (EKD), na een systeem rond de OpenbaarVervoer-chipkaart betreffende het openbaar vervoer, en na een database rond het rekeningrijden dat alle verkeersbewegingen van de burgers zal vastleggen, nu ook sprake van een EPD: een Elektronisch Patienten Dossier.

Een aantal weken geleden waren de media vol van de manier waarop de Nederlandse minister van Volksgezondheid Ab Klink zijn burgers toestond bezwaar te maken tegen het EPD, namelijk via de reguliere reclame die huis aan huis verspreid wordt. De burger krijgt een reclamefolder die men met kopie van pasoort of IDkaart terug moet sturen wil men geen gegevens in een landelijke database terugzien. Nu al horen we weinig meer van deze dwaasheid, maar maken media zich druk om het schaamhaar plus de uiterlijke kenmerken van de geslachtsorganen van de kinderen van de minister van jeugd en gezin, Andre Rouvoet, die ook in een kindvolgdossier, het EKD, moeten worden vastgelegd en door diezelfde minister is opgezet. Het gejokkebrok van de overheid en de onverschilligheid rond veiligheid met persoonsgegevens in het gros van de media ligt er weer dik boven op. De laatsten poken met regelmaat een nieuwsfeitje zo hoog op dat ze er een week later al niet meer op terug hoeven komen. Hype is over; op naar de volgende. Maar de problemen worden er niet minder op.

De zorgen rond alle dossiers waarin iedere burger in tal van opzichten geregistreerd moet worden, stapelen zich op. Iedere minister werkt wel aan een digitaal dossier voor burgers en randgroepen. Echter, toen een aantal weken geleden een alarmerende televisiedocumentaire werd uitgezonden over het kraken van creditcards door Russische maffia die de gegevens van mijn buurman voor vijf dollar op internet te koop aanbiedt, bleken er vrij weinig publieke figuren echt over na te gaan denken. Het ging namelijk over het stelen van identiteiten. En die identiteit is tegenwoordig een kwestie van nulletjes en eentjes. Nog sulliger was het optreden van de verkeersstaatssecretaris Tineke Huizinga over de OV-chipkaart. Haar dikke dossier over haar publieke onvermogen werd aangevuld met haar verzekering dat de bedrijven vaste draaiboeken hebben klaarliggen wanneer de OV-chipkaarten gekraakt worden. Het kraken en jatten van andermans gegevens staat voor haar al bijvoorbaat vast. Ze wil echter alleen toezien op ‘nauwkeurige procedures’. Dan moet ze maar eens bij de ING-bank navragen wat een bedrijf aan procedures en draaiboeken heeft wanneer persoonsgegevens gestolen worden: er is namelijk niets aan te doen en ze staan met de handen in het haar. Ze kunnen er hele afdelingen op zetten, en het de hackers en krakers bemoeilijken, maar ze kunnen mij mijn identiteit nooit garanderen, wat de klanten ook voor moois wordt voorgespiegeld. Ik heb dus liever geen enkele identiteit, maar dat mag ook weer niet van Tineke, André en Ab. Over mijzelf heb ik dus weinig te zeggen. Ik moet er een hebben, een digitale nog wel. Dan ben ik beter controleerbaar, meer vatbaar voor gerichte sturing van bovenaf en, zoals we zullen zien, beter af te persen op mijn verleden.

Het staat nu, net als met de OV chipkaart, al bijvoorbaat vast dat alle gegevens uit het EPD en EKD te koop zullen worden aangeboden door malafide organisaties uit het grijze circuit. Iedere hacker weet: alles wat een kwestie is van nulletjes en eentjes, is te kraken. En wanneer alle medische, psychiatrische en pedagogische gegevens van een persoon in een en hetzelfde dossier terecht komen wordt dat voor een bepaalde handelsgeest interessant. De organisaties uit het grijze circuit doen wat ze altijd doen: op illegale wijze aan informatie komen om deze aan belanghebbende organisaties te verkopen. Niet meer het witwassen van geld, maar het witwassen van informatie is core business geworden.

Degene die over mijn EPD beschikt of over dat van willekeurige welke andere Nederlander is machtiger dan God. Deze Laatste schrijft mijn dossier nog op basis van Eigen onderzoek, maar het EPD is samengesteld door tientallen schrijvers: hoeveel zullen er misschien in schrijven? Vier huisartsen, drie psychiaters, vijf psychotherapeuten, vier specialisten en verscheidene arts-assistenten die met hun zes studiejaren stuk voor stuk een eigen bijdrage mogen leveren aan mijn boek des levens. Daarin heeft een huisarts in opleiding of de achterdochtige kinderarts wellicht in een bijzinnetje de verdenking kindermishandeling vermeld, heeft de longarts gezegd dat mijn longen dusdanig vernield zijn en ik de zestig niet haal en heeft zelfs ooit nog een vage homeopatische arts iets aan het dossier toegevoegd waaruit blijkt dat ik waarde hecht aan alternatieve geneeswijzen en vermelden allerlei therapeuten mijn moeilijkheden met geloofskwesties, obsessies en verdere zaken waardoor ik als elektronische patiënt wel door het leven getekend zal zijn. Als ze al niet letterlijk mijn leven beschrijven in dat dossier, dan zijn hun opmerkingen wel bepalend voor de rest van mijn leven. Allerlei specialisten die mij met een paar pennenstreken voor het leven tekenen en me in allerlei risicoanalyses bijvoorbaat uitsluiten van bepaalde bedrijfsprofielen, imago’s hypotheek- en verzekeringsproducten, en een goede potentiele echtgenote, die uit loutere nieuwsgierigheid van tevoren even mijn dossier raadpleegt en subiet voor een huwelijk terugschrikt. Wie schrikt er niet als hij in hoge concentratie een verslag van alle mislukkingen en ziektes van zijn eigen leven terugleest? Het dossier bevat geen gezonde feiten noch goede daden en deugden. Het is zogezegd geen eerlijke balans, maar bevat alleen de fysieke en mentale tekortkomingen. Ik mag geen enkele fout maken en ook mijn ouders niet. Zelfs mijn nageslacht mag tegenover deze pennenlikkers geen onvertogen of onzinnig woord laten vallen want alles wordt geregistreerd. Ik had op dertienjarige leeftijd niet uit pure rebellie tegen een leerkracht mogen zeggen dat mijn moeder mij lekker puh iedere ochtend even met de zweep geeft. Ieder vermoeden mag genoteerd worden. Dit klinkt overdreven, maar het is een zeer reële verwachting.

Ik mag ook geen moeilijke puber zijn geweest want dat sluit mij wellicht uit van een opleiding aan een hoogaangeschreven University College. Alle informatie heeft wel een zekere waarde voor bepaalde organisaties. Of het nu SOA testen of antidepressiva zijn of andere genoten ‘zorg’. Wellicht is de informatie niet een probleem om ergens binnen te komen of producten aan te schaffen, maar wordt die informatie in aanvullende voorwaarden gebruikt om producten duurder te maken. Dat heet persoonlijk risicoanalyse op maat. De keuze voor een werving- en selectiebureau om zelfstandig onderzoek naar een kandidaat te doen, of een oordeel te vellen op basis van een EPD dat voor vijf dollar uit Rusland komt, is gemakkelijk. Eigen onderzoek is tig keer duurder – en beperkter.

Ik mag dus geen fouten meer maken, maar degenen die in dat dossier aan mijn levensverhaal schrijven kunnen zich elke foute inschatting permitteren, want de enige die daarop wordt aangekeken ben ik zelf. Het zal onmogelijk worden om hun fouten volledig uit mijn dossier te krijgen al wordt mij beloofd dat ik altijd mijn dossier moet kunnen inzien en bepaalde informatie moet kunnen wissen. Maar hun missers zijn nog niet eens het grootste probleem. De grootste fout van dit soort dossiers is nog dat mensen geen oprechte kansen meer krijgen omdat eerdere verprutste kansen niet vergeten kunnen worden. Het vroegere leven van trial en error (het leven met vallen en opstaan) wordt geruisloos ingewisseld voor een leven van error en remember. Het hele verleden is direct oproepbaar en wordt niet meer vervaagd in de herinnering, laat staan gewist. Dat laatste alleen per abuis natuurlijk; weg identiteit. Wie geen dossier bezit bestaat niet meer. Wie nu dus bezwaar maakt tegen het uitleveren van zijn gegevens aan het EPD, zal dat later merken: “wij konden weinig gegevens over u krijgen en dat is verdacht.” De baan, verzekering of zorg wordt wegens te weinig ‘voorinformatie’ geweigerd. Hebben ze dat dossier wel, dan wordt bij iedere nieuwe kans vorige fouten en falen als risico meegenomen. En wie faalt er nu niet? Wordt mij nog een kans aangeboden of toch maar niet? Ergens met een schone lei beginnen is er niet meer bij. Het verleden laten rusten kan niet, want altijd is er dan weer de herhaling van zaken die altijd herhaald worden en waardoor mijn leven blijft ronddraaien in een paar opmerkingen van mensen die ‘verstand’ van mijn leven hadden en die in een dossier staan, maar die ik niet meer in staat ben die te overstijgen.

Iemands levensverhaal vastleggen en daarmee zijn leven ook vooruit bestemmen vereist meer dan een studie geneeskunde, psychologie of sociologie en ook meer dan veel levenservaring. Het predestineren werd in het verleden alleen aan God overgelaten en dat moet ook maar zo blijven om nog te kunnen blijven geloven in de wilskracht van de burgers. Om gezond te kunnen handelen, is een recht op anoniem falen noodzakelijk. Het is zeker niet de bedoeling dat de staat en/of de maffia – het verschil wordt steeds vager in deze dossierwoede – een soort predestinatie-instituut wordt waarbij zij door de complexe ongrijpbaarheid waarin dossiers tot stand komen, burgers gaat uitverkiezen tot het heil van het volk of verdoemen tot de modderpoel van mislukkingen die we als volksmassa volgens hen in feite al zijn.

Doorgeslagen Christendom?

2008-11-30T22:08:00.003+01:00

In de Maand van de Spiritualiteit, georganiseerd door het Nederlandse dagblad Trouw dat zich richt op vrijzinnige veertig-plus vrouwen met veel vrije tijd, de Katholieke Radio Omroep en christelijke uitgeverij Ten Have ligt vanaf de eerste dag de nadruk op de godsdiensten en specifiek op de rol van de kerken. Zoals zo vaak leidt praten over spiritualiteit uiteindelijk tot een berisping aan het adres van de orthodoxie, al dan niet via een aantal omwegen. Zo ook nu.
De eerste omweg is de filosoof Coen Simon die in de schijnwerpers staat vanwege zijn kritische boek over het individuele spiritualisme, Waarom we onszelf zoeken maar niet vinden. De overgang van de kritiek op de spiritualiteit naar een stevig verwijt aan de kerken wordt met verve door de atheïst Herman Vuijsje voor zijn rekening genomen. Hij flirt wel vaker met de klassieke moraal en mag in Trouw en de Bergkerk te Amersfoort de kerken toespreken. In een eenzijdig gevoerd functioneringsgesprek zet hij de kerken aan tot een donderpreekje zo nu en dan. Hij vindt dat de mensen te weinig vermaand worden en daar ziet hij voor de kerken een taak weggelegd. Wel ja, daar zijn de mensen wel aan toe. Maar van kritiek alleen kan men niet leven, waarvan acte.

Primus

De kritiek van Herman Vuijsje is niet alleen terecht, maar nog veel te beperkt. Het Nederlandse christendom zou volgens hem op bepaalde punten zijn doorgeslagen maar geldt dat niet ten aanzien van heel het Nederlandse protestantisme? De wat hoogmoedige jovialiteit achter deze uitspraak is schijn. Men kan immers zeggen dat doorslaan op bepaalde punten (wat hetzelfde is als een heel geloof funderen op een bepaald punt – solageloof) uit de aard van het protestantisme voortvloeit: puritanisme, evangelicalisme en het individuele spiritualisme zijn haar kinderen, maar ook het liberalisme komt uit haar voort.

De Reformatie deelt met de Islam en het liberalisme hetgeen Peter Sloterdijk in zijn jongst vertaalde boek, Het heilig vuur, noemt ‘de gedachte een correctie te zijn in het proces van de monotheïstisch openbaring’. De correctie vindt altijd plaats vanuit een bepaald Sola, dat de rest van de traditie, geschriften en de schepping onder zware curatele stelt. Met Sloterdijk kan men zeggen dat iedere reformistische godsdienst niet synchroon mét, maar als een tweede werkelijkheid áchter de werkelijkheid aanloopt om deze voortdurend te corrigeren. Ze is een extra slinger aan een uurwerk die de klok van de tijd nog een stukje sneller wil laten tikken.

Peter Sloterdijk heeft in vroeg werk als Eurotaoïsme al laten zien dat mechanismen in onze westerse cultuur, zoals deze tweede slinger aan een uurwerk – de vergelijking is voor mijn rekening – in feite het uurwerk op hol laten slaan, of juist de zwiep van de eerste slinger neutraliseren waardoor het klokje helemaal niet meer tikt en de tijd – en daarmee de geschiedenis – stil komt te staan. Over correctie gesproken.

Het op hol slaan van de geschiedenis om haar uiteindelijke stilstand te bereiken is het grootste thema van de afgelopen twee decennia – waarover meer onder punt drie – hetgeen terecht is. Het protestantisme heeft in de afgelopen vijfhonderd jaar laten zien dat ze niets anders kan en wil zijn dan de voortdurende en eeuwige correctie op het grote boze Rome. Telkens hangt het protestantisme weer andere motieven aan om Rome aan te vallen. De motieven zijn al zo vaak met zichzelf in tegenspraak geweest dat er inmiddels geen touw meer aan vast te knopen is. Het liberalisme heeft deze versnelde klokslag in feite overgenomen om de klok uiteindelijk in stilstaande positie te kunnen krijgen. Beide doen ook niet hun best om meer dan correctie te zijn, maar kunnen dat ook niet.

Het gewone tikken van de klok zoals die in vele huiskamers en op vele dorpspleinen duizend jaar geklonken heeft en het gewone leven dat zich daar rondom afspeelde, begint ons aan twee kanten te ontglippen: zowel in het zichzelf opvoerend protestantisme en spiritualisme waar hype na hype de mensen blijvend activeert, als in het verstarrende liberalisme dat alle levensdynamiek uitsluit. Het liberalisme mag gerust beschouwd worden als de meest ultieme ‘laatste monotheïstische openbaring’ aller tijden, namelijk die van de dood van God. Deze laatste openbaring ligt als een almachtig Sola over onze tijd maar belichaamt tegelijkertijd het einde van de tijd. Gods openbaring stopt niet alleen met zijn sterven, maar ook de wat zurige correcties daarop. De liberale paradox is dat het liberalisme als laatste van het laatste een eigen eeuwigheid wil creëren, terwijl ze vergeet dat ze eigenlijk niets meer is dan een van de vele correcties. Hoe liberaal het protestantisme ten opzichte hiervan geworden is blijkt uit de toenemende aandacht van protestantse theologen voor wat wel genoemd wordt de ‘zingeving na de dood van God’, en vervolgens door Karl Barth in het dualistische dogma van Gods absolute transcendentie in de leer is ingepast, welke natuurlijk de ontkenning is van iedere transcendentie.

Secundus

Het gevaar van het op hol geslagen klokje illustreerde Umberto Eco onlangs met het antwoord dat de pianist Arthur Rubinstein gaf op de vraag of hij in God geloofde. Hij zei: ‘nee, ik geloof niet in God. Ik geloof in iets groters’. God is niet alleen een inflatoir begrip geworden, maar er is een nieuw absolutisme voor in de plaats gekomen dat zich kan permitteren te zeggen dat ze groter is dan al het andere, zonder het ooit te hoeven invullen. Sterker nog: ze kan zich niet anders handhaven. Ze komt altijd morgen en nooit vandaag, laat staan dat ze er al zesduizend jaar is, maar men gelooft schijnbaar liever in het nog niet ingevulde geloof van morgen dan in een concrete Kerk met alle tekortkomingen en zegeningen. Eco constateert dat we meer van God en de godsdienst eisen dan waar de christelijke godsdiensten in kunnen voorzien. Maar omdat dat ‘meer’ van geen enkele kant gevuld wordt en noodzakelijk leeg blijft, wordt dat vooral ingevuld met eigen angsten: ‘De zogenaamde occulte wetenschappen openbaren geen geheimen. Ze beloven alleen dat er een geheim is dat alles verklaart en rechtvaardigt. Het grote voordeel hiervan is dat het een ieder toestaat om dit lege geheim te vullen met eigen angst en hoop (...) – de meest infantiele occulte fantasieën’ Dit loopt uit op Da Vinci-codes en boeken over pseudo-kabbalisme, rozenkruisers, tempeliers et cetera.

Men gelooft nu liever ieder nieuw boek en iedere nieuwe theorie totdat er weer een andere verschijnt, dan in een kerk, een God, de paus die op een duizenden jaren oude traditie staan, op nog oudere gecanoniseerde geschriften en een eenheid van leer, leven en schepping kennen. Spiritualisme is in feite het resultaat van vijf eeuwen protestantse versnippering waarin iedereen eigen theoloogje is gaan spelen en uiteindelijk alles zelf wel invult, niet met theologie maar met infantiele emoties.

Ook al gelooft men nu steeds in iets anders, het is niets anders dan een reformisme, een correctie op de bestaande monotheïstisch openbaring. Het verschil tussen dit spiritualisme en het liberalisme is letterlijk onzichtbaar: datgene wat groter is dan God wordt steeds groter, maar ook steeds leger en doodser. Eco haalt een citaat aan – de man aan wie deze zin gewoonlijk wordt toegeschreven heeft hem niet geschreven: ‘Wanneer iemand ophoudt in God te geloven, gelooft hij niet in niets. Hij gelooft in alles.’ Het wezen van het ietsisme is dat het niet ingevuld mag worden en dat men daarom voortdurend in alles moet geloven om maar niet in God en Kerk te hoeven geloven.

Tertius

Het atheïsme van Vuijsje heeft enigszins de schijn-tegen over zich afgeroepen. In de laatste eeuwen waarin zij God dood verklaarde en zich daarmee als allerlaatste correctie op de monotheïstische openbaring presenteerde, gaf ze de kerk eerst het deksel op de neus en heeft decennia lang de scheiding van kerk en staat op allerhande gebied tot stand gebracht en deze scheiding eerst zalig en daarna heilig verklaard. Nu die heilige scheiding er is en iedere religieuze partij wordt gekeurd op de eisen die de staat stelt (zie de SGP subsidies in Nederland), blijkt ook wat deze scheiding precies is: namelijk de onderwerping van de kerk aan de staat. De heilige scheiding wijst de gelovige niet op God maar op de allerheiligste staat. Want als de staat het monopolie op de moraal in bezit heeft genomen maar deze bij nader inzien in de samenleving niet zelf in de hand kan houden, eist ze bij monde van Vuijsje ineens van de Kerk om dat weer te gaan doen terwijl ze de kerk de mogelijkheden daartoe heeft afgenomen. “Het hedendaagse Nederland heeft weer een flinke scheut Mozes nodig. En de kerk zou daarbij de voornaamste schenker moeten zijn”. Vooral de Katholieke kerk is in de woorden van Vuijsje ‘een huppelgeloof van we nemen d’r nog eentje’ geworden, maar hij verzwijgt hoe dat zo kon komen. Tegen wie moet de kerk voorts donderen? Tegen de mensen die Vuijsje liever tam en mak wil houden? Zo’n kerk valt zelf onder het Ministerie van Temming, moet een KvK nummer hebben en voert niet Gods wetten uit, maar de eisen van de staat – van Vuijsjes staat: een beetje meer regels, wetten, behaviorisme en daarmee basta. Niet het priesterschap als goddelijk ambt, maar de priester als staatsambtenaar. Vuijsje mag in een enkel stuk Jezus Christus herhaaldelijk beledigen en tegelijkertijd even de Kerk van Christus op haar maatschappelijke plicht wijzen. Hij neemt zichzelf het recht voor atheïst te zijn maar neemt de Kerk in dezelfde zin hun ‘vrijblijvende karakter van de hedendaagse geloofsbeleving’ kwalijk. Hij moet een haast absolute scheiding van moraal en geloof vooronderstellen om het geloof om haar absurditeit te mogen beledigen en de kerk op haar morele positie terecht te wijzen. De vraag rijst: wil Vuijsje wel de nieuwe Mozes waar hij om roept, of wil hij een nauwkeurig van tevoren geselecteerd scheutje Mozes dat de kerk mag (moet) schenken van de staat? Een Mozes die de berg afkomt met nieuwe geboden, niet van God maar van de staat. Kortom, een ontmande Mozes.

Het antwoord op deze vraag wordt door Vuijsje zelf gegeven wanneer hij blijk geeft weinig te hebben begrepen van Sloterdijks boek dat hij citeert, namelijk Woede en Tijd. Sloterdijk is daar namelijk in discussie met Fukuyama’s Het einde van de geschiedenis en de laatste mens uit 1992. Daarin gaat het over de toorn (thymos) en hij verwijt het gros van de Europese filosofen die de laatste zestien jaar over Fukuyama’s boek hebben gekwebbeld dat ze er niets van begrepen hebben. Ze aanvaarden het begrip thymos gewoonweg niet, netzo als Vuijsje in zijn tweede zin over Sloterdijks boek via de omweg van de publieke verontwaardiging direct de thymos afschrijft. Want hij ‘wil het liever niet over de thymos hebben’, maar vindt publieke verontwaardiging een beter woord. Hij begrijpt het dus niet. Zoals Sloterdijk in Woede en Tijd zegt dat de Europese filosofen niets van Fukuyama begrepen hebben en Derrida in het bijzonder niet, zo mag ook gezegd worden dat Vuijsje niets van Sloterdijk begrepen heeft om exact dezelfde reden.

Waarom moet men in deze contreien niets van Fukuyama en Sloterdijk? Waarom vertaalt en leest men alle boeken en artikelen van hen maar interpreteert ze hardnekkig en vasthoudend onjuist? Waarom begrijpt een Vuijsje niet dat thymos bij uitstek niet de door publiciteit gekanaliseerde verontwaardiging is, maar het zuivere eer- en schaamtegevoel zonder de filters van de media en allerlei therapeutiserende (reformerende) mechanismen. Bij Plato en C.S. Lewis is de thymos (of het hart) zelfs de brug tussen de rede en de begeerte, tussen hoofd en onderbuik. Het is juist het cruciale punt van Sloterdijk en Fukuyama dat de thymos gevangen wordt gehouden in een publieke opinie en andere reformistische mechanismen hetwelk onafzienbaar grote problemen in de samenleving veroorzaakt. Een kunstmatig primaat van publieke verontwaardiging zoals die in onze tijd geldt, sluit iedere thymos uit en dus ook iedere balans tussen rede en begeerte. Rede en begeerte zijn nu, zonder deze thymos, losgeslagen en ongefundeerde krachten in de maatschappij geworden. Mozes was de zachtmoedigste man op aarde, maar kon wel met het zwaard omgaan toen het volk het gouden beeld ging aanbidden. Een groot deel van het volk kwam om. Vuijsje wil deze Mozes natuurlijk niet terug, maar alleen het idee van regels en wetten. Hij hoopt dat de echo van Mozes weer voor even genoeg zal zijn. Mozes heeft een klank in zijn naam waar Vuijsje een gebiedend wijsje op kan fluiten.

Er is in deze tijd geen groter taboe dan de idee dat ieder mens beschikt over eigen eer- en schaamtegevoel en dat iemands eergevoel als het erop aan komt alleen te herstellen is door de geschondene zelf. Er is niets dat zozeer publieke woedeaanval na publieke woedeaanval over zich heen krijgt als de thymos zelf. Sloterdijk en Fukuyama brengen het taboe op de thymos in verband met het taboe op de man en de mannelijkheid. Eer, moed en toorn zijn voor hen bij uitstek mannelijk eigenschappen die in deze tijd aan de man onthouden worden, met desastreuze gevolgen.

In Nucleus van oktober 2008 schreef Christophe Buffin de Chosal dat de ontmanning tegenwoordig al op het schoolplein begint. De jongen krijgt geen gelegenheid meer om de deugd van de moed te oefenen op het schoolplein en moet in feite afstand doen van zijn eer voordat hij in staat wordt gesteld zich erin te oefenen. Men opereert in jeugdbendes en oefent zich zo in de lafheid. Zoals iedereen weet heeft Buffin de Chosal gelijk. De school is de bakermat van de vrouwelijke beschaving en vrouwelijke waarden. Maar het gekke is dat er in dit debat door alle deelnemers wordt gewezen op de desastreuze gevolgen hiervan, juist voor de vrouw. Zonder man met moed en eer weet men unaniem zeker dat er ook geen vrouw over zal blijven, laat staan een vrouwelijke beschaving. De zogenaamde vrouwelijke beschaving bestaat dus ook niet. Men krijgt enkel een geperverteerde vrouwelijkheid. Het zijn, kortom, de problemen waar Vuijsje weliswaar zo uitgebreid over anekdotiseert, maar die hij niet bij naam wil noemen en die in Europa hardnekkig niet bij name genoemd mogen worden. Het is voor ons en voor de heer Vuijsje niet alleen raadzaam om Sloterdijk te lezen zoals hij het schrijft, maar zich ook in het debat daaromheen te verdiepen want dat heeft diepe wortels in de twintigste eeuwse filosofie en sociologie – helaas vooral Angelsaksisch. Het doorgeslagen Christendom kan niet los worden gezien van de doorgeslagen staatsmacht. Wanneer men kritiek wil leveren op de maatschappij, volk en kerk, is het ook raadzaam om niet de rol van de bewust misinterpreterende lezer te spelen. Men moet wel heel selectief lezen, wil men het hierboven gestelde probleem bij deze auteurs niet als centraal te achterhalen. De boeken die elkaar citeren en een centrale rol in het debat spelen, zijn:

Plato, Politeia
G.K. Chesterton, Wat mankeert de wereld? (What's wrong with the world?) 1910
A. Huxley, Heerlijke nieuwe wereld, 1935
C.S. Lewis, De afschaffing van de mens, 1942
C. Lasch, De cultuur van het narcisme, 1978
C. Lasch, Haven in een harteloze wereld, 1980
F. Fukuyama, Het einde van de geschiedenis en de laatste mens, 1992
P. Sloterdijk, Eurotaoïsme, 1989
P. Sloterdijk, Woede en Tijd, 2006
H.C. Mansfield, Mannelijkheid, 2006

De Opinieversneller

2008-11-30T21:57:00.002+01:00

Op 10 september j.l. werd in Genève de deeltjesversneller CERN in gebruik werd genomen, maar een andere versneller draaide toen reeds op volle toeren: de opinieversneller. Alle voorlopige testresultaten wijzen in eenzelfde richting: de identiteit van onze samenleving raakt door de versneller steeds sneller op drift. Door Erik van Goor en Tom Zwitser.

Wat is een identiteit waard in een tijd waarin alles los is komen te staan? Wat is de identiteit van een natie waard wanneer opinieversnellers er de handen naar uitsteken? Niet veel. Zoals menig Europees land is ook Nederland op zoek naar een identiteit. In opdracht van het kabinet formuleerde de WRR (Wetenschappelijke Raad Regeringsbeleid) de Nederlandse identiteit. Volgens de WRR – en het kabinet – ligt de Nederlandse identiteit besloten in de kernwaarden van de rechtsstaat, namelijk vrijheid, respect en tolerantie. En wee degene die hier vraagtekens bij plaatst.

Dat ondervond het ondertussen ter ziele gegane opinieblad Opinio. Dit blad waagde het een pastiche van een toespraak van premier Balkenende te plaatsen met daarin een boodschap die de premier volgens Opinio nooit zegt, maar wel zou moeten uitspreken. Namelijk de boodschap dat het christendom fundamenteel verschilt van de islam en dat dit gevolgen heeft voor het debat over de Nederlandse identiteit. Premier Balkenende was not amused over de satire en spande een rechtszaak aan tegen het blad die hij prompt verloor. De rechtszaak laat de kortsluiting zien tussen twee werelden. Namelijk de wereld van de opinieversnellers en die van de pastiche.

Opinieversneller

Na zo'n 80 jaar van nadenken en na zo'n 40 jaar van experimenteren kunnen we eindelijk zeggen dat de grote opinieversneller af is en volop in gebruik genomen is. In een grote ring van satellieten rond de aarde kunnen nu opinies worden versneld tot de opinie in zijn kleinste deeltje zichtbaar wordt. De motoren van deze versneller zijn de talloze satellieten die rond de aarde zweven. Opinieleiders hebben grote verwachtingen, maar sommige geleerden hebben er hun twijfels bij.

Onder het motto 'Geen leugen zo snel of we versnellen hem nog wel', werd de opinieversneller afgelopen week officieel geopend. Delen van de versneller waren al veel langer in gebruik, maar de afrondende fase werd afgelopen week afgesloten. Men verwacht dat men binnenkort opinies tot voorbij de snelheid van het licht kan brengen. Het zou de grootst denkbare snelheid zijn die er in het heelal bereikt kan worden en de opinie is daarmee de benaming 'lopend vuurtje' ook behoorlijk ontgroeid. Dan wordt echt duidelijk uit wat voor substantie opinies eigenlijk bestaan. Voor de meeste opinieleiders blijft dat namelijk nog steeds gissen. Er zijn verschillende theorieën over opgesteld, maar die stellen wetenschappelijk eigenlijk niets voor en zijn geen van allen houdbaar. Alhoewel men verwacht dat men snel duidelijkheid krijgt over de substantie van opinies, is het tegelijk een van de problemen die de opinieversneller met zich mee brengt.

Naast alle euforie zijn er namelijk ook enkele geleerden die waarschuwen dat deze publieke opinieversneller niet alleen opinies versnelt, maar dat ze alles versnelt en zo een zwart gat creëert waarin ons hele bestaan kan verdwijnen. Niet alleen vanwege de alles overtreffende snelheden die bereikt kunnen worden, maar vooral vanwege de gigantische overschatting van de opinie. Er zijn zelfs geleerden die stellen dat opinies an sich louter vernietigend kunnen werken.

In het verweer daarop is een staatscampagne ontstaan om de burger de juiste opinies bij te brengen. Impliciet erkent men weliswaar dat opinies ook negatief kunnen uitwerken, maar benadrukt men de verantwoordelijkheid van de politiek om 'de burger' te doordringen van "democratische waarden en verantwoordelijkheden die het fundament vormen van de samenleving". Daarom wordt er een handvest opgesteld waarin komt te staan dat opinievorming het belangrijkste fundament van de samenleving is.

Kritiek

Afgelopen woensdag antwoordde een geleerde daarop dat hij juist bang is voor de gevolgen van deze scheiding tussen opinie en samenleving: wanneer opinies als basis van de samenleving worden beschouwd en daarvoor een dienovereenkomstig experiment als de opinieversneller wordt opgestart, zal tijdens het experiment juist de samenleving vernietigd worden. Hij formuleerde de verwachting dat de opinieversneller uiteindelijk een samenlevingsversneller zal zijn. Men wil met de opinieversneller zogenaamd de structuren van de samenleving bestuderen, maar zodra men ertoe in staat zal zijn, is de samenleving zelf al verdwenen in de malle molen van de publieke opinie.

Hij onderbouwde zijn betoog met de resultaten die de publieke opinie de afgelopen 80 jaar tot nu toe heeft behaald: daarin heeft zij bepaalde zaken met vernietigend resultaat versneld. Bijvoorbeeld de kunsten. Zodra het principe van 'kunst om de kunst' tijdens het Interbellum gemeengoed werd in de kunstwereld, bleken de vernieuwingen zich op te stapelen. De eerste resultaten hiervan waren verbluffend, maar op een gegeven moment ging de kunstwereld zozeer om de vernieuwingen draaien, dat de kunst volledig leeg werd. Alle kunst was eruit gecentrifugeerd en de versnelling van vernieuwingen bleef als enige over. Nu heet alles kunst zolang het kunstje nog nooit eerder vertoond is. Maar wat er precies vertoond wordt, dat weet niemand meer.

Maar niet alleen de kunst, ook de cultuur staat aan deze centrifugale krachten van de versneller bloot: na de oorlog werd men in een steeds sneller tempo overweldigd door nieuwe en andere culturen dat alle eigenlijk cultuur is verdwenen uit ons dagelijks leven. Cultuur kan alleen nog de vorm van opinies aannemen – waarvan de substantie nog steeds betwijfeld wordt – maar staat niet meer in direct verband met ons dagelijkse leven.

De opinieversneller is dus een soort mechanisme dat voortdurend meningen vernieuwen moet. Het gaat niet om de inhoud van de meningen, maar het gaat erom dat ze in een steeds sneller tempo vervangen worden. Mensen hebben dus ook geen blijvende principes meer, maar krijgen de nieuwe inzichten van bovenaf aangeleverd. Voortschrijdend inzicht wordt een voorthollend inzicht en een voorthollend inzicht, wordt uiteindelijk een inzicht dat struikelt over andere inzichten. Niemand wil nog inzichten en niemand wil ergens nog een mening over hebben, laat staan principes. Einde samenleving.

De geleerde stelde openlijk de claims van de opinieleiders aan de kaak dat de opinievorming de samenleving van belangrijke inzichten voorziet. "Waarom" zei hij simpel, "zouden opinies belangrijke inzichten aanleveren, als er volgens hen ook verkeerde opinies bestaan? Als opinies inzichten aanleveren, waarom doen opinieleiders dan zoveel moeite om ons alleen in de volgens hen juiste opinies te doen geloven? Zij doen ons geloven dat er ook 'verkeerde opinies' bestaan, maar ik vermoed dat opinies veel eerder tegen de gebruikelijke inzichten zijn gekant. De samenleving mag zelf blijkbaar geen inzichten koesteren of krijgen, maar moet voortdurend de juiste meningen aangeleverd krijgen en aanhangen.”

Volgens deze geleerde is een samenleving die structuren heeft er bij gebaat dat mensen naar principes en inzichten leven en niet juist zo worden afgestompt dat ze geen principes en inzichten meer willen hebben. Mechanismen als opinieversnellers ontdekken dus niet de structuren van samenlevingen, maar vernietigen die juist. En, zei hij, “dat vernietigen begint al door te bewerend dat de democratische waarden en verantwoordelijkheden het fundament van de samenleving vormen.”

Plamuurmes

Alle zaken die sinds het begin van de mensheid vastliggen, zoals bijvoorbeeld moederschap, vaderschap, solidariteit en het leven van alledag, worden nu zelf door de opinie van de dag voorafgegaan. Moederschap is dan niet alleen iedere dag weer wat anders, maar is vooral iedere dag ietsje minder van wat ze de dag ervoor was. Ze wordt door de juiste opinies zogenaamd bevrijd uit verstikkende structuren – i.c. die van het vaderschap. Dit vaderschap is helemaal de weg kwijt en is al jaren helemaal niets meer. De opinieversneller gooit bij elke versnelling steeds meer 'samenleving' over boord. En pas als het weg is, hoor je mensen zeggen dat dat best erg is, maar ja, dat is dan hun mening. En die zullen ze in korte tijd ook wel weer ingeruild hebben.

Dit schrikt natuurlijk af. De opinieversneller doet weliswaar goed werk, maar de politiek – of liever gezegd: het volk is nog niet zover. Damesromannetjes en pretparken drijven niet op losse deeltjes, maar op samengeklonterde emoties en verwachtingen. Een versnelde leugen kan nog zo snel zijn, een politicus zal het toch bij de langzame leugentjes moeten houden.

Waar geen opinies meer zijn, of waar ze niet meer durven worden uitgesproken, ontstaat er een ander circuit: het zwarte circuit van de pastiche. Een mooi voorbeeld klonk er tijdens de Troonrede van Koningin Beatrix tijdens Prinsjesdag in Den Haag, het moment waarop de Nederlandse kabinetsplannen voor het komende jaar worden gepresenteerd. Op de Derde dinsdag in september, klonk de mooiste pastiche sinds tijden – mooier dan de pastiche in Opinio – uit de mond van de Nederlandse vorstin: “Kracht ontleent ons land aan de democratische rechtsstaat die burgers bescherming en houvast biedt. Gelijkwaardigheid, vrijheid, solidariteit, democratie en de principes van de rechtsstaat verdedigen wij in binnen- en buitenland. Samen dragen wij daar verantwoordelijkheid voor. De regering verleent steun aan de oprichting van een Huis van de Democratie en Rechtsstaat. Er komt een code voor 'goed besturen', waarin helder staat wat burgers van overheden kunnen verwachten. Verder zal een staatscommissie ingesteld worden die onder meer zal bezien welke mogelijkheden er zijn om de Grondwet beter toegankelijk te maken. Er komt een Handvest verantwoordelijk burgerschap. Alle inwoners van ons land dienen doordrongen te blijven van de democratische waarden en verantwoordelijkheden die het fundament vormen van de Nederlandse samenleving.”

Met een plamuurmes schraapte de Koningin wat resten uit de vaderlandse parlementaire en journalistieke geschiedenis om daar kracht aan te ontlenen. Alles is zo duidelijk dat er een code moet komen, een Handvest, een staatscommissie, een “Huis van de Democratie en Rechtsstaat” (let op de hoofdletters). Vermengd met de pasticheresten van Opinio diste de vorstin dit op aan het Nederlandse volk.

Welk volk? De opinieversneller doet zijn werk grondig. Is er een Belgisch volk? Een Brits volk? Of zelfs maar een Nederlands volk? De identieke deeltjes identiteit vliegen wereldwijd rond. Zelfs in het buitenland moeten volgens de Koningin onze militairen deze deeltjes ‘beschermen’. Of liever gezegd: de opinieversneller moet beschermd worden. Tegen oververhitting en het doorsmelten van onderdelen. En tegen zandkorrels in de raderen. Want zand, daar kan een opinieversneller niet tegen. En afwijkende meningen. En pastiches. Eigenlijk kan een opinieversneller nergens tegen. Daarom slingert ze alles maar in de rondte. Tot er een identiteit uit tevoorschijn komt. Want rondtollende identiteiten; daar heeft onze tijd behoefte aan.

De verlamming van het spel

2008-11-05T13:26:00.002+01:00

De Olympische Spelen zijn nu weer enkele weken voorbij, en ook de politieke protesten daaraan voorafgaand zijn effectief tot zwijgen gebracht door goed geregisseerde sportshows en mediacampagnes. Het verzet tegen China is uiteindelijk volledig geflopt. In feite zijn ook de Spelen zelf geflopt; er wordt steeds minder gestreden en er worden steeds meer "overwinningen" door de jury bepaald. Maar dat mag niet gezegd worden. Kritiek op de Spelen is kritiek op de moderniteit. Een essay in Nucleus van september 2008.

In het onlangs verschenen essay “Liggen of staan, dat is de kwestie” [1] onderscheidt Peter Sloterdijk de gesloten Romeinse arena van haar voorganger, het Griekse stadion, die een langgerekte U-vorm heeft met een open zijde waar zich de tempel bevindt. “De gedachte hierachter is dat het wedstrijdterrein openstaat voor de goden en dat de atleten hun oefeningen coram deis uitvoeren.” De Romeinse arena is daarentegen een gesloten toneel dat afgesneden is van de werkelijkheid buiten het stadion als van de goden.

Dat er een verschil is tussen de arena en de werkelijkheid is ook de roeier Rogier Blink opgevallen. In de Volkskrant van 3 september uitte hij zijn ongenoegen over gecensureerde internetpagina’s, geschaduwd worden na het verlaten van het Olympisch dorp en over vrijwilligers die geen vrijwilligers bleken te zijn. Hij kijkt met verbazing terug, “een gevoel dat mede is veroorzaakt door de onophoudelijke stroom positieve berichten in de media, terwijl ik het gevoel heb dat we met zijn allen optraden in het grootste toneelstuk aller tijden.” Hij doelt op het feit dat China zich niet overeenkomstig met haar werkelijke toestand heeft gepresenteerd en dus haar misstanden wegmoffelt. Op het eerste gezicht een nobel verwijt. Maar had China zich dan met haar allerarmsten moeten presenteren? Of met de dissidenten die ze gevangen houdt? Of met een gemiddelde van haar volk, inclusief schooiers en tuig? Of had ze geen stadions mogen bouwen omdat het daarvoor landbouwgrond was? Mag een land zich niet op haar best presenteren? Of had ze de geïnvesteerde 25 miljard in meer hulpbehoevende zaken moeten steken?

Het is een misplaatst socialisme dat veel westerlingen aannemen. Ze gaan eraan voorbij dat voor alle Olympische Spelen miljarden worden geïnvesteerd die nooit terugverdiend worden – die dus alleen een investering zijn in het imago van het organiserende land, laat staan dat die ten goede komen aan de allerarmsten. Ga dan als sporter uit principe niet naar de Spelen. Er zit dus een ander ideaal achter het geklaag van deze sporter.

De Olympische Spelen zijn oorspronkelijk bedoeld om helden af te leveren. Nu er meer dan 300 gouden medailles te verdienen zijn en nog eens een dubbel aantal zilveren en bronzen medailles, is meedoen belangrijker geworden dan winnen, want de overwinning is gehumaniseerd. Er ontstaat een stemming van ‘iedereen is winnaar’, degene met een gouden medaille is hooguit gradueel wat cooler dan degene met zilver en brons en de rest. Daartegen steekt de houding van het organiserende land schril af. China presenteert zich namelijk niet alleen als een imagowinnaar, ze won ook afgetekend het landenklassement met de meeste gouden medailles. In China is iets van de oude heldenmoraal te bespeuren, terwijl de wereld in de illusie verkeert dat verliezen niet meer mogelijk is. In China zijn winnaars nog helden en is de gemiddelde Chinees trots op zijn land. De Olympische Spelen zijn onderdeel van een gevaarlijke droom geworden en de 15.000 (minus 300) sporters die niet komen om te winnen gaan klagen over de winnaarsmoraal. Winnen wordt ineens afgedaan als toneelspelen, als een mediacircus en als zelfverheerlijking van China.

De vanouds pacificerende werking van de Spelen – de Grieken legden alle oorlogjes neer tijdens de Spelen – heeft in de moderne versie juist tot een verlies aan heldenmoraal geleid. De Griekse Spelen koesterden de heldencultus. De overwinnaar werd in steen gehouwen in de galerij van vorige winnaars bijgezet. Grieken kenden geen wereldrecords, want hadden geen tijdmeting. Het ging om de snelste en sterkste van het moment. Winnen bij de Grieken was simpel: iedere atleet betreedt de laan met standbeelden van vorige winnaars voor hij überhaupt winnaar zou kunnen worden. Dat brengt hem eerbied voor zijn voorgangers bij. Wanneer hij wint - voor het aangezicht van de goden – wordt ook zijn standbeeld bijgezet in de rij met helden.

De kern van de sport – het vechten en winnen of verliezen – begint nu daarentegen volledig ondergesneeuwd te raken. De Romeinse arena waarin men nu sport bedrijft en die volledig gesloten is, is volgens Sloterdijk een immanentiemachine. De duim van de Romeinse keizer bepaalt alsnog het lot van de winnaar en de verliezer. In de arena komt langzaamaan alles stil te staan. Het echte gevecht is in de dans tussen alle reglementen, scheidsrechters en eindoordelen van jury’s vrijwel geneutraliseerd. Niet voor niets verscheen er aan de vooravond van de Spelen in dagblad De Pers een begrijpelijk pleidooi voor het terugsnoeien van het aantal sporten, maar ook voor het uitsluiten van jurysporten op de Spelen [2]. De Spelen zouden weer moeten draaien om de snelste en de sterkste. Eigenlijk is alles wat door een jury beoordeeld moet worden dubieus: “Het publiek ziet een spierbundel sierlijk aan de ringen hangen. Vijf minuten wachten later krijgen we te horen dat het ene jurylid hem een 6,3 heeft gegeven, en een van zijn collega’s vindt het een 7,5 waard. Blijkbaar weten zelfs juryleden niet wat een goede kür is en wat niet – laat staan het publiek.” Ieder weldenkend mens kan hier alleen maar mee instemmen. Toch waren de reacties van de lezers niet mals. Sport is blijkbaar een zenuw van deze tijd en deze even flink prikkelen veroorzaakt een collectieve pijnreactie.

In de zoektocht naar eerlijke sport is het moeilijk om het echte gevecht te vinden. Strijdbare sporters zijn er nog wel, maar verdwijnen. Taekwondo is een tamme vechtsport waar de jury belangrijker is dan de tegenstander. Wanneer men nu, om het blote knuisten- en betere voetenwerk te mogen aanschouwen naar harde sporten als handbal en waterpolo moet kijken in plaats van naar boksen en judo in allerlei klassen waar de fut helemaal uit is weggeëbd, is er toch iets behoorlijk verkeerd gegaan. Vechten komt nu neer op de ander ontwijken en achteraf door de jury tot winnaar worden uitgeroepen.

Maar ook in de poging om jurysporten zogenaamd objectiever te maken, zijn de nadelen groter dan de voordelen en blijft het probleem minimaal even groot als tevoren. Nu kan bijvoorbeeld een degelijke gemiddelde turner die gedisciplineerd zijn puntentotaal bij elkaar turnt een betere waardering krijgen van de jury dan een geniale turner die hem op alles overtreft, maar een foutje maakt waardoor hij een bepaalde puntencombinatie mist, zoals Artemev op het voltige paard overkwam. [3] Genialiteit, noch extra briljant toegevoegde bewegingen worden nu nog gewaardeerd of beloond. Iedereen turnt nu vrijwel dezelfde oefeningen in de meest winstgevende combinaties. De grijze middenmoot profiteert. De mate waarin men het eigen lichaam tot in de finesses weet te beheersen is niet zonder meer vergelijkbaar met de zelfbeheersing van anderen. Het wordt pas meetbaar (en dus vergelijkbaar) wanneer deze beheersing en techniek in criteria van kracht en snelheid worden gegoten.

Om de invloed en aanwezigheid van scheidsrechters en jury’s tot een minimum te beperken, en om sport de maximale helderheid te geven, moeten de oude criteria van snelheid en kracht noodzakelijkerwijs terugkeren. De eerste die over de meet komt, of diegene die zijn tegenstander tegen de grond mept is de winnaar. Als je niet goed bent in boksen vanwege je iele gestalte, moet je maar gaan boogschieten of heuvelop fietsen. Nu wordt het meppen om zeep geholpen in ruil voor geplaatste stootjes zonder gevolgen dan alleen een door de jury toegekend punt. De punten of strafpunten leveren een winnaar op zonder dat we een echt gevecht hebben gezien. Daarentegen worden bij handbal en waterpolo het maken van overtredingen even hoog, zo niet hoger aangeslagen dan puntjes scoren. Het ronduit hinderen van de tegenstander of doelbewust overtreden van de regels is gek genoeg een van de belangrijkste zaken van het spel geworden. Laten we dan in vredesnaam rugby weer invoeren, waar overtredingen en punten maken een goed geïntegreerde eenheid is geworden en bovendien helden oplevert.

Maar daarmee hebben we de transcendente werkelijkheid van het Griekse stadion niet teruggekregen. En de moderne cultuur begeeft zich volgens Sloterdijk “op gevaarlijke paden wanneer ze in de sport eerder bij de Romeinen dan bij de Grieken aansluiting zoekt”. Het geklaag van roeier Blink snijdt dus wel hout: hij heeft in een groot toneelspel geacteerd, maar dat ligt meer aan de opzet van de Spelen en de sport zelf, dan aan China als organisator. Laten we clementie hebben voor de ‘eerlijke’ klasse waarin Blink uitkomt – met acht man zo snel mogelijk een roeibaan oversteken – maar niet voor de moderne sportbeoefening zelf. De Spelen zijn onderhand iets heel anders geworden dan een podium waarop heldendaden verricht worden. Dat ligt aan de ‘Olympische gedachte’ en aan haar waakhond, het IOC. Wat de laatste decennia namelijk steeds weer terugkeert is de veelgehoorde wens ‘om de Spelen tot een succes te maken’. Wie weet wat we ons daarbij moeten voorstellen? Men gaat ernaar toe om de krachten te meten met de besten en hopelijk de competitie te winnen. Wat moet men daarnaast nog doen?

Kenneth Minogue laat in zijn artikel “Christophobia and the West” daarvan iets zien. [4] Hij benadert de idee achter de moderne Spelen als een ersatzgeloof, een geloof-in-de-plaats-van. ‘Olympianisme’ is een geloof in een verlichtte en intellectuele elite die “menselijke verbetering op wereldschaal kan en moet brengen door de volken van de wereld tot een grote gemeenschap te maken, gebaseerd op het universele plezier in de juiste mensenrechten”. Succesvolle Spelen moeten dus iets zichtbaar maken van een superieur ras waar iedereen die dat wil, deel van uit kan maken. Ieder die dat wil, spiegelt zich dus aan door de jury naar voren geschoven winnaars, die zich op hun beurt weer spiegelen aan alle aandacht die de wereld hen schenkt. De Romeinse arena kweekt narcisten waar toeschouwers zich aan spiegelen. Toen sport ingezet werd voor de karaktervorming is zij in feite heel snel aangewend voor het vormen van een verkeerd karakter dat geen goden meer kent, maar alleen publiek om zich heen heeft dat de sporter verafgoodt. [5] En ja, dan is het natuurlijk zuur wanneer je als roeier naar de Spelen gaat en door krijgt dat de hele idee van dit superieure ras een groot toneelstuk is en dat de werkelijkheid ietsje harder is. Maar daar heeft de mondiale narcistengemeenschap geen boodschap aan.

Hoe ironisch dat juist tijdens dit evenement een door het Westen gesteund landje een nog kleiner landje binnenviel om het even in te lijven. Hoe ironisch dat uitgerekend Rusland daar een stokje voor stak. Wie is hier de toneelspeler, wie de bedrieger en wie de held? Het Westen speelt hier de dubbelrol van de jury die zichzelf tot winnaar uitroept. De jury wijst Rusland als verliezer aan terwijl ze de held moet zijn. Politiek is voor het Westen ook een jurysport. Maar in de Romeinse arena is geen uitweg. Eigenlijk staat alles stil. Die stilstand wil men meten en er gradaties in aanbrengen. Goden, helden en tragiek zijn van de arena buitengesloten, want die breken altijd door alle vooraf vastgestelde categorieën heen. De stilstand is zo prangend geworden, dat iedere poging om beweging in de zaak te krijgen felle reacties oproept. Men wil het gevecht hoe dan ook buiten de werkelijkheid houden, net als de goden en de helden. Nu krijgt men twee opponenten die tot aan de tanden bewapend op de mat verschijnen, maar geen fin verroeren. Na afloop wordt er zonder vechten iemand tot winnaar uitgeroepen van dit Koude Oorlogje. De jury is hier de echte winnaar zolang ze het gevecht op de mat weet te vermijden – alleen zo zijn de Spelen een succes. Ook het Olympianisme van de VS en de NAVO loopt inmiddels zodanig uit de pas met de werkelijkheid dat ze een karikatuur van de eigen rol is geworden. Ze raken totaal de weg kwijt wanneer haar gezag als jury genegeerd wordt. Terwijl voor het Westen politiek en sport een soort Koude Oorlog zijn, komen er elders weer heldendaden en helden boven drijven. Een gunstige ontwikkeling in narcistenland.

Noten

[1] Peter Sloterdijk: “Liggen of staan, dat is de kwestie”, in Trouw, 21 juni 2008

[2] Marten Blankesteijn & Geert Jan Hahn, “Op zoek naar de beste mens”, De Pers, 7 augustus 2008

[3] http://www.youtube.com/watch?v=VhSDcgsDMcc & http://www.youtube.com/watch?v=CkzNUHqUNNM&feature=related

[4] Kenneth Minogue, The New Criterion, nr. 21, june 2003

[5] Christopher Lasch, De cultuur van het narcisme, blz. 160

De Heilige Microfoon

2008-10-26T13:43:00.002+01:00

Het afscheid van de bisschop van Groningen, mgr. Wim Eijk, bracht iets opmerkelijks aan het licht: voor veel moderne gelovigen staat niet meer de Crucifix in het midden van de kerk, maar de Heilige Microfoon. Want mondigheid is mooi, maar wat is mondigheid zonder microfoon? Maar een microfoon is lastig. Want wie mag er spreken en wie moet er luisteren? Moeilijke vragen. Het is er voor de gelovige sinds Vaticanum II dan ook niet makkelijker op geworden. Voor het Belgische opinieblad Nucleus, een maandblad uitgegeven door onze vriend dr. Pieter Huys, schreef ik samen met Erik van Goor het volgende artikel.

Het bericht dat van alle websurfende Europeanen de Nederlanders het meest grofgebekt zijn komt niet onverwacht. De keurigste manager verandert in de pauze achter zijn PC in de meest schunnige variant van de mondige burger om het Internet te overladen met scheldpartijen en grove taal. Gratis kranten, radiostations en zelfs publieke omroepen in Nederland laten eenzelfde beeld zien. Ooit een van de burgerlijkste naties, is het land sinds de jaren ’60 verandert in een land waar decorum, etiquette en stijl door het toilet zijn gespoeld. Hoe directer, des te beter. De historicus James Kennedy zei ooit over de jaren ’60 in Nederland dat in vergelijking met de meeste westerse landen de jaren ’60-revolte in Nederland nauwelijks iets voorstelde – weinig meer dan een verfbommetje hier en een rookbommetje daar. Toch is de verandering in weinig landen zo doorgeschoten als in Nederland. En niet in het minst in de kerk. Vooral na invoering door Vaticanum II van de microfoon in de kerk is het mis gegaan.

Zoals te zien was tijdens het afscheid van bisschop Eijk, vanwege diens vertrek van Groningen naar Utrecht. Bisschop Eijk had het in Groningen niet makkelijk gehad. De moderne pastorale werkers in deze kerkprovincie hadden hem menigmaal het vuur aan de schenen gelegd vanwege diens visie op homoseksualiteit en die op de rol van de vrouw in de kerk. Een van deze werkers is een zekere mevrouw Van Schalkwijk. Toen zij geen toestemming kreeg om bij het afscheid van mgr. Eijk te spreken, greep ze eigenhandig naar de microfoon. Maar de ceremoniemeester greep ook in en kon via de beveiliging deze mevrouw in toom houden.

Een microfoon hanteren is immers makkelijker dan het kruis – de Crucifix – dragen. De moderne gelovige onderwerpt zich niet graag, maar werpt zich daarentegen wel graag op als spreekbuis, uiteindelijk altijd namens zichzelf. Mevrouw Van Schalkwijk maakte daarom haar visie bekend bij de landelijke pers. Haar ideaal blijkt “de autonome pastor” te zijn, waarbij de bisschop niet zozeer gezag heeft, maar eerder een “sparring partner” is: Deze “autonome pastor” maakt volgens mevr. Van Schalkwijk “eigen keuzes zonder autoritair te worden èn zonder zijn begrip voor de ander los te laten. Deze pastor kiest voor participerend leiderschap, een leiderschap waarbij de leider, of die nu pastor of bisschop is betrokkenheid, initiatief en daadkracht bij anderen wekt voor een zaak die de leider belangrijk acht.” Op deze wijze doet de pastor “de mensen recht”. Aldus mevrouw Van Schalkwijk.

Vaticanum II voerde de volkstaal weer in en gaf het volk een stem. Maar toen het volk sprak, bleek het volk geen volk te zijn, maar een verzameling autonome sparring partners die recht moet worden gedaan. En het eerste recht is het recht van spreken in de microfoon, het instrument dat als een tweesnijdend zwaard de gemeenschap klieft.

Verdeeldheid

De microfoon verdeelt de mensheid in sprekers en luisteraars. Wij luisteren niet naar mensen die iets te zeggen hebben, maar naar datgene wat uit de luidsprekers schalt. Mensen die iets te zeggen hebben moeten maar afwachten of zij dat voor een microfoon mogen doen of in het luchtledige waar niemand naar hen luistert. Nu blijkt zelfs dat alleen diegenen die goed kunnen luisteren en die de goede luisteraars mogen toespreken goede burgers zijn. Wie zegt dat? Iemand met een microfoon voor zijn mond natuurlijk. De microfoon schenkt onze tijd twee grote problemen: die van het spreken en die van het luisteren. De microfoon maakt dat de spreker niet luistert en de luisteraar niet spreekt. Maar gek genoeg is het kerkvolk juist achteruit gegaan in het luisteren sinds de microfoon de boodschappen van de sprekers versterken.

Sprekers spreken met hun mond naar de microfoon en luisteraars zitten met hun oren naar de luidspreker. De kloof tussen spreker en publiek ontstaat door deze twee instrumenten. Interrumperen gebeurt niet zomaar en de afstand tussen sprekers en publiek wordt groter omdat afstand niet meer iets is dat geluid moet overbruggen. Men zet de luidspreker daar neer waar het geluid terecht moet komen. Hoever de microfoon bij de luisteraars vandaan staat is van geen belang.

Degene die spreekt is dus niet meer iemand die uit zijn ambt spreekt zoals de vader en de priester door hun ambt sprekers zijn, maar de spreker mag spreken omdat hij zich een plaatsje voor de microfoon heeft bemachtigd. De spreker beoefent allereerst het ambt van spreker. Het spreken wordt niet meer gebruikt om de rust te herstellen of om naar oplossingen te zoeken, maar om individuele emoties vele malen versterkt bij mensen te brengen. Alexander Mitscherlich schreef in 1963 dat "de massacommunicatiemiddelen voortdurend stemmingen bij ons aanboren en ons zo bespeelbaar maken." Dat komt omdat de spreker geen aan zijn publiek inherente reden heeft dat hij spreekt, en dus geen zaak bespreekt, maar een emotie losmaakt. De luisteraars moeten gewoon horen wat hij zegt; er is geen ontkomen aan want de luidsprekers staan altijd in de buurt.

De gelegenheid waarin de microfoon voorziet, ontwikkelt een machtstrijd. Niet langer is de spreekfunctie onlosmakelijk verbonden met de verantwoordelijkheid en natuurlijk gezag zoals van vader en priester, maar is de spreekfunctie een plek waar moordende concurrentie heerst. De priester die verzoening doet heeft geen luidspreker nodig om God te bereiken. De vader heeft die ook niet nodig om zijn kind een troostend woord of een opvoedende tik te verkopen en zeker niet om zijn vrouw en kinderen te zeggen dat hij van ze houdt. Wat primair in de microfoon versterkt wordt is de emotie en niet de heldere argumentatie of schoonheid van de logica. Een spreker hoeft minder dan ooit zijn best te doen om een in principe milde emotie duizend keer sterker uit te vergroten totdat het een beslagleggend appèl doet op de luisteraar. Hij heeft geen grote woorden en historische oneliners nodig om zijn publiek te pakken, want de emotie die hij heeft wordt toch wel vele malen versterkt. Hij hoeft er eigenlijk niet zoveel voor te doen. Nu eisen de grootste blunders die er door luidsprekers geklonken hebben de aandacht op, terwijl de mooiste historische oneliners die wij kennen, werden gedaan in een tijd dat microfoons hoogstens een zeldzaamheid waren en de sprekers werden opgeleid tot het spreken zonder microfoon, dus in directe relatie tot de toehoorders. De spreker zonder microfoon is in feite 'de eerste onder de toehoorders', iemand uit de groep die het woord neemt en niet, zoals nu, een spreker die op zoek is naar een microfoon en dus naar een publiek. De oude ecclesia wordt zo stom gemaakt: al zou ze schreeuwen, de spreker hoort het niet. De microfoon voorkomt dat er iemand uit de groep het woord neemt, maar keert zich tegen de natuurlijke ambten.

Revolutie

In de kerk heeft de microfoon haar revolutie gevestigd. Bedoeld of onbedoeld. Want ondanks dat Vaticanum II de afstand tussen God en mens kleiner wilde maken door het altaar tussen het volk te plaatsten in plaats van voor het aangezicht van God, heeft de microfoon toch weer een grote scheiding teweeg gebracht tussen de spreker en het volk. De oorspronkelijk drieslag in de liturgie, die van volk-priester-God, is ingeruild voor die van volk-sprekers-show. De liturgie is geen drama meer, maar is een serie onemanshows geworden. Tijdens een kerkdienst komen veel sprekers naar voren: de aankondigingen, de schriftlezing, de gebeden, de aankondiging van de kinderdienst, de preek, de bediening, de afkondigingen en soms nog een verdwaalde koster(es) met een mededeling.

Deze microfoon blijkt een instrument met magnetische gaven. Het trekt massa's mensen aan, niet in de laatste plaats de pastoraal medewerksters. Dezen is het weliswaar niet gegeven om de mis te bedienen en een gewijde functie te bekleden, maar vanwege het priestertekort dicteren deze pastoraal werkers het parochiale leven in tal van bisdommen.

De microfoon is dus niet automatisch in handen van het gezag zoals het vaderlijke ambt ook verantwoordelijkheid en gezag verleent aan de vader, want natuurlijk gezag behoeft geen microfoon. De microfoon is in principe een instrument dat gezag afbreekt en erediensten verstoort omdat het de natuurlijke band tussen spreker en publiek doorsnijdt. De microfoon is een activistisch instrument. Zonder de microfoon hebben de pastorale medewerksters waarschijnlijk geen gehoor. Want zonder microfoon gaan ze gillen en dat wil niemand horen, zeker niet in de kerk. De microfoon versterkt dus iets wat van nature geen gezag heeft. Het verleent een kunstmatig gezag aan mensen die dat niet horen te hebben.

Het spreken van het volk via de microfoon is een merkwaardig spreken; het kunstmatige gezag wordt uitgesproken in een kunstmatige taal en is gericht op een kunstmatig volk. Want ondanks de aandacht voor de volkstaal, is de volkstaal allang mediataal geworden en is het volk getransformeerd tot publiek.

De microfoontaal waarmee het publiek wordt bereikt, is een doodse taal. Dialecten verdwijnen, evenals beschaafde taalvormen. Wat ervoor in de plaats komt, is een functionele taal doorspekt met Engelse termen. De Engelse literatuurwetenschapper George Steiner sprak ooit over de Duitse taal als een dode taal, want volgens hem had de Tweede Wereldoorlog en Holocaust het culturele en morele fundament weggeslagen dat nodig is om een taal levend te laten zijn. Volgens Steiner is taal iets waarin het metafysische moet kunnen doorschijnen, anders is deze taal volgens hem ongeschikt voor literatuur of poëzie. Nog weer jaren later scherpte hij deze gedachte aan in het boek Het verbroken contract. Als gevolg van het verbroken contract tussen God en mens zag Steiner alle cultuur leeglopen. Zonder God is er in de taal, volgens Steiner, geen “aanwezigheid van betekenis” die nodig is om taal en cultuur iets te laten tonen – te doen laten verschijnen.

Megafoon

De microfoon is de belichaming van deze afstand tussen God en mens. De microfoon doet niet iets of Iemand verschijnen, maar wil met een boodschap iets overbrengen – over de afstand heen tillen die ze zelf heeft gecreëerd. In de klassieke liturgie draaide de samenkomst om de werkelijkheid van God en het verschijnen van het mysterie aan de mensen waardoor er zo’n “aanwezigheid van betekenis” optrad. Juist de afstand tot het altaar, en het gebruik van het Kerklatijn bewaarde het volk als volk. Het Latijn voorkwam elke verfransing of verengelsing van de taal. Het Latijn was als “dode taal” immers geen concurrent van de volkstaal, zoals later de negentiende-eeuwse standaardtalen dat wel waren. Juist de afstand van de klassieke liturgie gaf het volk het recht om volk te zijn. Het aanschouwen sneed elke latente behoefte aan hyperreflectie of kritiek de pas af. Juist met zijn rug naar de gemeente was de priester een voorganger: een Mozes die het volk voorging en als onderdeel van het volk sprak tot en namens zijn God en Die van het volk.

De klassieke retorica beschermde het volk tegen de show. Deze retorica kende de mogelijkheid om op te komen en weer te verdwijnen; de moderne retoriek bestaat uit verkrampte pogingen om origineel te zijn omdat sprekers continu de aandacht moeten vasthouden. De originaliteit wordt steeds leger en lachwekkender; het volk kan zich niet meer aan de beuzelarij onttrekken. De band met het volk, met het leven en met de werkelijkheid is door de microfoon volledig verdwenen.

Het volk – het kerkvolk – voelt dit aan en is ontevreden. Want iedere microfoon is een megafoon. Wie overschreeuwd wordt door luidsprekers wordt zelf ook steeds rumoeriger. Wie constant op luide toon woorden over zich heen krijgt, luistert steeds minder goed naar wat er tegen hem wordt gezegd. Het spreken met gezag herstelt de orde en de stilte, maar het elektrisch versterkte geluid creëert een antigeluid: schreeuwerigheid, rumoer, onrust en ruis. Het is vreemd, maar in een tijd dat mensen geen inhoud meer kunnen geven aan hun woorden en dus niet meer echt spreken, is de algemene klacht dat mensen niet meer kunnen luisteren. Het publiek luistert niet meer, studenten niet meer, kinderen niet meer, politici niet meer, niemand meer. Want waar moet men naar luisteren? Het gaat toch niet meer om luisteren, maar om de stemmingen die bij ons aangeboord worden? En om meningen en interpretaties?

Wil de kerk weer spreken, wil het kerkvolk weer kunnen luisteren, dan zal men de microfoon het zwijgen op moeten leggen. Dankbaarheid en vrede verdragen zich niet met mondigheid en kritisch luisteren. Vervang daarom elke microfoon door een Crucifix. Wij voorspellen: de hysterie zal afnemen en de rust neemt toe. Want spreken en luisteren is wel degelijk mogelijk, maar dan wel zonder Heilige Microfoon.

RUSLAND - BROEDERVOLK

2008-06-21T01:40:00.001+02:00

bitterlemon.eu - EK Voetbal 21 juni 2008 * EK Voetbal 21 juni 2008 * Гимна России*

door Tom Zwitser

Er is veel aan te merken op het voetbal en het grote festijn dat nu afgewikkeld wordt in Zwitserland en Oostenrijk.
Maar na een aantal bedenkingen bij dit fenomeen, dient het denken wel plaats naast zich maken voor het spel zelf. En
voor de vreugde bij het spel. Zoals het spel van Rusland tijdens het Europees kampioenschap. Waarvan de ernst
doorklinkt in het Russische volkslied. Klik hier voor het Russisch volkslied [mp3] [1]

Hoeveel onze kijktijd waard is voor de consumptie en de politieke correctie op het volk wordt duidelijk voor iedereen die de dagelijkse
berichten over de miljoenentransfers, sponsorbedragen en miljarden uit TV-reclamegelden overheidssteun of ordehandhaving bijhoudt. We
mogen eruit concluderen dat onze aandacht ‘hen’ heel wat waard is. Zolang wij onze aandacht richten op het spel, staan wij in het midden
van de aandacht. Voetbal kijken komt neer op ‘zien is gezien worden’. Wie voetbal kijkt wordt zichtbaar voor het triljoenencircus van de
consumptiemaatschappij en de controlestaat. Wie kijkt wordt opgemerkt en wie niet kijkt verdient bij nader inzien toch nog zo’n beetje de
abortus die nooit eerder op hem gepleegd is want hij weigert het narcoticum dat de staat hem toedient. Wie daarentegen leeft op de
schouwspelen die hij krijgt toegediend leeft als een junk van de ene trip naar de volgende trip. Ook de junk is alleen maar de toeschouwer
van schouwspelen die er niet zijn.

Het belang van spelen

En dat gebeurt al jong. Kinderen mogen niet meer in de sloot achter het huis spelen (gevaar, milieu, kortom = vies), kinderen mogen geen
hutten meer bouwen op zolder, want de meeste zolders zijn nu verkapte huiskamers danwel slaapkamers en ouders hebben geen oude
spullen en kleden om ueberhaupt nog mee te spelen (kortom = troep) en kinderen mogen ook geen boomhutten meer bouwen (risico,
risico, risico, kortom = risico). Buitenshuis zijn alle verboden gebieden (boom en sloot) keurig afgegrensd met hekjes en het huis zelf is een
transparante ruimte geworden waar kinderlijk gedrag en ouderlijke aandacht elkaar niet meer kunnen ontlopen. Als gevolg daarvan staan
de kinderen in het niet meer te ontvluchten midden van de ouderlijke belangstelling, maar omdat er geen spelgevaar meer is waar ouders
op hoeven toezien, is er nu sprake van een ononderbroken belangstelling zonder toezicht (gezag). De ouders verliezen de afstand tot hun
kind en daarmee ook een zekere mate van kritiek. Het kind kan niets fout meer doen, zowel in en om huis, als in de ogen van de ouders. En
het kind, dit kind leert het gevaar niet meer onder ogen te zien. En dat is het belangrijkste want het leert leven in een wereld zonder gevaar
en dus zonder spel.

Het spel heeft namelijk een ernstige grond. Kinderen gaan in ernst en vreugde op in hun spel, maar de ernst brengt ook een rand van
gevaar met zich mee. Er is natuurlijk het gevaar dat het spel doorbroken wordt en dat kinderen zich in hun ernst aangetast voelen
(kortom: slaande ruzie). Maar aan de rand van ieder spel bevindt zich altijd het echte gevaar dat het spel de ernstige vreugde verschaft. Uit
de boom of van het vlot vallen zijn voorbeelden, maar er zijn vele andere ongelukjes die in ieder spel verscholen zitten. Op die rand richt de
ouderlijke zorg zich. De rand van gevaar is tegelijk een buffer tussen het kinderspel en de ouderlijke aandacht. Maar in deze tijd sluit de
ouderlijke voorzorg de gevaarlijke rand bijvoorbaat uit (kortom = gemakkelijk) en kunnen zij de zorg volledig richten op het kind zelf.
Maar wanneer de rand van gevaar verdwenen is, verdwijnt ook het spel en het spelen. Kinderen spelen niet meer. Er zijn geen buffers meer
die de kinderwereld c.q. het kinderspel afschermen voor de verstikkend wordende ouderlijke nabijheid. Op dat punt aangekomen is het
kinderspel allang ingeruild voor een virtueel spel, dat neerkomt voor kinderen op toekijken op een spel van anderen. Kinderen kunnen in
deze situatie niets anders dan computergames, films en tv in het onontkoombare midden van hun belangstelling zetten; ze worden aan de
virtuele spelen geklonken en zelf virtueel gemaakt. Kinderen worden vermaakt in de creche, achter de tv of de spelcomputer. Dat is de enige
manier waarop kinderen hun gang kunnen gaan in een tijd van de altijd direct-ouderlijke nabijheid. Wie van zijn kind een toeschouwer (of
een gamer) heeft gemaakt is van het onmiddelijke gevaar van het kinderspel verlost, maar is in feite van het kind-zijn van zijn kind verlost.

Want een gamer is geen speler.

Nu duidelijk is gemaakt waar het spel gebleven is en de verdwijning van het kinderspel exemplarisch is voor de verdwijning voor alle
spelelementen uit de maatschappij, bestaat het gevaar om te zeggen "Kijk, voetbal is slecht, voetbal kijken is ook slecht en grote toernooien
helemaal." Deze, ogenschijnlijk, logische vervolgstap, blijft een valkuil waar men over heen moet springen en niet in moet trappen. Wie er
wel in trapt verzuurt, beleeft aan geen enkel spel nog vreugde, speelt derhalve niet meer. Net alsof je als oplossing voor de erotisering van
de maatschappij het mannelijke deel castreert. Nee, het geeft niet een teveel aan, maar juist een tekort. Er mist iets. Erotisering is juist de
castratie. Met andere woorden: aan de overkant van de valkuil ligt de andere helft van de waarheid.

Spelvreugde

Dus zijn er na deze aanmerkingen ook opmerkingen te maken bij het voetbal. Bijvoorbeeld het verschil tussen de oudere Europese rijken en
de relatief jonge kolonisators. Wie het graduele verschil in gezichten van voetballers van oude rijken als Oostenrijk, Rusland en Turkije -
met een Byzantijns fundament - ziet, merkt dat zij hun beschaving vooral aan de buurlanden en volken hebben opgelegd. De trekken van de
verschillende volken binnen het rijk zijn nog allemaal terug te zien in de gezichten van de verschillende voetballers. Dit terwijl onder meer
Frankrijk en Nederland alleen ver weg hebben gekoloniseerd en de gezichten fundamenteel verschillen en vrijwel niet gradueel: Nederland is
bijna alleen (donker)blond of zwart. Aan de omliggende volken hebben ze blijkbaar lak gehad, of ze hebben hen niets te bieden gehad, laat
staan dat ze dat konden opleggen. Je vraagt je af of deze laatste landen ook werkelijk een beschaving overzee kwamen brengen of alleen
maar iets kwamen halen. Om het cru te zeggen: Rusland, Turkije en Oostenrijk waren rijken in de goede en ouderwetse zin des woords,
maar Nederland en Frankrijk vooral roversnesten.

Maar er is meer dat opvalt, zeker wanneer het een ontmoeting van verschillende (oude) Europese landen betreft, die doen alsof ze oude
Europese landen zijn. Bij de meeste landen op het Europese kampioenschap worden de oude vlag en het wapen van toen opgesierd met
schelle negentiende eeuwse volksliederen en vermengd met hedendaagse extase. Die volksliederen springen uitdrukkelijk in het oog, tegelijk
met het verschil in gezichten. Het volkslied brengt de massa in de eerste extase, doelpunten brengt hen in een volgende.
De operette deun van Italie en het straatlied van Frankrijk vallen in het niet bij het lied van Rusland. Als er nog enigszins sprake is van
volksgeest in de liederen, dan nog in het Russische lied. Wat volksliederen van Frankrijk en Italie zeggen over de volksgeest is volslagen
onduidelijk. Dat er nog tekst te maken is op de aria van de Italianen is een groot wonder, en dat deze mogelijk nog door iedereen
meegzongen kan worden valt buiten het universum van de gemiddelde stem des volks – ook al zijn Italianen betere zangers dan
Nederlanders. De tekst is zo mogelijk nog maller dan de muziek. Waarschijnlijk wordt het alleen meegezongen omdat de tekst voor het
voetbal gemaakt is: Italie is superieur, zal overwinnen, wij zijn tot de dood bereid, etcetera. Het element brood en spelen zit er overduidelijk
in.

In tegenstelling tot het Russische lied. Dat is nog een volkslied en geen staatslied [2]:
Rusland - ons heilige rijk, Rusland - ons geliefde land. Een machtige wil en grote roem zijn jouw erfenis voor alle tijden.

Enige losse regels uit dit lied:
Eeuwenoude bond van broederlijke volkeren,
Door God beschermde geboortegrond!
Onze trouw aan het Vaderland geeft ons kracht.
Zo was het, zo is het en zo zal het zijn!

De melodie sluit bij het Russische verleden aan. Enkele akkoorden van de negentiende eeuwse componist Moussorgsky [3], maar ook de
vroeg communistische componisten en de filmmuziek uit de Stalintijd hoort men erin terug. Het optimisme vanwege geloof in eigen kracht
en techniek uit de communistische tijd is verdwenen, en geloof in het land als geheilgde grond is ervoor terug gekeerd. Bovendien toont de
laatste regel de blik op het eeuwigheidskarakter van het land, ondanks alle vernietigingsgolven die er overheen hebben gespoeld blijft

Rusland hetzelfde: een heilig rijk. Muzikaal wat megalomaan, maar vanuit het tragische van de Russische geschiedenis. Het volk en haar
christendom heeft immers een genocide overleefd. Men smeekt iets af.

Groot Rusland

In navolging van de vele Nederlanders die Peter de Grote hielpen zijn grote Russische eenheidsstaat op te bouwen en St.Petersburg vanuit
het niets op de moerassen te vestigen als nieuwe hoofdstad van de nieuwe staat, is Guus Hiddink naar Rusland getrokken om daar het
voetbal uit de grond te stampen. En hij wordt er aanbeden, zoals hij ook in Zuid-Korea aanbeden wordt na zijn halve finaleplaats met dat
land op het WK van 2002 aldaar. Het russische voetbal wordt door Hiddink van de communistische school ontdaan; het moet spelen en
niet in systemen bewegen. De spelers die op grond van hun status weinig tot niets uitvoerden heeft hij de wacht aangezegd, Hij heeft zich
verdiept in de cultuur en geschiedenis van dit volk en heeft datgene gedaan wat Russen kunnen: ze laten spelen.

En spelen doen ze. Nu de systematiek en wat nasudderende communistisch statusgedrag er vanaf gevallen zijn, zit er pure spelvreugde in
het team. Het russische team is ronduit geniaal in aanvallend opzicht en ronduit naief in verdedigend opzicht. Maar ze zijn ook leergierig.
Tegen de geslepen aanvallers van Spanje wisten ze zich geen houding te geven (uitslag 1-4), maar 4 dagen later tegen regerend kampioen
Griekenland bleek de verdediging al beter te functioneren en tegen Zweden was deze gewoon goed. Daarmee is Rusland door naar de
volgende ronde waar ze op 21 juni tegen Nederland speelt, terwijl ze de regerend kampioen naar huis gestuurd heeft, lang voordat de titel
van dit kampioenschap vergeven is. De oude Europese landen als Italie, Frankrijk, Spanje en Duitsland blijven steken in een hoog, maar
gezapig basisniveau zonder dat de spelers daar (individueel) bovenuit kunnen klimmen. Er wordt niet gespeeld en er is geen spelvreugde. De
grote smaakmakers zijn tot nu toe Kroatie, Portugal, Nederland en Rusland, en Spanje laat af en toe ook iets zien.

Er is een ernst aan het spel die door de Russen wel begrepen wordt, terwijl ze de ernst erachter niet begrijpen. Ze zijn, met de woorden van
Guus Hiddink, nog niet streetwise in het spel van manipulatie en controle. Tijdens het toernooi heeft Hiddink zijn ploeg enige
straatwijsheid bijgebracht. Dat komt erop neer dat ze zich niet moeten laten manipuleren, omdat ze zich daarmee van de wijs en van hun
spel laten brengen.

Tegenover de grote bloei van het Russische kerkleven en volksleven, staan de massamedia en techniek die het volk dusdanig proberen te
demoraliseren als in het Westen gebeurd is. Maar als men de Russen ziet spelen en ook op andere vlakken met de media ziet omgaan lijkt
het alsof ze er compleet ongevoelig voor zijn. Het is niet eens zozeer naiviteit die ze voor de gehaaide methodes uit het Westen aan de dag
leggen alswel complete onverschilligheid tot voor de irritante scheidsrechter aan toe. De eerste aanvaring tegen het voetbalteam van Spanje
werd een enorme zeperd, maar geen enkel team van de oude Europese landen zou zich er zo snel van herstellen als Rusland in de
daaropvolgende wedstrijden (Duitsland komt erbij in de buurt - ook een relatief jonge natie). Daarom begrijpen ze de ernst erachter ook
niet en zullen ze dat ook niet begrijpen. Europeanen, Nederlanders voorop, kunnen slecht omgaan met de druk van de miljoenen
toeschouwers. Russen daarentegen hebben geen toeschouwers, dat is nog een volk.

Overvloed en onbehagen

Precies zo is het bij de verspilling van wat voorhanden is: olie, gas, geld, kansen en mogelijkheden; alles hebben de Russen in ingelooflijke
hoeveelheden voor handen en ze gaan ermee om zoals het hoort: wat over is, wordt vespild, maar ze verspillen geen zaken die ze niet
hebben (zoals Westers kapitalisme wel doet). De spelvreugde groeit in het besef te leven in een rijke en gevende natuur. Het is daarentegen
typisch voor ons bejaarde Westen dat wij leven in besef van schaarste en slinkende voorraden. Het gaat niet om "zij doen het fout en wij
doen het goed", maar om het verschil in attitude. Wij slepen het liefste de hele aarde mee in onze ondergang terwijl de Russen de hele
wereld laten toekijken hoe zij spelen, groeien en in de kracht van hun leven komen.

Russen leven bij de ernst van het spel en niet de ernst achter het spel. De ernst van het spel maakt dat wij onze jeugd alleen nog virtueel
laten spelen. Onze jeugd speelt spellen waarachter de ernst schuil gaat. De ernst erachter is dat ze denken dat ze spelen, maar ze spelen
niet. De ernst van het echte spel maakt dat Russen ongegeneerd spelen, spelen, en blijven spelen totdat men niet meer kan. Russisch
voetbal is een beschavingsoffensief. Daarom kan het Russische volkslied waarin het geheilgde Rusland wordt bezongen rustig vooraf aan
een wedstrijd worden gezonden, netzogoed als bij de staat- en kerkceremonieen. Ieder bezwaar tegen de Russische verspilling bevestigd
namelijk de bejaardenstatus van de bezwaarmaker. De Russische bloei zal niet stoppen wanneer de olie op is. Olie wordt aangegrepen als
groeimiddel, maar als die op is, hoeft er hopelijk niets anders voor in de plaats te komen om Rusland als nieuwe beschaving een paar
eeuwen volop te laten doorbloeien.

Ondanks dat het Russische Rijk al een paar eeuwen op zoek is naar een grote vorm is het Russische volk nog een jong volk en zijn de
Europese landen oude landen. Europa is een cultureel bejaardentehuis dat naast het jonge Russische gezin woont. De fase waarin Europa
over haar mogelijkheden heen groeide door uit te geven wat ze in de toekomst moest verdienen, en zich bewust werd van haar verleden en
natuurlijke krachten die nooit meer terugkomen, lijkt nog honderden jaren verwijderd van de Russen. Russen zijn met geen mogelijkheid
bewust te maken van zichzelf. Wel trots, wel eergevoelig, maar niet bewust van louter en niets meer dan zichzelf. Dat laatste is namelijk
leeg. Bewust worden van niets meer dan jezelf is altijd bewust worden van verlies en leegte; van iets dat er vroeger wel was, maar nu niet
meer.

Herstel van het Westen

Het westen heeft iets fout gedaan. De massamedia zijn bedoeld als spiegel van onszelf. In de massamedia worden we steeds op onszelf
teruggeworpen en wordt ons de machteloosheid van het volk ingewreven. Massamedia zijn een verschijnsel van een beschaving in
ondergang die zelf niet meer speelt, maar naar zichzelf kijkt terwijl ze naar zichzelf kijkt. Maar nu dringen er in die massamedia steeds
vaker signalen door van een parallelle beschaving - de Russische - die niet ten ondergaat maar juist groeit tegen alle klippen op. De
Russische politiek is bijvoorbeeld gezonder dan willekeurig welke westerse democratie, evenals hun staatskas, maar beide worden
stelselmatig in onze media afgemaakt als dictatoriaal en roofgeld en Rusland nadert langzaamaan in onze pers de volslagen ongegronde
status "gevaar voor de wereldvrede". Onebgrijpelijk wanneer duidelijk is dat Rusland de enige uitdrukkelijk Christelijk macht is die China
kan weerstaan. Rusland is een broedervolk, maar niet voor de seculiere media en de seculiere staat die beide moord en brand schreeuwen
bij ieder spoortje Orthodox Christendom. Keer op keer wordt echter duidelijk dat Rusland een grondige weet heeft van de ernst van het
spel en dat ze daarom vabanque spelen. Men speelt of men speelt niet. Er is geen half spel, of virtueel spel. Men speelt niet mee met het
non-spel van het Westen. Er is alleen het spel; met een dodelijk ernst en met een ernstige vreugde en een gevaarlijke rand.

Dat ieder spel een rand van gevaar heeft is geen reden om niet te spelen, niettegenstaande de Westerlingen daar anders over denken. Zoals:
men heeft ontdekt dat ook terroristen "gebruik maken van massamedia", daarom mag sinds vandaag alle internetverkeer worden
gefilterd in Zweden op "staatsgevaarlijke" informatie. En: een staatscommissie heeft uigezocht dat staatscommissies in de laatste jaren
erg nuttig zijn geweest. En: omdat mensen gevaarlijk zijn voor elkaar en voor zichzelf moet hen iedere mogelijkheid om gevaarlijk te
worden ontnomen worden. Het zijn steeds dezelfde terugkerende redeneringen: omdat spelen risico's met zich meebrengt moet het gevaar
uit al het spel gehaald worden. En daarom wordt er niet meer gespeeld. Behalve wanneer de rand van gevaar is weggehaald bij het spel,
waardoor iedere burger is opgescheept met de altijd directe en hijgerige aandacht van de staat in zijn nek. De burger kan niets meer fout
doen en zit als een kind voor de spelcomputer van de staat; hij denkt dat hij speelt, maar hij speelt slechts virtueel, wat zoveel wil zeggen
als: hij speelt niet.

Nu gloort er licht omdat we bij tijd en wijle niet meer naar onszelf kijken terwijl we naar onszelf kijken, maar er plotseling echt spel
verschijnt dat niet van ons is. Bij vlagen kunnen politiek en media niet doen alsof Rusland een bedreigende dictatuur is, wanneer de Russen
ons met onze eigen middelen verslaan. Voetbal kan mooi zijn, laat ze maar kampioen worden. Het is een van de mogelijkheden tot herstel
van beschaving en Christendom, van volk en kerk. Het gaat om de spelvreugde in al ons leven.

Noten

*Hymna Rassii
[1] http://folk.ntnu.no/makarov/temporary_url_20070929kldcg/anthem-russia-2000-mariinsky.mp3
[2] vertaling: Wil van den Bercken
[3] Voor zover ik kan beoordelen zijn er akkoorden gebruikt uit de Kroningsscene uit de opera Boris Godounov van Moussorgsky.

WIE REDT EUROPA?

2008-06-20T22:53:00.001+02:00

door Tom Zwitser

Al sinds het begin van de 19e eeuw wordt er in heel Europa een toenemende onrust gevoeld. Voor de Eerste Wereldoorlog en voor de
Tweede Wereldoorlog schakelt het steeds een versnelling hoger en sinds de jaren ’70 is het niet meer te overzien. De vraag “wie zal Europa
redden?” is onvermijdelijk geworden, net als de conclusie dat ze in haar huidige gedaante niet te redden is. Schijnbaar kan Europa zichzelf
niet meer redden en dat bleek ook tijdens deze twee wereldoorlogen. Op 11 september wordt de slag bij Wenen van 1683 herdacht. Toen
kon Europa nog van de Turkse veroveraars gered worden. Maar in de nu volgende terugblik op de slag bij Wenen wordt deze zege van haar
schijn ontdaan. Daarachter wordt een veel grotere vijand zichtbaar. Niet alleen de vraag “wie redt Europa?” staat hier centraal, maar
vooral: “waarvan moet Europa gered worden?”

Een vorige grote beschaving op Europees grondgebied – namelijk de Romeinse – kende een verval dat enige eeuwen duurde. Misplaatst
zelfvertrouwen en decadentie maskeerden (en tekenden wellicht) de werkelijkheid van desillusie en ondergang. Augustinus schrijft daarom
zijn boekwerk over de stad Gods. Hij scheidt het aardse koninkrijk van het hemelse koninkrijk en denkt zo een oplossing te bieden aan de
grote twijfel onder christenen die hun hoop op Gods koninkrijk zagen vervliegen met de val van het Romeinse Rijk. Men moest volgens
Augustinus de hoop richten op een koninkrijk dat “niet van deze aarde was” en derhalve ook niet op aarde gevestigd kon worden.

Nu is duidelijk dat Augustinus zich had vergist en een dwaalleer in omloop bracht die nu nog doorwerkt. De horden van de Hunnen
maakten Rome niet alleen met de grond gelijk, ze redden ook het Christendom uit de handen van een verdorven elite en legden zo de basis
voor een Europa dat zowel het hemelse als het aardse koninkrijk verenigde. Het Heilige Roomse Rijk zou in de 9e eeuw gesticht worden en
pas door Napoleon ten val worden gebracht. Duizend jaar duurde haar regering waaronder Europa gekerstend werd. Duizend jaar lang
behoefde Europa geen redding van buitenaf.

Rijk en Stad

In dezelfde eeuw werd Venetië gesticht op moerassige gronden van een lagune. Binnen een eeuw werd ze een onverslaanbare stad. Deze
stad bouwde, eerst onder protectie van Byzantium, een rijk op dat het Romeinse in rijkdom overtrof. Maar ze regeerde vooral de zeeën,
waar Rome het land overheerste. In de loop der eeuwen vestigde ze in Europa een rijk van grootsteden waartegen het Heilige Roomse Rijk
uiteindelijk niet was opgewassen. En zoals Byzantium in 1453 door dit uit de kluiten gewassen kind werd verraden en ten val gebracht, zo
werd Venetië zelf ook door haar eigen kweek omgebracht. Napoleon beëindigde in 1806 de soevereiniteit van een stad die duizend jaar
zichzelf geregeerd had. Maar het kwaad was toen al geschied. Venetië is de stad waardoor Europa zich zogenaamd uit haar duistere
Middeleeuwen bevrijd had. Venetië is de hoofdstad van het moderne Europa. Voor velen tot bron van het moderne licht, maar in feite het
begin van het einde. Op de plaatsen waar de Venetiaanse cultuur voet aan de grond kreeg, werd politiek teruggebracht tot handelsbelangen
en contractdenken, ging in de kloosters een schaamteloze zelfverrijking hand in hand met ascetisme en werd het volk een economisch
inzetbare entiteit. Maar het belangrijkste is dat de groei van Venetiaanse steden tot nu toe een onomkeerbaar proces is gebleken.

De Renaissance en de moderniteit begonnen in Venetië en breidden zich via de moderne stedelijke cultuur uit over Florence, Vlaanderen,
Holland, Engeland en verder. De geschiedenis van Europa is die van de ondergang van het Heilige Roomse Rijk ten gunste van de cultuur
van Venetië. Venetië staat voor de zeevarende, ongrijpbare handelaren en het Rijk staat voor een structuur van verwortelde en kleinschalige
boerengemeenschappen en daar tussen een netwerk van stadjes dat hooguit drie procent van het burgertotaal besloeg. Het Rijk kende door
de tijd heen een aantal keizerlijke steden. Maar deze waren verre van dominant te noemen, noch hing van hen de welvaart van het gehele
Rijk af, want de welvaart kwam van de akker. Venetië kende al vanaf het begin een min of meer democratisch burgerdom en het Rijk
kende een aristocratische gezagsstructuur en een vitaal volksleven. Venetië bloeide door de handel en bestond van economische schaarste
en het drukken van de kostprijs en het arbeidsloon. In Venetië ontstond ook het eerste Europese industrieterrein. Het Rijk daarentegen
kende met zijn boerengemeenschappen alleen maar de overvloed die het land bracht; de zegen van de akker. De rest was marginale luxe en
handel bleef bijzaak.

Zeeslag versus veldslag

Alhoewel het duizendjarige Roomse Rijk en de duizendjarige stad Venetië als historische machten in Europa tegenover elkaar staan, was
de werkelijkheid diffuser en had men veel belangen over en weer. Zo is de zeeslag bij Lepanto in 1571 vooral op het conto te schrijven van
Venetië, maar werd er voor de gelegenheid samengewerkt met meerdere Roomse vorsten. Het was vooral de Venetiaanse vloot die de Turken voor het eerst in hun opmars stuitten. Omdat het een zeeslag is, ligt de nadruk van deze slag op de handelsbelangen. Venetië had
last van Turkse tegenstand in ‘haar’ Middellandse zee en de door- en aanvoerroutes via Egypte. In de geschiedenis is de slag bij Lepanto
echter bijgebleven als Europa’s eerste zege op de Turken. Memorabel natuurlijk, maar wel met bijsmaak. Anders dan zeeslagen zijn
veldslagen veel complexer van aard. Dat blijkt wanneer Wenen bedreigd wordt in 1683. Europa is op land namelijk nog niet in staat
gebleken om de Turken te stoppen. Uiteindelijk mobiliseren de Poolse en Litouwse vorsten hun halfgekerstende ridderleger tot één grote
supermacht en dezen slagen erin om op 11 september de Turkse overmacht bij Wenen terug te drijven. De Poolse koning drijft hen daarna
nog een heel eind terug. Europa is gered door horden die voor halve heidenen doorging.

Dit Polen en dit Litouwen waren toen gigantische rijken waarin stam- en boerengemeenschappen het landschap bepaalden, met daartussen
kleinstedelijke culturen. Het waren landen met uitgestrekte oerbossen, graanvelden en bloeiende hofstadjes van de talloze rauwe, adellijke
families die hun gemeenschappen in berenvellen en bontmutsen leidden. Simon Schama schrijft in zijn Landschap en Herinnering dat zij de
riddercultuur hoog hielden, dat de edelen zelf hun vorst kozen en geen enkele wet rechtsgeldigheid had wanneer een van hen tegenstemde.
De zestiende en zeventiende-eeuwse Europese bureaucratische natiestaten werden door hen met minachting bekeken.

Het waren ook deze volken die al in de 15e eeuw de Nederlanden van graan voorzagen, waardoor een wederzijdse welvaart ontstond. Het
Middeleeuwse Hanzeverbond liep dood op de graanalliantie tussen Holland en het Baltische gebied. Nu nog is zichtbaar dat de Polen de
welvaart van de Nederlandse graanhandelaren kopieerden: eenzelfde cultuur werd geïmiteerd, eenzelfde stadsarchitectuur ontstond. Maar
zonder het gigantische Baltische gebied zou er van Holland weinig geworden zijn.

De uitgestrekte Poolse wouden huisvestten halfgekerstende stammen die nog niet losgeweekt waren uit hun wouden en kleine akkers. Het
waren de laatste grote gebieden van Europa die nog niet volledig gekerstend waren. Daar liepen heidendom en christendom door elkaar en
stond men toch onder de invloedsfeer van het grote Heilige Roomse Rijk. Ze behoorden uitdrukkelijk tot het christelijke Europa.
Kerstening laat de heidense wortels intact.

Kerstening is altijd half werk. De vorst bekeert zich tot het christendom en het volk verhuist met hem mee en wordt christelijk. De oude
wetten worden zonder al te grote veranderingen christelijke wetten en er komt een kerk en een klooster. Christendom wordt een van de vele
polen van het volkse bestaan. De orde van het bestaan daarentegen – zeker die van de Germaanse stammen – wordt niet heel veel anders
dan dat zij in heidense toestand was. Christelijke terminologie, verhalen en vertellingen mengen zich met de plaatselijke. Waar recht en
orde al heersen hoeft het christendom ook niet meer te zijn dan een van de vele polen, of zij neemt de (heidense) polen langzaam in zich op,
zoals de Kerk van Rome dat eeuwenlang deed.

Dit Europa behield haar uitgestrekte gebieden waar de heidense wortels konden overvloeien in het christelijk geloof. Pas toen de revolutie
vanuit Frankrijk een einde maakte aan het Rijk in 1806, werd ook een einde gemaakt aan het latente heidendom dat nog her en der in
Europa voorkwam. Het werd illegaal of een museumverschijnsel.

Het postheidense Europa werd een feit met Napoleon. En na Napoleons nederlaag werd het postchristelijke Europa een feit. Het een vloeit
uit het andere voort. Frankrijk, maar ook Engeland waren de voortrekkers van de seculiere staat, ondersteund door Pruisen en het Russisch keizerrijk, dat sinds Peter de Grote van hetzelfde zoniet groter kaliber was dan de eerste drie. De fundering van Sint-Petersburg
in 1701 is hiervoor de peildatum. Maar dat Ruslands keizerrijk totaal anders is dan de Europese seculariserende staten wordt in de 19e
eeuw duidelijk. Uit de 19e eeuw stammen namelijk de Russische kruistochten in de vorm van de zogeheten Russisch-Turkse oorlogen.
Ondanks dat zij op de Krim werden uitgevochten en de Turken ondersteund werden door Engelsen en Fransen, was het de Russen om de
Heilige plaatsen in Palestina te doen. Maar de Engelsen waren totaal niet geïnteresseerd in het lot van de Heilige Plaatsen, maar waren
alleen bang voor een te groot Russisch machtsbolwerk in de Middellandse Zee. Zij wilden in de eerste plaats de machtsbalans in het eigen
voordeel laten kantelen en verdedigden de eigen handelsbelangen, een Venetiaans trekje.

Kruistochten versus volkskracht

De kruistochten vanuit Europa werden ver voor de Russische gehouden: vanaf 1096 tot 1272. Ze kwamen op gang toen bleek dat
Byzantium de Heilige Plaatsen in Palestina niet meer kon verdedigen tegen de Islamitische horden. De macht van Byzantium taande en de
oostelijke Turken drongen steeds verder naar het westen. Ze sneden niet alleen de routes naar Palestina af, maar ook de handelsroutes
waarmee Constantinopel haar ongeëvenaarde welvaart op gang hield. Alhoewel in Europa zowel vanuit kerk als door de adel alarm
geslagen werd en tal van ridders naar het Heilige Land afreisden, volgden in hun voetspoor de half gekerstende horden uit heel Midden
Europa. Europa moest in een open verbinding blijven staan met het Heilige Land. Zoals deze halfgekerstende horden wortelden in hun
heidendom, begrepen uitgerekend zij dat het christendom wortelde in het bezit van de Heilige Plaatsen. Zij vochten voor het christelijke
Europa en tegelijk voor het heidense Europa. Daartussen bestond geen scheiding. Net als dat men in die tijd heiden en christen tegelijk kon
zijn.

Uiteindelijk konden de Europese ridders, net als die van Byzantium, geen stand houden tegen de Islamitische horden in het Heilige Land.
Dat heeft een reden. De gigantische mobilisatie van de half gekerstende horden verbruikt de in het volk aanwezige reserves. Een lange
strijdtocht doet een beroep op de voedselvoorraden, de familieverhoudingen en de economische structuren. Eenmaal terug in eigen land is
alle veerkracht van de strijdbare mannen weg en blijkt de thuissituatie grondig uit evenwicht te zijn. Dat vraagt om een hersteltijd. Niet om
uit te rusten, maar om de gaten te dichten en de verhoudingen weer in evenwicht te brengen.

Degenen die op het veld van eer hun leven laten, laten tevens halve families achter, de akkers zijn lange tijd half of niet bebouwd geweest en
het land is overgelaten aan degenen die achterbleven: handelslui, ouden van dagen en vrouwen en kinderen. Een oorlogseconomie treed in
werking, die voor bepaalde mensen gunstig is en hen rijkdom en macht bezorgt ten koste van de oude machthebbers die zich opofferen op
het veld van eer. Na de slag moet het land weer terugzakken in de normale economie van de boerengemeenschappen en de gezinsvorming
moet weer op gang komen. Maar wanneer bij terugkomst de balans in de politiek, de economie en het recht weg is, dan is er geen
hersteltijd. En daarmee verdwijnt ook het Rijk en de haar kenmerkende volkskracht.

Zonder de gigantische mobilisatie, die voor de kruistochten en de redding van het christelijke Europa nodig is geweest, had de stedelijke
cultuur van Venetië zich nooit op het Europese vasteland kunnen vestigen. Zonder de met kruistochten gepaard gaande uitputting van de
volkskracht, hadden burgers Europa niet veroverd. De overwinning van het kapitalistische burgerdom betekende echter de definitieve heerschappij van de Venetiaanse cultuur. Haar ankerplaatsen zijn achtereenvolgens Brugge, Antwerpen, Amsterdam en Londen. Frankrijk
volgt slechts gedeeltelijk in hun spoor naarmate zij zich uit het Heilige Roomse Rijk heeft losgemaakt, maar is als volk langer weerbaar gebleven dan alle andere volken.

Supermobilisatie en burgerdom

De eerste kruistocht in 1096 was grotendeels bezet met Vlamingen. De matheid bij terugkomst zorgt ervoor dat de burgercultuur daar een
voet tussen de deur kan krijgen en niet veel later ontstaan daar de eerste connecties tussen West-Europa en Venetië.
De burgercultuur ontwortelt boerengemeenschappen: ze maakt graan waardeloos (want importeren is goedkoper), installeert haar
weefgetouwen in de huizen van de boeren en scheept hen af met net genoeg geld om niet dood te gaan. Het werd een bijverdienste in de
winter voor boeren die met hun boerenwerk ook al weinig meer verdienden. De boeren die eerst de steden voorzagen van voedsel vanuit de
rijkdom van het boerenleven, onttrekken nu hun voedsel uit de steden in ruil voor het geld dat zij ontvangen voor wolweverij, volderij en
andere manufacturij. De lakenindustrie brengt Vlaanderen zogenaamd welvaart, maar de rijkdom gold slechts een klein gedeelte.

Burgercultuur reduceert het bestaan van het volk tot arbeid en productiviteit. Zo ontstaan al in de 13e eeuw in Vlaanderen manufacturen,
met arbeidsdeling, uitbuiting en een algemene staat van honger onder de boerenarbeiders. Bovendien maakt die burgercultuur zich steeds
meer los uit het Heilige Roomse Rijk. Burgers zijn keer op keer in staat hun arbeidende boeren op te zetten tegen de aanspraken van de
roomse adel uit het Rijk. Dat is de aanzet tot staatsvorming. De adel uit het Rijk is in alles het tegendeel van de elite burgers. Het Rijk en
haar Roomse adel kende tot aan haar einde in 1806 relatief lage belastingen, een klein ambtenarencorps en een welvarend boerenleven,
maar de burgerstaat kent een gigantische belastingdruk en een harteloze en uitdijende elite.

Een gezonde adel kon een volk nog tegen mobilisaties beschermen, maar waar de burgercultuur voor de deur stond, werd het volk massaal
naar de slagvelden geleid en voortdurend tegen een denkbeeldige vijand opgezet. Het gebrek aan strategie binnen het Rijk resulteerde in een
Europa van kleine oorlogen en veldslagen maar richtte zich vooral op het Goede Leven. Waar de burgercultuur staat te dringen, ontstaan
gigantische oorlogen waarin halve volken ten onder gaan en de rest definitief getemd is. Hen wacht honger en slavernij.

Dat neemt niet weg dat het Heilige Roomse Rijk vreemde elementen in zich had. Het Rijk met haar uitgestrekte gebieden offerde niet
alleen de halfgekerstende horden op om haar eigen grenzen te beschermen, maar deed weinig om de in de strijd geofferde reserves weer in
rust te laten herstellen. Daarbij zette ze haar volken en stammen aan om de Heilige Plaatsen te bevrijden, wederom zonder deze volken en
stammen hersteltijd te geven en de rust bij thuiskomst te garanderen. Ze leverde hen uit aan de burgercultuur. De vraag mag gesteld
worden of deze supermobilisaties van kruistochten tot reddingsacties niet het einde van een vitale Europese bevolking zijn geweest en in
feite opgezet zijn om de eigen bevolking af te matten.

Frankrijk

De Franse koning Lodewijk IX had er een handje van om keer op keer zijn volk op te laten draven tegen de ongelovigen in het Midden
Oosten. Het toont eerder de veerkracht van het Franse volk dat ze de vele kruistochten konden opbrengen, maar ze is uiteindelijk – erg
moeizaam – wel getransformeerd tot een burgervolk. Naast alle speculaties over oorzaken en toedrachten van het fenomeen
supermobilisatie is het enige dat hier met zekerheid van te zeggen valt, dat een supermobilisatie duidt op een gezond volk dat over reserves
beschikt die haar vanuit de wortels worden aangereikt. Deze reserves kunnen echter opraken bij een langdurige ontworteling (zoals een
kruistocht) en dat heeft kwalijke gevolgen voor een volk. Dit hangt hoe dan ook met elkaar samen. De reserves vallen samen mét, of
zorgen voor het in standhouden van de wortels, maar een langdurige supermobilisatie kan de reserves blijvend opeisen of zodanig uitputten
dat het volk bij thuiskomst niet meer in staat is de veranderde verhoudingen zoals de oorlogseconomie recht te zetten. Herworteling blijft
uit en daarmee worden ook de heidense wortels van een volk doorgesneden. De reserves die ieder volk in rust automatisch aanlegt, vloeien
direct weg ten gunste van de koopmansklasse die de macht van de ridders heeft overgenomen. Een losgeweekt volk is een controleerbaar
volk dat voor alles in te zetten is.

Spanje

Eenzelfde voorbeeld van de matheid na zo’n supermobilisatie is Spanje. In de Middeleeuwen is het een confederaal en zelfs verbrokkeld land
dat zich uiteindelijk moeizaam verenigt om in 1492 de Moren van het Iberisch schiereiland af te jagen. Deze verdrijving geldt als het begin
van Spanje. De verdeeldheid slaat op dat moment om in een vereniging, maar de riddercultuur is na de slag in een klap verdwenen en doolt
met Don Quijote nog steeds rond in een ontwerkelijkt Spanje. Het rijke Middeleeuwse leven is dan voorbij en wordt ingeruild voor een
burgerlijk leven van handel, machtige koningen en een even machtige clerus. Er ontstaat een professioneel leger, grotendeels gevuld met
huurlingen. Het volk is een entiteit in de marge geworden waar allerlei primaire taken van afgenomen worden. Er is veel voor te zeggen dat
de verdrijving van de Moren de laatste grote ridder-eruptie is geweest die tegelijk het einde van de riddercultuur betekende. Niettemin volgt
de Spaanse wereldexpansie pas na 1492. Maar dat is al niet meer de expansie van ridderethos en boerenverstand, maar een van haar
heidense wortels ontdaan en ascetisch wordend christendom, gepaard met handelsgeest. Deze formule is vooral in de protestantse wereld
doorontwikkeld, maar begint in het Roomse Europa.

Spanje valt na een geweldige eruptie van slagkracht terug in provincialisme. Provincialisme is een toestand van een matte periferie die zich
volledig laat dicteren door de rijke handelscultuur van de grootstad. Spanje speelt geen voortrekkersrol meer in het Europa dat zij gered
heeft. Dat kan ook niet, omdat dit Europa in grote mate een Europa van burgers is geworden in plaats van boeren en ridders.
Polen

Zo ook met de Poolse ridders na hun geweldige overwinning op de Turken in 1683 bij Wenen. Terug in eigen land was het met de ridder-,
stammen- en familiestructuur gedaan. Simon Schama: “Hoe spectaculair de overwinning in Wenen ook was, zij betekende niet de
bestendiging, maar het einde van de Pools-Litouwse riddermacht.” Bij terugkomst bleek een burgercultuur die van de ridders te hebben
verdreven. Hun macht was stilaan afgebrokkeld tijdens hun lange afwezigheid en het land was leeggeroofd. Het rauwe volk, de ridders en de vrije boeren vervielen in dezelfde matheid als de Franken, Germanen en andere West-Europese stammen die in de Middeleeuwen aan de
kruistochten hadden meegedaan.

Deze boeren en ridders zijn na hun slag niet meer in staat de handelsheerschappij het hoofd te bieden. Zij hebben de dreiging van buitenaf
uitgeschakeld, maar daarvoor in de plaats is de dreiging binnen Europa groter geworden. Anders gezegd: een supermobilisatie, ingezet
door staat, kerk, kapitaal of wat dan ook, gebruikt de reserves van een weerbaar volk om een vijand van buitenaf te vernietigen, maar
vooral om daarna haar eigen macht te vergroten ten koste van de kleinschalige gezagsverhoudingen. Wanneer er na de slag niets gedaan
wordt, wanneer de oorlogseconomie terugtreedt en het volk zich weer kan herstellen is er niets aan de hand. Maar in Europa is dat nooit
gebeurd.

Het volk liet zich daarentegen keer op keer een nieuwe vijand voorzetten. De Europese volken verloren keer op keer haar militaire kant en
een professioneel leger verving telkens en in toenemende mate de strijdbaarheid van het volk. Burgercultuur gaat altijd samen met de
sluipende vernietiging van het holisme. Het leven van het volk wordt teruggebracht tot werken, tot arbeid. Arbeid wordt primair en tot de
essentie van het bestaan gemaakt. Zoals wij weten ontbreekt het de arbeiders, geleid door een intellectuele elite, nu aan de wil om weer een
volk te worden en moeten arbeiders vooral een economisch factor blijven. Hun geschiedenis toont alleen nog de strijd om economische
bestaansvoorwaarden. Vanaf 1815 hebben ze zelfs niets anders meer dan enkel hun arbeid, de rest is hen langzamerhand ontnomen en ligt
afwisselend in de handen van supermachten als staat en kapitaal.

Tot nu toe zijn de Poolse en Litouwse gebieden hoofdzakelijk overheerst door buitenlandse naties. Zelfs na hun verzelfstandiging tijdens de
regering van Gorbatsjov zijn de Balten (en Polen) binnen 20 jaar weer opgegaan in de Europese superstaat. Er is veel voor te zeggen dat ze
(de Balten) na hun supermobilisatie in 1683 nooit meer zelfstandig zijn geweest, noch werkelijk voor hun eigen onafhankelijkheid hebben
kunnen vechten. De matheid die na een supermobilisatie optreedt is zelf al een teken van ontworteling en deze ontworteling is blijvend
wanneer het herstel van de mobilisatie niet plaats kan vinden. De prestatie was te groot om de kapitalisering te weerstaan die voordien
door de halfgekerstende stamfamilies in de perken gehouden werd, maar daarna het volk van overwinnaars overwoekerd heeft.

Het nieuwe Europa

Zonder de gigantische mobilisaties die voor de kruistochten en de redding van het christelijke Europa nodig is geweest had de stedelijke
cultuur van Venetië zich nooit op het Europese vaste land kunnen vestigen. Dan stuit zij namelijk op het verzet van een weerbaar volk.
Burgers daarentegen ontstaan uit een afgemat volk.

Uiteindelijk bleek het offer, in de kruistochten en veldslagen door het volk gebracht, te groot om de oude weg van boerengemeenschappen
en familiecultuur voort te zetten. De luis aan de Europese zuidkust, Venetië, profiteerde daarvan. Voor Frankrijk betekende dat al direct in
de 12e eeuw afhankelijk te worden van haar handelskaravanen richting Brugge, waar ongekende welvaart gepaard ging met ongekende,
nog grotere armoede. Later betekende dit voor Polen en Litouwen de stagnatie van de graanproductie en de handel met Holland; er is
immers een beter leven mogelijk voor de redders van Europa dan graanboer te spelen voor Holland. Bovendien had de slag bij Wenen de Poolse en Litouwse akkers beroofd van haar vlijtig boerenvolk. Voor Holland betekent dit het einde van de Gouden Eeuw en tevens het
einde van de welvaart die al sinds de 13e eeuw in Brugge begon en al nasudderend verschoof naar de noordelijke Nederlanden.

Daarna breekt definitief de macht aan voor de Europese supermachten die in navolging van Venetië, Vlaanderen en Holland hun naties
vestigen rond handelsbelangen, imperialisme en burgercultuur. Deze ingrediënten zijn genoeg voor een politisering van de massa’s. Met dit
Europa van natiestaten waarvoor de burgerlijke Thomas Hobbes siddert van angst voor hun onderlinge confrontaties, is een einde
gekomen aan het Rijk en het verenigde katholieke Europa dat zich verbonden wist met, zowel haar heidendom als met het Oost-Romeinse
Byzantium en de heilige plaatsen.

Het christendom heeft zich niet alleen van haar wortels ontdaan, maar, nog belangrijker: ook van haar heidendom en dus van zichzelf. Een
ontworteld christendom kan niet anders dan seculariseren tot een sociaal-liberaal ascetisme dat haar banden met de akkers en de wouden
verloren heeft. Dit afgesneden christendom is de grootste oorzaak van de scheiding tussen kerk en staat. Had ze het volk en haar
heidendom gekoesterd, had ze het volk haar reserves weer laten opbouwen, dan was dit niet gebeurd, maar hoefde ook de vraag niet
gesteld te worden wie Europa (waarvan) zal redden.

Rusland

Intussen is er nog een christelijke macht met een half heidens volk over die over half- en ongekerstende horden beschikt. Vanuit het
islamiserende Byzantium is het centrum van de orthodoxe kerken min of meer verschoven naar Moskou. De Moskovitische Patriarch werd
na de val van Constantinopel in 1453 stilaan de belangrijkste van de orthodoxe patriarchen.

Stam- en familiegemeenschappen bevolken de Russische vlakten en wouden. Aan het einde van de Hollandse macht in de 17e eeuw
verschuiven de centra van de macht naar Engeland en naar Rusland. Symbolisch voor deze verschuiving is de leertijd van Peter de Grote in
Holland. Terug in Rusland, past hij alles toe wat hij in de Nederlanden geleerd heeft. Hij verruilt het Moskovitische Rusland voor een
keizerrijk. En een keizer heeft geen feodale onderdanen, maar een inzetbare massa die dient te gehoorzamen aan de absolute macht van de
keizer. Peter gebruikt zijn volk dan ook. Eerst wil hij Sint-Petersburg bouwen, al gebruikte hij daarvoor merendeels Zweedse slaven, maar
deze reuzenstad moet ook bevolkt worden. Al gauw ontdekken de Russische tsaren dat een volk in meerdere opzichten bruikbaar is.

Het Russische keizerrijk is door haar grootte en door haar vele inwoners nog in staat om Napoleon te verjagen. Engeland en Pruisen
strijken met de eer nadat de kracht van Napoleon door zijn Russische veldtocht in 1812 sterk was afgenomen. Hun ondankbaarheid blijkt
later nog eens als, later in de 19e eeuw Rusland oorlogen tegen Turkije voert, omdat Rusland het niet eens is met het beleid over de heilige
plaatsen in Palestina. Omdat Engeland bang is dat Rusland de Turken verslaat en zo teveel macht krijgt in het Middellandse Zeegebied,
waar het Albion op dat moment welgevallig haar oog op laat rusten en met haar handen in graait, steunt ze actief de Ottomanen. Rusland
ziet op dat moment van verdere oorlogsvoering af, maar Turkije en Engeland gaan gewoon door op de Krim.

Het is niet de enige ellende die Engeland daar veroorzaakt. Saillant detail van deze Krim-oorlog (1854) is namelijk dat voor het eerst een vrouw het slagveld betreed. Florence Nightingale doet wat nog geen andere vrouw deed. Naast deze schanddaad in de oorlogsvoering
maakt zij tevens de weg vrij voor het Rode Kruis en de Geneefse Conventie. Het moderne fenomeen van de scheidsrechter doet haar
intrede. Het denken in zogenaamd onafhankelijke scheidsrechterlijke instanties is een van de grootste plagen van de moderne tijd. Niets
mag nog eervol uitgevochten worden, maar de oorlog moet volgens vooropgestelde protocollen verlopen. Een kwestie van doorgestoken
kaart natuurlijk. Want een vooropgesteld protocol voorziet in een vooropgestelde uitslag.

De half gekerstende horden echter, vochten door de eeuwen heen niet onder toezicht van een internationale scheidsrechtersinstantie. Die
vochten voor hun familie, hun grond, hun geloof en voor het geloof van hun vorst. Voor de gewone vijand had men eerbied, omdat ook zij
hun eer verdedigden. Dat werd aan beide zijden gewaardeerd. Ieder mens had immers zijn eer. Deze horden discussieerden niet over het
eventueel terugtrekken van hun militairen zodra er een dode viel. Wanneer hun orde aangetast werd, trokken ze ten strijde en wanneer die
niet in het geding was, bleven ze thuis. Waar orde heerst is geen strategie nodig.

Niettemin; de Russen werden verslagen door de Turken en de Engelsen. Ze moesten gebieden in de Balkan afstaan. Deze vielen toe aan de
Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie. Het Sint-Petersburg van Peter de Grote is het einde van het tsarendom geworden. Vanwege
Sint-Petersburg is het Russische volk opstandig geworden en vanuit deze stad hebben opstandelingen uiteindelijk het tsarisme omver
geworpen.

Daarmee wordt ook de vreemde situatie van het Russische keizerrijk duidelijk: Sint-Petersburg vertegenwoordigt de Venetiaanse
burgercultuur, op het moment dat Rusland nog vele elementen bezit die het Heilige Roomse Rijk ook had. Aan de ene kant kon het
kruistochten houden; maar het kon anderzijds ook de Europese elite kunst en de burgerlijke cultuur domineren. De gespletenheid van
Rusland in aan de ene kant Slavofielen en aan de andere kant Eurofielen heeft onder andere deze oorzaak. In Europa is een veel duidelijker
strijd te zien geweest tussen Venetië en het Heilige Roomse Rijk middels schuivende scheidslijnen en afgebakende territoria. Maar in
Rusland vindt deze strijd plaats bínnen het rijk. De bouw van de burgerstad Sint-Petersburg plaatst de crisis tussen burger- en
familiecultuur in het hart van het rijk.
Het belangrijke verschil tussen Europa en Rusland is dit: de burgercultuur kon in Europa alleen maar groeien op plaatsen waar het volk
haar reserves in de strijd geofferd had. Peter de Grote heeft de burgercultuur in Rusland geïmporteerd zonder dat het volk tot dan toe een
grote en afmattende mobilisatie had ondergaan. Het is een grote fout van hem geweest, want deze stap heeft Rusland het tsarendom
gekost. Het Russische volk was op dat moment nog een vitaal volk en beschikte over reserves en wortels. En een vitaal volk verzet zich
tegen een opgedrongen burgercultuur.
Het verzet van het Russische volk tegen Sint-Petersburg toont dat een gezond en weerbaar volk de burgercultuur als grootste bedreiging
voor haar voortbestaan ziet. De interne strijd in Rusland hield zelfs niet op toen de 1e en 2e wereldoorlog haar miljoenen Russische
slachtoffers eiste in de strijd, maar het verzet brak pas toen Stalin zelf het volk begon te breken in de Goelag en de dreiging die daarvan
uitging. Stalin staat, tenminste wat het volk betreft, in rechte lijn met Peter de Grote.

Het Russische volk heeft haar matheid openlijk aan haar eigen leiders te danken, terwijl de reserves van de Europese volken altijd nog
onder het mom van een reddingsmobilisatie zijn verbruikt. Niettemin verkeert Rusland nog steeds niet in dezelfde matte fase als de
Europese volken. Er is meer blijven hangen van de Russische ziel van voor de mobilisaties. Dat is immers kort geleden. Familievorming en
volksleven zijn de diepste drijfveer van de mens. Daar ziet zij zijn reserves liggen, haar overleving en voortleving. Waar nog mensen over
zijn, ligt dus de mogelijkheid tot herstel, ongeacht de matheid van nu. Alleen: wat is er voor nodig om te herstellen?

De redding van Europa?

Tijdens een strijd of oorlog is een belangrijk deel van het volk afwezig. De geschonden banden en structuren zorgen voor een vrije ingang
van de burgercultuur uit Venetië en het economische model van schaarste, uitbuiting en het voortdurend inspelen op menselijke zwakte. Na
een oorlogsmobilisatie en in de roes van de overwinning is een volk op haar zwakst want juist dan verwacht ze niet de dolk in haar eigen
rug, en keer op keer heeft ze de doodsteek niet eens zien aankomen. Zo werd het volk gestimuleerd om de heidense wortels af te leggen in
ruil voor de burgerlijke levenswijze die het niet nodig had om heidens te blijven en aan de familie, de akker en het woud verklonken te
blijven. Burgers zijn per definitie niet-heidens en niet-volks.

De naties die Hobbes in de 16e eeuw met angst en beven had zien ontstaan toen het volk en haar volksleven nog redelijk intact waren,
waren haast noodzakelijkerwijs uitgegroeid tot de totalitaire staten van de 19e eeuw. Iedere staat is automatisch een machtsimperialist die
altijd meer macht wil en iedere gelegenheid zal aangrijpen om dat te bereiken. De staat heeft daartoe een aantal instrumenten uitgevonden
en toegepast. En dat proces is de eigenlijke mobilisatie: een volk verhinderen haar reserves weer aan te vullen middels een terugkeer naar
de wortels. Steeds grotere delen van het volk werden in die maalmolen opgenomen en gemobiliseerd. Het volk werd een politieke entiteit die
aan de oppervlakte door de staat werd uitgespeeld tegen de dictatuur van het kapitaal. Meer dan ooit houden deze twee elkaar in een
houdgreep, maar wat daaronder gebeurt – de ontworteling van het volk – dat is het belangrijkste waar zowel staat als kapitaal belang bij
hebben.

Nadat Napoleon verslagen was in 1815, grepen de Europese vorsten de gelegenheid om een verdere modernisering door te zetten die
Napoleon begonnen was. Wanneer de Fransen in 1806 een einde maken aan de duizendjarige zelfstandigheid van Venetië, is min of meer
duidelijk dat heel Europa een groot Venetië is geworden, waardoor een autonoom Venetië overbodig en zelfs lastig is geworden voor de
vorming van een Nieuw Europa. Met het einde van Napoleon wordt Europa herverdeeld en de contouren van dit Nieuwe Europa rijzen uit de
as van de oude rijken. Vanaf dat moment is iedere overwinning in een grote Europese oorlog erop gericht nog meer resten van het Oude
Europa te vernietigen. De laatste twee eeuwen zijn een grote zuivering van oude elementen en eliminatie van volkskrachten geweest.

Engeland en de Nederlanden hadden al nooit hun best gedaan om gekoloniseerde volken te kerstenen. Om ‘volk’ gaven zij niet, noch om het
eigen, noch om het koloniale volk. Bij uitstek in Engeland en in de Nederlanden heerste de macht van het geld ver boven de belangen van het
volk. Niet alleen richtte de expansie zich over de aarde, maar vooral ook naar binnen. De eigen massa diende voor eens en al onderworpen
te worden aan de staat. Iedere burger moest gepolitiseerd worden en deel uitmaken van de staat in plaats van familie of volk. Deze mens
wordt al vroeg geleerd zichzelf als probleem te beschouwen en zijn leven in te vullen met streven. Streven naar welvaart, streven naar
zelfbevrijding, streven naar emancipatie, streven naar meer democratie en nog meer veiligheid, streven naar minder rechten en minder
vrijheid en ten slotte, streven naar volledige gelijkschakeling met het abstractum ‘alle wereldburgers’. Staat en kapitaal zijn de grote
manipulatoren en profiteurs in deze ontwikkeling. De mens wordt in een illusie gehouden van louter streven. Hij heeft niets meer, geen
kinderen, geen rechten en geen familie. Iedere weerstand wordt direct gebroken. Hij heeft alleen nog zijn streven.
Een lijst met voors en tegens

Wat gebeurt er en wat moet er gebeuren? Een rijtje met voors en tegens: Zolang het niet duidelijk is, of niet duidelijk mag zijn wie de
parasieten van het volk zijn, is de vraag naar de redding van Europa een strikvraag. Er ligt een nieuwe mobilisatie in besloten, een nieuwe
kruistocht, gevolgd door meer matheid en een nieuwe ontgoocheling met, daaropvolgend grotere en loggere machtslichamen en meer
staatsmacht. Steeds opnieuw bleek iedere postmobilisatie de echte mobilisatie, de echte ontworteling, te zijn. Vrijwel iedere poging om het
volk te redden van haar matheid en uitputting eindigt in een sterkere staat, een machtiger kapitaal en een nog uitgeputter volk. Strijd tegen
de Islam heeft geen enkele zin. De strijd tegen de fundamentalistische Islam loopt uit op concrete maatregelen tegen orthodoxe christenen.
Gaat u allen rustig slapen; de staat waakt.

De bedreiging is niet een vijand buiten of binnen het volk, maar de vijand van het volk is al eeuwen lang haar politieke burgerelite die keer
op keer het volk een virtuele vijand opdringt om haar te verzwakken en zichzelf te versterken. De parasitaire elite groeit inmiddels boven
zijn slachtoffer uit en houdt hem met kunstgrepen in leven, om zichzelf in leven te houden, maar blijft wel die ledematen afsnijden die nog
een beetje tegenspartelen. En ook het kapitaal dat de volksmens reduceert tot een arbeider met louter economische belangen is een
bedreiging. De supermobilisatie en de burgercultuur en de staat moeten worden stopgezet. Wat moet een volk doen? Ver voor de
mobilisatie uitrennen, zich daarna omdraaien en tegen de mobilisator stelling nemen? Een contradictio in terminis die alleen maar door
een voorhoede kan worden uitgevoerd. Er moet een mobilisatie tegen de mobilisator plaatsvinden en dat is vrijwel onmogelijk.

Eigenlijk weet iedereen het al. Europa kent een spectrum van mogelijkheden tussen twee extremen: Aan de ene kant kan men alles wat nu
aan de gang is uit laten razen tot er niets meer van volk en vaderland over is en aan de andere kant kan er een staatsgreep gepleegd
worden door een voorhoede waarna de staat volledig afgebroken zal worden. Een staatsgreep in een land met een volk dat al eeuwenlang
kunstmatig in een afgematte toestand wordt gehouden en ondertussen is aangesloten op een globaal infuus, is een moeilijke zaak, maar
geen hopeloze zaak. Maar wat wil je met een staatsgreep als de rest van de wereld doorraast? Is er dan iets gewonnen? Nee, dan weet je
dat die orkaan vroeg of laat toch weer komt binnenwaaien. Een staatsgreep mag dus alleen het begin zijn en geen oplossing.

We zien immers steeds de crisis en de ondergang en de uiteindelijke vernietiging naderen, maar niemand weet hoe lang die op zich laat
wachten, zeker niet wanneer je het van het wachten laat afhangen. Niemand wil weten hoe Europa er dan uitziet. Voor wat het
toekomstbeeld van de vernietiging betreft blijft ons, afgezien van een onvoorziene goddelijke ingreep in de globale gang van zaken, alleen
het uit laten razen van de razernij over, in de hoop dat wij mensen er dan zelf nog zijn. Aan het einde van de razernij moet er een tijd
aanbreken van onbeduidend leven – hopelijk niet het provincialisme dat door de grootsteden gedomineerd zal worden.

Nu zijn we zo blij als een kind wanneer de waan van de wereld maar aan ons deurtje voorbijgaat, maar komt deze via de achterdeur gewoon naar binnen. En misschien hoeft zij niet eens binnen te komen, maar begint zij inmiddels wel in ons eigen huis of in mijn eigen
hoofd. Menige conservatief trapt in deze val. En ook de geschiedenis heeft laten zien dat wie zich van de razernij uitsluit, deze uiteindelijk
dubbel en dwars terugkrijgt, zolang de razernij zelf niet vernietigd is. Je helemaal afsluiten voor razernij is op dit ogenblik dus een
ascetische misstap. Er zal pas iets zijn gewonnen wanneer de wereld hier niets meer te winnen heeft en niet alleen voorbij trekt aan onze
Nederlanden en aan ons Europa, maar wellicht ook aan de aarde. Dat betekent dat alles in alle opzichten leeggeroofd en kaalgeplukt zal
zijn.

Maar de revolutie keert zich uiteindelijk altijd tegen zichzelf en dus doemt aan de andere kant van het spectrum de staatsgreep op. Een
toekomstbeeld van de ondergang mag nooit een argument zijn om de boel nu af te kappen. Daarvoor moet de ellende nu gaande zijn. En
dat is ook zo. Wij worden nu in een kunstmatige ontworteling gehouden en dat had al veel eerder moeten stoppen, of beter, het had nooit
mogen plaatsvinden. Voor zover wij de aarde, ons volk en onze goden weer willen leren kennen, zal het hoe dan ook moeten stoppen.
De pragmatische conservatief die nu echt iets ‘wil’ doen aan de crisis in Europa en deze wil doordrijft, begint zijn gang door de bestaande
instituties als protectionist, maar ziet na verloop van tijd dat hij niets blijvends achterlaat en voelt zijn energie ins Blaue hinein weg vloeien.
Hij rekt daarentegen alleen maar nodeloos het sterfuur van Europa, of houdt het sterven als status quo zelfs vrolijk in gang. Dus eindigt
hij uit humane overwegingen als links-liberaal die flink meehelpt om de laatste resten van Europa in de uitverkoop te doen totdat er niets
meer van over is.

Afgezien van de onbezonnenheid van deze pragmatische conservatief is het maar de vraag of er op het eindpunt van de uitverkoop nog
Europeanen overgebleven zijn. Dat is in ieder scenario van de toekomst de grote vraag. In het meest positieve geval zijn we er nog, hebben
minstens één burgeroorlog achter de rug en rest ons niets meer dan onbeduidendheid, nog minder dan het kleinburgerlijke, of zelfs het
volledig armoedige leven zonder winstbejag, te midden van de familie, dieren en wat werktuigen. Dat zou winst zijn voor een geworteld
volksleven die eindelijk haar reserves ziet groeien en aangevuld worden in plaats dat ze deze ziet wegvloeien naar haar parasieten, maar
veel is het ook weer niet. Die mensen zijn aan de vernietiging ontsnapt en dat is alles.
De Grote Zelfvernietiging van de moderniteit blijkt dus een zelfvernietiging van lik mijn vestje te zijn. De mensen die hopen de dans te
ontspringen hopen dat de Grote Zelfvernietiging niets vernietigt, terwijl we zien dat hij het wel doet. Hij begint alleen niet met de bijl, maar
met oogkleppen op hun hoofd. De hoop dat de zelfvernietiging weinig tot niets zal vernietigen is struisvogelconservatisme. Daarom komt
uit het bovenstaande web van voor- en tegenargumenten de staatsgreep uiteindelijk als beste inzending uit de bus. Maar de jury kan deze
vooralsnog niet tot winnaar uitroepen. De greep naar de staat is nu nog een greep vol lucht. De jury schrijft daarom een volgende
prijsvraag uit over de grijpbaarheid van de moderne parasieten. Meedenkers, inzenders en strategisten mogen opnieuw hun best doen.
Zolang het nadenken over een staatsgreep niet verboden is, moet dat gebeuren en wanneer dat wel verboden wordt, moet deze
plaatsvinden.

Opmerking

Dis essay is oorspronkelijk verschenen in bitterlemon magazine nummer 5 en opnieuw gepubliceerd in TeKoS nr. 130 onder dezelfde titel.

NAAR EEN VROLIJK RECHTS

2008-06-06T02:33:00.001+02:00

bitterlemon.eu - Simplicissimus 6 juni 2008 *

Satire NAAR EEN VROLIJK RECHTS

door Tom Zwitser en Erik van Goor

Opinio is van ons heengegaan. Daarmee begraven wij onze laatste illusies. Wordt rechts zichtbaar met veel geld? Is
conservatisme te koop? Zelfs het linksconservatisme is niet te koop. Integendeel, het is failliet. Duizenden abonnees
staan nu op straat in grote verwarring. Wat is dezer dagen nog rechts en wat is nog links?

Rechts is de laatste jaren synoniem geworden aan zaken als de verbeten trek om de mond en gebiologeerd staren naar een links object.
Rechtse mensen zijn derhalve erg zichtbaar. Links is ook zichtbaar; dat is het voorwerp waar vrijwel altijd een aantal rechtse mensen
verbeten naar staart, soms met medeneming van een spandoek dat ook tegen het linkse object is gekant. Dat linkse object is dikwijls niets
meer dan het luchtledige zelve omdat menige verbeten rechtse demonstratie tegen het luchtledige is gekant. Met recht kan men zeggen dat
links niet heel veel voorstelt.

Daarom is het goed dat rechts zich dat eens indenkt: links is lucht. Spandoek is niet nodig, laat staan de dragers voor de spandoeken. Men
zou eens gaan denken dat rechts links is geworden. Demonstreren is immers ontzettend links (eigenlijk) en links vermocht destijds flink te
marcheren richting het Grote Nergens. Inmiddels verdwijnt die linkse mars ver uit zicht – wij vermoeden dat zij inderdaad Daar
aangekomen zijn – maar ontstaat nu het gekke fenomeen dat rechts links achterna marcheert. Wederom naar Nergens.

In dat hiernamaals van de demonstranten zullen de rechtse demonstranten het links dat Daar al gearriveerd is gewillig dienen. Links heeft
dat hiernamaals namelijk alreeds bezet. Van Buddha, tot Hegel en Marx, heeft iedere linksert van naam zijn plekje in dat grote niets en
reïncarneert zich daar wellustig in de rondte. Wij vragen ons af waarom ook de rechtsen zo naar dat luchtledige verlangen. Tenzij links in
rechts is gereïncarneerd waardoor rechts ook aan zijn mars is begonnen, snappen wij daar vrij weinig van.

Links is vlees geworden (en woont onder ons) – hetgeen een adequate vertaling van reïncarnatie betreft. En die gewaarwording heeft ons
geschokt. Links begint iets voor te stellen; het krijgt een gedaante. En wel die van ons. Wanneer de verbeten rechtsen weer eens
gebiologeerd naar het linkse luchtledige staren, demonstreert links dus tegen zichzelf. Zo blijkt dat de kinderen van de revolutie zichzelf
opeten. Eindelijk. Helaas richt deze laatste maaltijd een grote slachting aan onder rechts.

Rechts verzuurt zijn humeur met demonstraties voor vrije meningen en tegen mensen die hun geloof boven de
samenleving-die-geen-grenzen-kent stellen. Kostbare vrije tijd gaat verloren aan voorbereidingen als spandoekschilderen,
slogan-brainstormen en drukte om wat linkserts en gelovigen zeggen – veel drukte om niets of drukte om de drukte. Want de meningen
schreeuwen wij tegen elkander en de demonstraties richten wij tot onszelf. Zo overtuigen wij ons van onszelf en heeft verder niemand last
van onze hobby.

Wanneer de linkse duivel in onze persoon onder ons is, vanwaar moet het rechtse heil dan komen? Van mensen met geld? Die vinden zich
rechts om het geld te beschermen. Of van mensen die rechts zijn omdat ze graag met de Cadillac van de rijke baas uit rijden gaan. Het
geldgevoel en het Cadillac-gevoel hebben de zaak bedrogen. Althans waar mensen zo dom waren om bij dit gevoel in te stappen.
Baas Pieper en toeter Vink konden ons beiden niet vertellen waarvan het heil komen moet. Baas Pieper is hem gesmeerd, de plaat gepoetst
richting Riviëra met medeneming van zijn vrouw, belastinggeld en het faillissement. Voor toeter Vink brengt Opinio te weinig chicks op. De
basis van de Roze Cadillac blijkt te smal voor het vervoer van zeventig chicks.

Echter, de zeventigen wilden ook niet opdagen zodat een en ander niet te pas kwam: Cadillac te leeg en voor de ideologie te smal. Terwijl
toeter Vink nog naar een nieuwe Cadillac met bredere basis zoekt, is baas Pieper het grote geld aan het genieten. Waarschijnlijk dient de
brede basis voor een hele grote chick in plaats van zeventig kleintjes. Vink wil een zwaar wicht. Die zijn er niet in Finsterwolde en
Scheemda. Daar valt met een grote Cadillac geen eer te behalen. Wij raden hem de kermis aan. Daar is altijd een zwaar wicht te
bewonderen – voor weinig geld ook.

Dat brengt Opinio niet terug – van wat voor snit deze ook was. Opinio blijft heengegaan en dient de meningsuiting van het hiernamaals.
Tegen de nabestaanden zeggen wij: kop op, blijf niet bij de puinhopen zitten, werp de linksconservatieve last van u af en wees vrolijk! Laat
ons niet bedrukt meer zijn. Zonder onze vrolijkheid zal Opinio zich in korte tijd reïncarneren als Oibibio – een zuurderig weekblad voor
reïncarnerenden. En Vink blijft mee-reïncarneren totdat ook hij geld genoeg heeft voor Cadillac, chicks en Riviëra. Vanaf die tijd doet de
Islam en de mening er niet meer toe. Eerst moet eraan verdiend worden. Wie vrolijk blijft zal er niet door getroffen worden. En dat gold
eigenlijk ook de vorige versie. Alles verandert, maar blijft hetzelfde.

KELDERSEKS

2008-04-30T23:26:00.001+02:00

BL Commentaar 30 april 2008 * Column

door Tom Zwitser

Er zijn nieuwe records te melden: Nederland is gestegen tot het domste land ter wereld, Amerika is al enige jaren het land van de highschoolmassamoorden en Oostenrijk stijgt nu boven Belgie uit als het land van de keldersekshorror.

Wat eigenlijk alleen gekelderd is, is de wereldwijde koers van de familie.

Neem nu het voorval van afgelopen week in Oostenrijk: de 72 jarige Josef Fritzl heeft 24 jaar lang zijn eigen dochter in een atoomkelder
gevangen gehouden en 7 kinderen bij haar verwekt. Een prestatie die lange tijd onopgemerkt voorbij is gegaan. Maar nu de omvang van de
prestaties langzamerhand bekend raakt, duikt, zoals bij elk wereldrecord het geval, de pers en masse op het onderwerp. De kersverse
houder van het wereldrecord is voorwerp van diepe bewondering.

Voor het eerst drukt de pers zich niet uit in superlatieven van afschuw en distantie. Nee, niets van dat al. Men vindt het niet meer nodig om
de oeverloze kloof tussen de misdadigheid van dader en de verhevenheid van de pers zo breed mogelijk te etaleren. Slechts de prestaties zijn
onderwerp van bespreking. En die prestaties dwingen die pers blijkbaar in meerdere opzichten tot bewondering. Want als men alles
afweegt: wat heeft de man nu ook eigenlijk gedaan dat de oprechte, absoluut non-hypocriete en onversneden afschuw van de pers zou
verdienen? Inderdaad: bitter weinig.

Fritzl heeft al die jaren namelijk gezegd dat zijn dochter die hij 24 jaar gevangenhield, lid van een sekte was en zo nu en dan haar
pasgeborenene bij haar ouders op de stoep te vondeling legt. Dit was gedurende 24 jaar volstrekt geloofwaardig bij al die keren dat het
echtpaar Fritzl voor de voogdij aangewezen werd en het zou ook nu nog geloofwaardig zijn, ware het niet dat een van de gevangen kinderen
in de kelder in levensgevaar verkeerde en door haar ziekenhuisbezoek de zaak aan het rollen bracht.

Waarom zou een sekte of commune – het komt in deze tijd op hetzelfde neer [1] – wel een volledig normale reden zijn voor de bizarre
verdwijning van 18-jarige meisjes en de even bizarre verschijningen van babietjes op de stoep van grootouders? Alleen omdat dit soort
dingen nu eenmaal gebeuren? Men heeft nooit naar de dochter van Fritzl in welke sekte dan ook gezocht. Dat alleen is al vreemd, maar het
feit dat die sektes er ueberhaupt zijn is vreemder.

Overal in de wereld en zeker ook in Oostenrijk zijn er de meest bizarre sektes [2] en communes geweest waar de meest bizarre seksuele
uitwassen getolereerd en gepropageerd werden en worden. Vrijwel iedere ‘vrije’ sekte c.q. commune gaat op seksueel vlak als eerste
onderuit en iedereen vindt dat nog steeds normaal. Fritzl heeft van de wijd verbreidde acceptatie van sektes en communes gebruik gemaakt
om een dubbelleven op te zetten waarvan de stille zijde niet veel verschilde van zo’n sekte.

Daarom is enkel het feit dat Fritzl zo lange tijd in stilte is doorgegaan de reden dat de wereldpers massaal naar Oostenrijk is uitgerukt.
Seks en incest zijn al lang geen taboe meer, en ook niet het dubbelleven en heel wat andere perverse zaken. Menige sekte en commune kan
er openlijk een agenda van vrije seks en incest op nahouden zonder dat hen ooit verontwaardiging van pers’ wege ten deel valt. Evenzo het
dubbelleven van vele politici. Wat opiniemakers hooguit erg kunnen vinden is de vrijheidsberoving die Fritzl op zijn dochter pleegde. Vinden
ze de rest ook erg, dan zouden ze hun keeltjes ook open zetten bij al die enge sekscommunes.

Maar nee, dat vindt men juist niet erg. Sektes en communes waren zo cool omdat in die communes alles wordt aangegrepen om bevrijd te
worden van afkomst en opvoeding. Allerhande (pseudo-)freudiaanse technieken en middelen worden ingezet om letterlijk zo losbandig
mogelijk met elkaar samen te kunnen leven. En omdat mensen niet zomaar hun banden kunnen loslaten, werd die losbandigheid ingekleed
als een psychotherapie. Daar zijn inmiddels de horrorverhalen over bekend, maar afgezien van een verdwaalde reportage over
kindermisbruik in sektes kijkt niemand ervan op: vrouwen laten zich met drugs verdoven of dronken voeren zodat ze niet hoeven zien dat
hun pas geslachtsrijpe dochtertje door de communeleider bevrijd (ontmaagd) wordt terwijl er nog een grote kans is dat hij ook haar eigen
verwekker is.

Door onderling seksagenda’s uit te wisselen, en alles gemeenschappelijk te hebben; seks, vrouwen en kinderen (want daar komt het dan op
neer) doodt men elke zenuw die met het normale leven te maken heeft. Men denkt van de familie af te komen door de mogelijkheid te
creeren om a la minute een familie op te richten en deze een moment later weer op te heffen door een volgende op te richten. Incest bestaat
bij de gratie van de familie en wanneer die laatste niet meer bestaat, bestaat incest ook niet meer. Waarschijnlijk is de commune daarom
nog steeds een volledig geaccepteerde wantoestand. Nogmaals; dit soort sektes en communes mogen er wel zijn in Oostenrijk. Fritzl kon
deze maskerade 24 jaar achtereen rustig ophouden, ook toen er nog drie keer een kind tevoorschijn kwam. Nu blijkt dat hij zelf degene is
die deze sekte gerund heeft, is er sprake van een misdrijf.

De willekeur van het recht en de media kennen geen grenzen want het ligt nooit aan hen. Als het land, de staat, het recht en de pers buiten
alle kwaad zijn gesteld, dan mogen zij immers alles. Ze zijn heel veel handen op een grote buik. Wie wel voortdurend onder alle kwaad en
verdenking staat zijn degenen waar het nieuws, het recht de politiek en de sociale agenda zich op richten; de weerloos gemaakte burgers.
Alles wat de burger doet en laat is reden om hem nog weerlozer te maken en hem nog meer te ontzeggen. Als een journalist iets fout doet,
dan komt dat vrijwel altijd omdat hij zich niet aan de protocollen en gedragsregels of richtlijnen heeft gehouden, want de journalistiek
staat boven iedere twijfel. Het volk kan ook niets fout doen want dat bestaat niet meer, dus de enige die iets fout doet is de familie. Als een
vader of broer iets fout doet, komt dat niet omdat hij de regels en protocollen van het familieleven heeft overtreden, maar omdat hij lid
van een familie is en dat is sowieso een strafbare categorie.

De familie is nog steeds de voortdurende bron van alle ellende. Willen we ‘dit soort situaties’ in de toekomst voorkomen, dan is de conclusie
helder; weg met de familie. Ooit heeft men communes aangemoedigd om de familie te vernietigen en men zal nu even gemakkelijk de
communes aanpakken om de laatste herinneringen aan wat familieleven heette met schuld te verzwaren, want, dat blijkt nu wel, de
commune was een soort tussenvorm die nu alweer op haar retour is; in iedere kelder en op elke straathoek leeft wel een gezinnetje volgens
de anti-regels van de communes: vrije seks met iedereen, ook met je eigen kinderen. Het had enige tijd nut om de familie af te breken, en
nu dat gelukt is pakt men communes aan zoals in Texas, maar alleen om de familie nu helemaal af te schaffen.

Aan het land en de staat mag het niet liggen."Amerika is niet het land van de highschool massamoorden, ook wanneer dat daar altijd weer
voorkomt en Oostenrijk is niet het land van de kelderhorror." En Nederland is dus ook niet het domste land ter wereld. Want: "dat is
allemaal toeval." Maar wat geen toeval is: “er zijn overal sociaal-pathologische toestanden in gezinnen die vaak tot levenslange
martelingen leiden” [3]. Elk probleem wordt gepromoveerd tot een familieprobleem. En de familieproblemen zijn zo universeel verbreid,
dat dit laatste instituut der instituten binnenkort door de VN failliet wordt verklaard. De familie is het enig overgebleven schandaal
temidden van vrije seks, geinstitutionaliseerde incest en openlijke haatcampagnes tegen huwelijk en gezin. Willen mensen zich aan deze
agressie onttrekken, dan moeten ze de kelder in om nog als familie te kunnen leven. En als iemand de kelder ontdekt dan staat de
wereldpers voor de deur en wordt iedereen afgevoerd; weer een familie ontdekt.

Noten

[1] http://www.trouw.nl/laatstenieuws/ln_buitenland/article977854.ece/Ruim_helft_sektemeisjes_Texas_zwanger
[2] http://www.vpro.nl/programma/zomergasten/afleveringen/28831308/items/29490370/
[3]citaten uit: http://www.kurier.at/interaktiv/kommentare/153027.php

OLYMPISCHE SPELEN

2008-04-14T00:09:00.002+02:00

BL Commentaar 14 april 2008 * Column

door Tom Zwitser

De kranten schreeuwen, de blogosfeer draait overuren en de mensenrechters van de wereld hebben hun toverdrank tot
zich genomen om de Chinese barbaren te verslaan. De helden doven overal ter wereld olympische fakkels en spreken
bezwerende soera's uit, want... China organiseert dit jaar het olympisch koekhapfestijn terwijl er geen vrijheid van
meningsuiting heerst.

Sporters mogen dus sporten, maar nergens hun mening over geven. Laat staan dat ze zich tegen het regime mogen verzetten. En juist dat
laatste, verzet, is heus echt waar geboden want in China gaan er zaken anders dan bij ons.

De strijd tegen de Chinese barbarij wordt niet aangevoerd door onze gestaalde en getrainde koekhappers, maar moet volgens de
intellectuelen juist worden gevoerd door hen uit China weg te houden. Strijden door niet te strijden, de competitie te vermijden en zo de
tegenstander bij voorbaat tot misdadiger te bestempelen. Het geloof in de sportieve overwinning van de ene op de andere ideologie, zoals
die in de Koude Oorlog heerste, is voorbij. Wij willen pas onze sportieve superioriteit komen tonen, wanneer de morele superioriteit al
erkend is. Wij willen alleen strijden als wij bijvoorbaat al gewonnen hebben.

Er zitten in China bijvoorbeeld idioten in de cel die, ondanks dat ze wisten dat ze bepaalde zaken niet openlijk mogen aanroeren, het toch
gedaan hebben, vaak om bekendheid en roem in het Westen te krijgen. Dat is vrij dwaas nietwaar? Zij zijn nu bij Amnesty International de
held van de dag. Hun foto’s en hun met straf bekroonde woorden prijken in iedere mensenrechtenbrochure en verschijnen als advertenties
in iedere goeie krant, want de activist moet wel geld opbrengen. Helden moet men adverteren. Wat is nu een held zonder publiek dat hem
vereert en betaalt? Als er genoeg geld door hem is opgebracht ontvangt hij nog eens de Nobelprijs voor de Vrede. Het toppunt van moed en
strijdbaarheid. Durf eens iets aan de kaak te stellen dat niet correct is en maak kans op… de Nobelprijs!

China herbergt meer dan 50 volkeren en moest als 3000 jaar oude beschaving tijdens en na de Tweede Wereldoorlog eerst een
communistische vernietigingsfase doormaken, die er zonder de grote steun van Amerika niet was gekomen. Nu het Oude China met succes
vernietigd is, moet China ook weer met geweld uit deze fase gehaald worden om helemaal mee te kunnen in ’s werelds woeden. Dezelfde
helden die de wereld overvlogen om overal de anti-globalist uit te hangen, auto’s te molesteren en stenen te gooien tegen de ordepolitie uit
neomarxistische motieven, doven nu uit naam van de westerse waarden de communistische, pardon, olympische fakkels. Westerse en
neomarxistische waarden zijn dus hetzelfde tenzij de relschoppers schizofreen zijn (maar waarschijnlijk allebei). China is nog niet links
genoeg en moet nog linkser worden. Want ieder links dat nog niet links genoeg is, is de grootste barbarij van de planeet. Er moet
voortdurend verlinkst worden.

Wat is er uit westers oogpunt mis met China vraag ik mij af? Ze hebben daar ook homo’s, ze aborteren hun kinderen op grote schaal en
ook de euthanasie op het voorgeslacht zal daar van staatswege vast veelvuldig toegepast worden (het laatste is een gok). Homo- en
heteroheren hebben daar in twee opzichten gelijke rechten: beiden mogen even weinig kritiek op het regime leveren, zoals men hier evenveel
kritiek mag (excuus: moet) leveren op de mensen die de fout hebben gemaakt om aan de macht te komen en ten tweede: beiden mogen
alleen met een vrouw trouwen. Vrouwen hebben daarentegen zelfs meer rechten dan mannen: de vrouw mag met een homo of met een
hetero trouwen, als het maar een man is. Dit zijn de grote drie van de westerse verworvenheden en toch roert het linkse halfrond zich dezer
dagen telkenmale in de rondte. De bijkomende duizeligheid kan de enige reden zijn dat China ineens het haasje is.

De Nederlandse intellectuele bijdrage aan de wereldwijde duizeligheid bestaat uit een carnavalshit genaamd “We Gaan Nie Naa China”. En
– hoe edel – het is bedoeld “om de dialoog op gang te brengen”. In coupletten en refreinen wordt het onrecht in China luid bezongen en de
videoclip toont ons hoe de feestneuzen het onrecht bijzetten door polonaises te lopen en ronde rode nepneuzen op hun eigen kokkels te
zetten. Alle bekende grappenmakers hebben eraan meegewerkt. De dialoog is dus eigenlijk een eenmalige bijdrage van potsenmakers om
onze olympische koekhappers via de publieke opinie te verbieden naar China te gaan. We gaan immers Nie. Een behoorlijke open deur,
want de grappenmakers gingen bijvoorbaat niet. Ze hadden geen van allen de olympische limiet gehaald voor willekeurig welke discipline
van het koekhappen.

Het volk is bij voorbaat op hun hand, juist nu deze specifieke opinie in een ‘grappig’ carnavalslied verpakt is dat immers vast wel aan de
lage lusten van het volk zal appeleren. Terwijl onze getrainde koekhappers jarenlange Spartaanse trainingsschema’s gevolgd hebben om
straks op die grote Olympische Spelen de koek in grote gouden plakken te kunnen behappen, mogen ze door zo’n in elkaar geflanst
nummertje straks hun edele sport niet beoefenen op het hoogste niveau. Het reikhalend uitzien wordt niet met de koek, maar met
thuisblijven bekroond.

Men wil dat wij ons druk maken over Chinezen die niet alles mogen zeggen wat ze denken, maar overstemt daarmee onze intuitie dat “alles
zeggen wat men denkt” nergens ter wereld mag en ook nergens goed voor is. Het is weer eens luid en duidelijk: wanneer men alles mag
zeggen wat men wil, wordt die ruimte binnen de kortste keren gekaapt door idioten en dwazen. Normaal volk heeft niet de behoefte om
iedere minuut van de dag rond te schreeuwen wat ze vinden maar juist om daarvan verschoond te blijven. Wat men vindt is normaal en
wat normaal is hoeft niet de hele dag worden rondgetoeterd. Wat normaal is, is algemeen aanvaard en wordt als zodanig met een enkel
woord bevestigd. Bekvechten dient om de orde te herstellen, niet om deze voortdurend omver te werpen.

Normaal volk wil normaal leven en niet door van alles en nog wat bestolen worden en dwars gezeten worden. De staat gebruikt de dwazen
en idioten zogenaamd om “onrecht, misbruik en ongelijkheid uit te bannen” en vergroot daarmee de controle op haar burgers tot
maximale proporties.

Niemand maalt er nog om dat de staat de burger wantrouwt en dat iedere burger bij voorbaat verdachte is in een slopend strafproces
tegen het volk dat nu al tientallen jaren duurt en opgaat in een Europees gevoerd strafproces tegen de laatste overblijfselen van de oude
volken op dit continent. Onvrijheid van meningsuiting is nu de zwaarste zonde waar een land zich aan kan schuldig maken. Bij ons heerst
deze vrijheid. Wij hebben niet de vrijheid om te zwijgen met de zwijgenden en met rust gelaten te worden, maar bij ons heerst de vrijheid
om alle dwazen en schreeuwers aan het woord te laten en er ook nog naar te moeten luisteren. Want zodra je de laatste schreeuw of deun
gemist hebt, ben je een barbaar. Dezelfde vrijheid wil men China opleggen. Opgelegde schijnvrijheid, wat moet je met zo'n dubbele
dwangbuis?

En wij zitten er maar mee. Het is namelijk niet het probleem van China, maar het onze. Daarom is dit stuk zeker niet gekeerd tegen de
Tibetanen, of tegen de chinees-tibetaanse dialectiek, maar vooral tegen de wanvertoningen van onze zelfverklaarde elite. Omgaan met
schijnvrijheden die ze ons opleggen is zwaar en daartegen iets zeggen is strafbaar. Want voor je het weet heb je een proces aan je broek
wegens discriminatie en racisme, kortom de zonde tegen de gelijkheid. En dan merk je ineens wel hoe groot en machtig die staat geworden
is en dat de macht van de staat zich uitstrekt tot aan uw en mijn gedachten. Juist die gedachten mogen u en ik niet hebben omdat ze de
publieke opinie tegenhouden om u en mij van binnen af te breken. U en ik moeten daarentegen alles van de staat, de EU en alle experts
verwachten, en van al hun poppekasten, marionetten en spreekbuizen. Laat ze zelf gaan koekhappen.

EXTREMISME BESTAAT NIET

2007-12-06T00:21:00.002+01:00

BL Commentaar 6 december 2007 * Sinterklaas

door Tom Zwitser

Beste Doekle, Afshin en alle andere Hulpsinterklazen,

Pakjesavond had voor het Nederlandse volk geen verrassingen in petto dit jaar. Alle pakjes waren al open gemaakt
voordat de liedjes gezongen waren. In de pakjes zaten namelijk de liedjes die gezongen moesten worden. Wij dienden
voor die pakjes wel onze worteltjes en ons stro retour te geven. Het bleek een grote streek van Sinterklaas te zijn....

Dat ging zo: we zijn in een democratie beland die alles begint uit te sluiten om zichzelf te beschermen. Doekle Terpstra wil de democratie
beschermen tegen haar eigen implosie en de neomarxist Afshin Ellian wil de democratie juist als de Grote Woordenoorlog van allen tegen
allen beschermen. Grote woorden, nog grotere monden en verontwaardigd doen wanneer een van die Grote Woorden een Grote Daad tot
gevolg heeft. Terpstra beseft nog dat een grote mond een even grote daad oproept. Een grote mond heeft immers scherpe tanden. Maar hij
is bang voor grote daden dus fulmineert hij ook tegen de grote woorden (met even grote woorden).

Ellian weet dat iedere daad alleen maar van het collectief (de staat) mag uitgaan en profiteert daarvan door zijn tegenstanders die nog
eergevoel en godsdienst kennen voortdurend te kleineren en te beschimpen. ‘De’ democratie staat immers achter hem. Doekle ziet nog niet
dat de Grote Woordenoorlog van Ellian het soort democratie bewerkstelligt die hij zo graag wil beschermen. Die democratie waarin iedere
burger is murw gebeukt door Grote Woorden terwijl hem zijn vuisten zijn afgehakt en zijn tanden zijn uitgeslagen. Alleen zo kunnen wij
met een nieuw geloof geindoctrineerd worden. Grote Woorden temmen normale mensen en maken hen afgestompt en onverschillig. Het
houdt ons in een shocktoestand.

Doekle heeft het over redelijkheid en tolerantie maar wil letterlijk niet zien dat onze verheven redelijkheid hetzelfde is als onverschilligheid
en dat onze staat van tolerantie hetzelfde is als murw gebeukt zijn met Grote Woorden. Wie nog een restje dadendrang bezit buiten de
staat om en wie nog een restje geloof heeft in iets anders dan de democratie moet nog langer de Grote Woordenstroom ondergaan, totdat
alles van de staat is, ons geloof incluis. Pas dan zijn wij de grote cynici geworden die bruikbaar zijn voor de democratie, begrijpen wij het
zo goed, beste Afshin?

Collectivistischer kan het niet, wanneer zelfs ons geloof staatsbezit is geworden. Afshin Ellian presenteert zich als neoconservatief, maar
zijn neoconservatisme blijkt neomarxistisch te zijn en zo verloochent hij zijn Iraans-communistische afkomst uiteindelijk niet. Doekle
Terpstra dient de Bijbel eens goed te lezen. Zijn ‘christendom’ heeft hooguit drie zinnen uit het Nieuwe Testament op de maat van de
Internationale getoonzet en de rest van de Bijbel in het vuur geworpen – wat overblijft is vele malen dunner dan de Donald Duck in het
Fries. Heel typerend voor zijn Nieuwe Christendom dat al door Ter Braak is opgemerkt.

Ons advies: richt een leeskring voor Hulpsinterklazen op en gaat U beiden maar eens actuele marxisten als Michael Hardt en Antonio
Negri lezen over wat de democratie te wachten staat. Hopelijk brengen zij uw vastgeroeste collectivistische staatsdenken weer in beweging.
De constitutionele democratie is een fossiel dat feitelijk nooit bestaan heeft buiten uw eigen verbeelding. Het was decennia lang een facade.
Hoe meer de democratie gerealiseerd werd, hoe totalitairder en fascistischer zij zich manifesteerde. Het is de staat daarachter die zich nu
pantsert tegen haar eigen burgers. Het is de staat die bij de geringste tegenstand haar eigen burgers ingrijpend gaat heropvoeden en bij de
geringste opstand hardhandig op haar burgers inhakt, ook al zijn deze burgers nog stemongerechtigde 14-jarige scholieren. Zelfs achter
het IJzeren Gordijn maakte men het destijds niet zo bont.

Of gaat u de klassieken eens lezen. Niet Marx en Spinoza enzo. Nee, gaat u eens Althusius lezen of Spengler. Of denkt u eens na over de
frase van Multatuli: “democratie is de oorlog van allen tegen allen.” Ook Peter Sloterdijk kan u de ogen openen. Nergens wordt de ironie
van de moderniteit zo zichtbaar als in zijn ‘Eurotaoisme’ (1991). Boeken van formaat in plaats van existentialistisch geneuzel over ‘Mijzelf
als probleem’ of iets dergelijks.

Beste Doekle en Afshin, uw democratie is dood en uw marxisme is achterhaald. Uw marxisme is niet eens meer een slag in de lucht, want
het heeft zelfs geen slagorde meer, of het zou de staat zelf moeten zijn. Misschien moeten onze 14-jarige pubers voorgaan in de strijd,
omdat hun ouders alleen maar bezorgd kunnen toekijken, maar verder niets meer willen, niets meer denken en niets meer verdedigen. Ze
zijn eerloos gemaakt door de almachtige staat waarbinnen U carriere maakt. Liberale vrijzinnigheid en charismatische neurosen maken U
en hen tot staatsslaven.

Intussen wordt er door filosofen, sociologen en politicologen al verder gedacht. Op universiteiten is de democratie allang dood. Nu zien
zelfs middelbare scholieren het al. Met uw navelstaarderij op uw eigen opinie maakt U uzelf volslagen blind. Wij zijn al veel verder en de
democratie is een losgezongen circus geworden dat zich in een sprookjesachtige grachtenpand afspeelt, maar verder nergens. Het was een
lachertje geweest, ware het niet dat er nog steeds stromen geld van burgers in het sprookje gepompt wordt terwijl het land in toenemende
chaos verkeert. Burgers kunnen niets of de wapenstok keert zich al tegen hen.

Uw vrije woord heeft bijvoorbeeld voor het Europese bedrog gezorgd omdat de staat de enige is die de vrije daad op het vrije woord mag
laten volgen zonder dat zij enige rekenschap hoeft af te leggen. Ze mag zelfs A zeggen en niet-A doen. Het vrije woord zorgt er bijvoorbeeld
voor dat we in de dollar, de olie en de huizenmarkt geloven, zonder dat er nog hard geld in om gaat. Het vrije woord heeft ervoor gezorgd
dat deze fata morgana’s ons dagelijkse leven overwoekeren en ieder geloofsafval direct afstraft. Het vrije woord zorgt ervoor dat men met
onderwijs kan aanrommelen wat men wil en de politie op middelbare scholieren in kan laten hakken terwijl ze de onzinnigheid van het
onderwijs aan de kaak stellen. (Tussen haakjes: onderwijs van huidige kwaliteit kan in 2 tot 3 lesuren per dag gegeven worden.)

Wat hebben wij aan een vrij woord als onze vrije daad ons bij voorbaat ontnomen is? Alsof de democratie een eeuwig sabbatsrust is
waarop alleen toegesproken en toegehoord mag worden. Alleen degene die woord en daad scheidt komt terecht in een toestand waar de
meest grove beledigingen met een glimlach in ontvangst genomen moeten worden door de geadresseerde. Maar mag hij ze zelfs wel in
ontvangst nemen? Is dat niet werken op de eeuwige sabbat van de liberale opiniemaatschappij? En wanneer het ontvangen van fatwa's en
beledigingen al daden zijn, dan is het uitspreken ervan toch ook al een overtreding tegen het Grote Liberale Gebod?

Waarom moeten wij als lammen en blinden aan de kant van de weg de media om hulp roepen? Genezen zij ons van onze lamheid als wij
een vrij woord in de echoput van de opinie mogen gooien? Kan Doekle ons vertellen waarom het zwaard en de mepstok van de staat ons
vele malen liever en zachter zou behandelen dan zijn eigen knuisten? Of heeft hij geen knuisten meer? Zijn de heren Doekle en Afshin ook
ontmande marionetten die een opgepoetste carriere als worst voorgehouden wordt? Moeten wij, beste heer Ellian, als een geamputeerde
mens door het leven en ons en ons geloof aan alle kanten laten beledigen omdat het vrije woord een doel op zich is geworden? Of louter
omdat het U behaagt? Een normaal mens dat over knuisten beschikt, wendt zich slechts in nood tot grof geweld. Grote woorden worden
amper gebezigd. Grote daden al evenmin. Het normale leven bestaat uit vanzelfsprekendheden die tot het uiterste verdedigd kunnen
worden. Nu is de enige vanzelfsprekendheid dat alle vanzelfsprekendheden voortdurend omver worden gescholden. En men verbaast zich
erover dat er nog achterlijke mensen zijn die dat niet pikken. Wij zeggen U: zolang de achterlijken er nog zijn, is er hoop.

Extremisme is een tegenspraak. Aan de flanken van de maatschappij is niets veranderd. Niet aan de rechterkant, niet aan de linkerkant en
niet aan de onderkant. De enige verandering vindt voortdurend boven plaats. En van boven uit de dwang naar rechts, links en beneden.
Daar, aan de randen en aan de onderkant, is men als altijd gebonden aan zaken die boven de staat uitgaan. Het jakobinisme bevindt zich
echter in het centrum van de maatschappij predikt haar geweldsmonopolie met... geweld. Tegen het staatsgeweld zijn, betekent dit over
jezelf afroepen. De democratie is heilig en staat boven God, land en volk. In ruil daarvoor biedt zij de burgers kadootjes aan waar steeds
weer nieuwe scheldwoorden in blijken te zitten tegen het veelvuldig aanwezig ‘bijgeloof’ van de burgers. De staat biedt ons niets
fundamenteels maar breekt de fundamenten slechts af. Doekle moet dus nog even wachten met zijn actie tegen de verWildering van
Nederland. De verWildering van Nederland leidt immers tot zijn heilsstaat van “tolerantie, gastvrijheid en solidariteit” en nog wat mooie
“kernwaarden” zoals onverschilligheid, shocks en gebroken willetjes.

Nee, de pakjes waren dit jaar al uitgepakt voordat de liedjes gezongen waren. We hebben in november gedaan alsof Sinterklaas uit Spanje
kwam met de boot, maar Sinterklaas is nooit weggeweest. Al enige jaren rijden er alle dagen per jaar stoeten hulpsinterklazen op hun
kranten en omroepen door Nederland en ze delen rijkelijk kadootjes uit. In ieder pakje zit een woord. Allemaal ‘vrije’ woorden. En dat vrije
woord slaat ons oude geloof plat en blaast ons een Nieuw Geloof in. Helaas wil het ons maar niet overtuigen. We doen alsof we in
Sinterklaas geloven, maar we weten wie er onder de mijters en tafelkleden zitten: dat zijn onze politici, columnisten, dominee’s, literatoren
en wat verdwaalde hoogleraren. En we moeten doen alsof hun kadootjes het hoogste goed zijn en we buigen ons voor hen en geven hen
bergen worteltjes en stro, maar stiekem voelen we ons bedrogen. Wat hebben we eraan? Extremisme bestaat alleen in het centrum en zou
dus beter totalitair centralisme kunnen heten. En het vrije woord bestaat nergens sinds de daad ons ontnomen is.

NB. Bovenstaand stuk is bedoeld als krantenartikel en is achtereenvolgens genegeerd door Trouw (waarin Doekle zijn oekelige brief
publiceerde) en, zonder het artikel gelezen te hebben, afgewezen door de NRC omdat het een Sinterklaasstuk betrof dat NA 5 december
gepubliceerd diende te worden. Dat was teveel voor de NRC-logica. Daar het niet mijn gewoonte is om lang met een stuk te lopen leuren
en als een lamme en blinde vanaf de kant van de weg de diverse media te blijven aanroepen, daarom op BITTERLEMON.eu

DEUGDEN

2007-09-11T02:30:00.001+02:00

bitterlemon.eu - Simplicissimus 11 september 2007 * Deugden

Satire: DEUGDEN

door Tom Zwitser

De kernredactie was de afgelopen maanden in hevige verwarring. We hadden in onze keuken last van hardnekkige bacteriën. Niet veel later
bleek dat ze deugden genoemd worden. Men kon nog geen koffie zetten, of er zat een deugd in.

Het is een erg oude bacterie die een paar eeuwen gesluimerd heeft, maar nu helemaal terug van weggeweest is. Alleen niemand bleek te
weten wat het precies is en wat het doet. Wat is een deugd en wat doe het met je? En vooral: hoe komt zoiets in onze keuken terecht? Ze
hebben ook nog een voorliefde voor bepaalde mensen. Sommigen raken ermee besmet en bij hen is het deugd voor en deugd na. Ze zijn
geen schim meer van zichzelf. Die deugd maakt een ander mens van ze. Ze worden ineens heel beheerst, gematigd en bedenkelijk, maar wat
ze dan beheersen, wat ze dan matigen en waar ze dan over nadenken, dat blijft ook na herhaaldelijke navraag volslagen onduidelijk. Wie
besmet raakt, verliest ieder ad rem (re)actievermogen. Alles wordt afgeremd en overdacht, maar direct en primair handelen, hó maar.
Direct en primair handelen wordt eerst “moeilijk”, dan “ligt het niet eenvoudig” en uiteindelijk volgt een “toch maar niet”. Anderen blijven
van het bacterie verstoken en begrijpen er tot nu toe geen snars van. Op rechts waren we immers zo goed bezig en nu ligt ineens alles “heel
complex”.

Er dreigt nu een totale tweedeling te ontstaan. Want het blijkt dat bepaalde conservatieven er zeer vatbaar voor zijn. Het deugdenbacterie
ontkiemt bij hen heel snel, terwijl het bij anderen geen schijn van kans maakt. Ze hadden het altijd al over de “zeer belangrijke rol van
onderwijs” en over “het Bildungsideaal”. Bildung maakt sterke burgers, maar waarín en hoe ze dan gevormd worden, ook dat bleef altijd
erg vaag, net als de vraag waarvoor die sterke burgers hun zorgvuldig gevormde kracht dan gaan aanwenden. Ja, bepaalde mensen
moesten uit het volk gehaald worden en daarbuiten van capaciteiten voorzien worden om daarna het volk kundig te besturen. Maar goed,
dat respecteer je nog van elkaar; verschil moet er zijn, nietwaar? Totdat ze met de deugden op de proppen kwamen. Toen wisten we dat de
bacterie toegeslagen had. Vorming gaat al ver, maar deugd, nee.

Deugd blijkt in een potje te zitten dat op scholen en bij welzijnswerkers op de plank staat. De grote toverketel waarin op iedere school de
kleine ettertjes tot burgerdestillaat gestookt worden, raakt niet vanzelf op smaak. Dat gebeurt met de deugden. En ook hier doet Europa
een duit in het zakje, want dit zijn officiële, door de EU goedgekeurde deugden. Ze komen uit de geheime kleur-, geur- deugd- en
smaaklaboratoria van de EU waarin het hele voedselspectrum voor de burger wordt samengesteld. Want het leven is van zichzelf
natuurlijk erg smakeloos en flauw, maar wanneer men eerlijk is vinden ze het eigenlijk niet te zuipen of te vreten. Het leven leeft niet uit
zichzelf, en indien wel, dan gaat het helemaal verkeerd. Ouders, opoe en opa, volkstuintje, op straat spelen, puberen en volwassen worden;
alles is even smakeloos, om niet te zeggen dat het in principe schadelijk is wanneer er niets tegen gedaan wordt. Het moet dus allemaal
flink op smaak gebracht worden. En deugden neutraliseren ook nog eens al die gevaarlijke trekjes die je in je familie en op straat krijgt
opgedrongen.

Dit hele verhaal sloeg bij ons in als een bom. Deugde er dan niets van de wijze waarop onze voorouders eeuwenlang hadden geleefd? Een
beetje grond, een plaggenhut, een kruidenvrouwtje aan de rand van het dorp, kinderen spelend op de dorpsbrink, vader werkend op de
akker en opoe aan het sokken breien op het bankje voor het huis – kortom: de gang der eeuwen? Nee, inderdaad, er deugde niets van, want
er kwam geen deugd aan te pas. Het was allemaal valse romantiek en een tijd van pure ellende waar we dankzij deugden, onderwijs en
Bildung van verlost werden. En technologie natuurlijk – zonder technologie is alles onmogelijk. Maar teveel technologie in de soep is ook
weer gevaarlijk, dus moet er nu weer meer deugd bij, om al de andere ingrediënten het hoofd te bieden. Het gaat om de totaalbalans. Als
één ding toeneemt, moet er van de rest ook meer bij. Dus heeft de EU extra deugden ter beschikking gesteld en het is overal gratis
verkrijgbaar: in scholen, kerken en moskeeën. Zo is deze bacterie bij ons in de keuken gekomen. Het is ongemerkt door ons voer gegooid.

Iemand had het in onze keuken neergezet, meegenomen vanuit de school of de kerk. Slechts een enkeling is resistent. Sommige
conservatieven kunnen inmiddels niet meer van deze dope afblijven. Het geeft ze het gevoel dat ze leven en tot grootse prestaties in staat
zijn, zeggen ze dan. Een gevaarlijk goedje dus, zoveel is wel duidelijk.

Ja, het waren roerige dagen, de afgelopen tijd. Bent u al besmet of heeft u nog nergens last van? In dat laatste geval: houden zo.

INTELLECTUEEL

2007-08-01T01:12:00.001+02:00

bitterlemon.eu - INTELLECTUEEL

een column, door Tom Zwitser

Afgelopen week was het weer eens raak: een intellectueel moment op de Nederlandse televisie. En zoals bijna altijd met de intellectuele
momenten op de televisie, was het de moeite van het overdenken niet waard. En toch wil ik het erover hebben. De altijd innemende
allemansvriend Matthijs van Nieuwkerk nodigde in zijn programma de Tv draait door vier mensen aan tafel: de presentatrice van het
“voorlichtingsprogramma” Spuiten en Slikken Sophie Hilbrands, de schrijver en ‘publicist’ Joost Zwagerman, de cabaretier Bert Visser en
EO-man Andries Knevel.

De doorsnee kijker zal blij geweest zijn met de aanwezigheid van Hilbrands en Visser welke heerlijke humor van de laatste vooral de
autistische Knevel flink te kijk zette. Op het gezicht van Hilbrands was in het begin al de ergernis over de geproduceerde onzin van Knevel
goed af te lezen.

Van Nieuwkerk zei op een gegeven moment in een bijzin over Knevel dat hij een dik uur voor de uitzending al in de studio aanwezig was om
onder andere de positie van alle camera’s grondig te inspecteren. Van Nieuwkerk werd toen abrupt door Knevel onderbroken met de
verklaring; ‘dat hoort bij het vak’, hij knikte overtuigd met zijn hoofd en zei nog eens ‘hoort bij het vak’. Zijn woorden waren afgemeten en
snel, evenals de hoofdknik.

Net als Knevel was Zwagerman op een heel andere manier irritant: Ook hij heeft intellectuele pretenties, maar datgene wat intellectueel
aan zijn opmerkingen en tegengas aan Knevel had moeten zijn, heb ik niet ontdekt. Dit zogenaamde tegengas is door een eerstejaars
student filosofie onderuit te halen, wanneer deze al niet in lachen uitbarst om de krakende argumenten die hij naar voren schoof om zich
tegen Knevel te profileren, bijvoorbeeld over de nieuwe programmering van de publieke omroepen. Zwagermans geloof in neutrale
journalistiek was kinderlijk naïef: Een Paul Witteman, die in zijn vrije tijd PvdA schijnt te stemmen is journalistiek ‘natuurlijk’ kritisch en
neutraal, en zeker wanneer hij linkse politici aan de tand voelt. Kritische vragen zijn altijd neutraal. Tuurlijk Joost...

Maar dit terzijde. Op de vraag van Van Nieuwkerk of Knevel wel eens naar Spuiten en Slikken (waarvan de naam inderdaad de hele inhoud
dekt) gekeken heeft, reageerde hij ontkennend. Sophie wilde weten waarom hij er niet naar gekeken heeft. ‘Gewoon niet, ik had er geen zin
in’. ‘Maar’, vroeg Van Nieuwkerk; ‘heb je er geen zin in of mag je er van jezelf niet naar kijken, want je moet dat toch zien als vakman?’
‘Nee, natuurlijk mag ik wel, maar gewoon..; geen zin, ik hoef het niet zien’. Een antwoord zonder dat hij zijn morele overtuiging over dit
soort voorlichtingsprogramma’s hoefde te geven. Gewoon geen zin. Prompt kreeg hij een uitnodiging van Hilbrands om de eerstvolgende
opname bij te wonen. Met een verlegen lachje als antwoord...

Daarop was er een debat (woordenwisseling) tussen Knevel en Zwagerman. Interessant klinkende woorden als onjuiste premissen en linkse
machtsovernames op tv kwamen meerdere malen beschuldigend uit Knevels mond. De verbetenheid en gefixeerdheid waarmee hij in zijn
stoel zat, maar ook de manier van praten, was niet alleen irriterend en tegelijk lachwekkend voor de anderen aan tafel, maar het kwam
mij ook voor alsof hij, volledig gericht op zijn heilige missie (zoals zoveel ‘intellectuelen’ extreem op iets gefixeerd zijn), alles uit de weg
ruimt of negeert wat hem in zijn omgeving zou kunnen belemmeren.

Het leek alsof er een over het paard getild gymnasiumjongetje aan tafel zat dat te vaak te horen heeft gekregen dat hij slimmer is dan de
rest van zijn klas, en na niet al te lange tijd die rest van de klas niet meer opmerkt, of nog slechts in de vorm van een publiek dat er voor
hem is, dat op hem gericht is. Er is alleen nog maar Knevel en het publiek. Knevel zit niet meer in de klas. Geen moment leek hij zich
natuurlijk te bewegen in de polemiek of kon hij ingaan op hetgeen Zwagerman en Van Nieuwkerk zeiden, maar daarentegen leek hij zich
juist overbewust van het publiek om hem heen en het beeld dat hij van zichzelf neer wil zetten. Zijn houding was overgeconcentreerd en zijn
reacties gespannen ad rem waarbij iemand uit laten praten als een van de ergste deugden beschouwd wordt.

Met andere woorden: de intellectueel Knevel is een acteur en wat voor één! Een slecht acteur. Ik vraag me tegelijk af of deze autist wel iets
anders kán zijn dan een slecht acteur. Een goed acteur zal hij nooit worden; ontspannen zal Knevel nooit zijn. Hij zal er altijd maximaal
naar streven alles in de hand te hebben, maar hij zal het nooit kunnen en deze frustratie is hem aan te zien. Hij zal altijd gefixeerd zijn op
zijn heilige missie die hij tevens nooit zal bereiken en hij zal zichzelf en zijn omgeving voortdurend aanpassen aan die missie: Heeft hij een
beeld van zichzelf dat hij nietsontziend naleeft; er moet voortdurend een imago neergezet worden, en daarom is het zeker noodzaak om een
uurtje voor de uitzending in de studio aanwezig te zijn om de camera’s te inspecteren, camerabewust als hij is.

ANARCHIE

2007-07-14T00:40:00.001+02:00

bitterlemonproof 14 juli 2007 * Anarchie

door Tom Zwitser

Binnenkort vieren wij de 150ste geboortedag van het anarchisme. Het anarchisme is ontstaan als een volstrekt individueel verzet tegen de
overheersende klasse. Dit verzet was totaal gespeend van enige organisatie, omdat organisatie een bepaalde mate van gezag vereist en
samenwerking. Anarchisten gooiden dus in volstrekte eenzaamheid hun bommen naar presidenten en bank- en fabrieksdirecteuren en een
enkele afzwaaier kon ook nog eens gericht zijn tegen de hautaine bourgeois zelve.

Maar bitterlemon wil het verloren anarchisme weer oppakken in een nieuwe gedaante. Vandaar een feestdag voor de hele familie in het Haagse Madurodam. Een centraal gelegen pretpark in de Nederlanden. Bitterlemon introduceert het familie-anarchisme. De familie is de kleinst mogelijk organische organisatie en heeft geen
kunstmatige overheersende klasse - in tegenstelling tot wat socialisten en feministen beweren. Leve het patriarchaat van de familie, weg
met de staatsbemoeienis! Op de feestdag kunt u met uw kinderen bommen leren maken waarna de kinderen ze op belangrijke doelwitten
leren gooien. Zo mag de luchthaven Schiphol flink te duchten krijgen, evenals de Nederlandse Bank, de grachtengordel (we zetten er ook
echte grachtengordelpoppetjes in), en voor onze Vlaamse vrienden plaatsen we 's ochtends voor aanvang ook nog enkele gebouwen van
Belgische instituties, als het Belgisch Parlement, het parlement voor de Franstalige gemeenschap en wat Brussels-Europese troep.
Speciaal voor hen richten wij ook nog een schiet- en stormbaan in waarbij wij rozen hebben in de vorm van Guy Verhofstadt met een
exemplaar van De Standaard in zijn handen. Op de onverwachte en strategische plekken hebben we een dwergroosje van Koning Albert
neergezet. Hij mag aan stukken gereten worden. De bitterlemon familiedag, een leuk dagje uit voor het anarcho-gezin. Behalve uw
wapentuig en camouflagepak, mogen opa en oma ook mee!

HOE DIRECT PRECIES?

2007-07-14T00:39:00.000+02:00

Bitterlemon proof - 14 juli 2007

door Tom Zwitser

De centralistische democratie blijkt niet te werken. Systemen, draaiboeken en werkmethodes bepalen de politieke besluitvorming en wat
dit voor resultaat heeft weet inmiddels iedereen. De bestuursklasse heeft hele andere belangen dan het volk en van representatie is in geen
enkel op zicht sprake meer. Het leven is eruit, God ook en zonder hen moet het gerooid worden. Daarom doen we het nog democratischer:
directe democratie. Jaarlijkse wetten door referenda aan het volk toetsen, iedere lokaal gezag ook lokaal houden en niet overhevelen naar
overkoepelende organisaties. Als de lokale bevolking iets wil, dan gebeurt het. Als de Amsterdam grachtengordel het homohuwelijk wil en
Bos en Lommer wil dat niet, dan moet Amsterdam opgedeeld worden. Maar wanneer men in blok A nu anders daarmee om wil gaan dan
met blok B moet ook de grachtengordel opgedeeld worden, netzo lang tot er een plaats van eensgezindheid heerst, maar dan hoeft er niet
meer overlegd te worden, en is de democratie zelf overbodig. Democratie, ook de directe, vooronderstelt de verdeeldheid. Dus op
Keizersgracht 81 wil men het wel, en op nummer 83 niet, terwijl men er op nummer 85 nog niet uit is. En wanneer in de grachtengordel
ieder huis een eigen ministaatje is geworden en men zo moe wordt van de dagelijkse politieke bedrijvigheid binnenshuis (men moet inzake
letterlijk alles overleggen en stemmen), dan zal men misschien weer zeggen; overhevelen die politiek! Maar dan stemmen de drie jongste
kinderen tegen en moet daarover ook weer overlegd worden, totdat de allerjongste aandraagt dat het misschien toch beter is om papa
maar in de gracht te verzuipen hetgeen prompt democratisch aangenomen en uigevoerd wordt door de oudste twee. Papa legt zich bij hun
democratisch besluit neer. Met andere woorden. Hoe direct precies?

HET SPIEGELPALEIS II

2007-06-29T01:54:00.001+02:00

bitterlemon.eu - Discussie democratie (5) * BL Commentaar 29 juni 2007 * Correctivisme III

door Tom Zwitser

Een goede conservatief is, hoe kan het ook anders, uit het goede hout gesneden. Hij heeft vaak een hoop lef, stevige
vuisten en een opvliegend karakter. Hij durft ook buiten het café stevige taal uit te slaan en noemt de dingen dus ook
voorafgaand aan een biertje bij de naam. Conservatieven vliegen elkaar niet zelden flink in de haren, en dat is een
uitermate gezond teken. Toch hecht de conservatief bijzonder aan orde en maat.

Al deze deugden lijken mij op dhr. Roose van toepassing. Zijn mooie en uitgebreide weblog getuigt van een groot realiteitsbesef en van veel
lef. Ik ben ervan overtuigt dat zijn reacties op bitterlemon.eu op artikelen van dhr. Potoms en ondergetekende absoluut niet ingestuurd zijn
vanuit pesterig ressentiment, maar om een open en eerlijke polemiek te voeren. Welnu; ik meen dat wij een open en conservatieve polemiek
voeren, van conservatief tot conservatief. En daarin betreft het niet alleen maar een links probleem, maar het betreft veel meer de
conservatief als probleem. Niet de intenties, branie, lef en het goede karakter van de conservatief staan ter discussie, want het probleem
gaat verder dan dat.

Erik van Goor zegt in zijn artikel over rechtse media dat conservatieven vrijwel allemaal op dezelfde plek mank gaan: “Feiten zijn dus
links. (...) Juist de (rechtse) individualist die enkel en alleen pragmatisch en calculerend wil zijn, is blind voor deze zaken. En ideologisch
hulpeloos.(...) Rechts is namelijk wel blij met de wereld die links heeft gecreëerd.” Het ontbreekt de weerbare en gezonde conservatief vaak
aan ideeën. En dan blijft zijn ideologie vaak leeg of deze blijkt een ingeperkte en dubbelgebleekte light versie van links te zijn.
Wanneer we dus eigenlijk wel blij zijn met een linkse wereld, maar deze alleen maar willen inperken tot op de linkse helft om zelf de rechter
helft in bezit te nemen voelen we ons misschien wel de overwinnaar, maar we komen er nooit. Het instituut waar zowel links als rechts in
zitten is zelf links en we moeten leren van links hoe ze “de instituties van binnenuit hevormd hebben”. Want instituties zelf zijn nodig. Ze
moeten alleen hervormd worden. Maar kan dat in je eentje – met of zonder geld?

“Complexe maatschappelijke en culturele constellaties zijn niet te bevatten door een enkele individu, maar kunnen slechts begrepen worden
door en vanuit een traditie. Slechts een traditie van interpretatiekaders, oplossingsrichtingen, oorsprongsgeschiedenissen e.d., kan mensen
– bijvoorbeeld journalisten – ondersteunen in een kritische attitude die verder gaat dan reacties spuien op onwelgevallige feiten.” De
conservatieve traditie legt juist haar breekpunt niet bij bepaalde jaartallen: ze gaat verder dan 1789 en de Industriële Revolutie. Ze is niet
bereid zich neer te leggen bij de zogenaamde verworvenheden van links, ook al beslaan die een geschiedenis van eeuwen. De conservatief
móet wel voorbij het absolute karakter van bepaalde verworvenheden kijken, maar stuit daarbij op een aantal problemen:

“Rechts is over het algemeen te gezagsgetrouw voor een opstandige en wantrouwige houding ten aanzien van het gezag. En dat heb je wel
nodig om je ergens in vast te bijten. Rechts ontbeert kennis en traditie die er voor research nodig is. En wat is journalistiek zonder
research?” Met andere woorden: uiteindelijk breekt de voorliefde voor orde en maat de conservatief op en het weerhoudt er hem werkelijk
van doortastend te denken. Want wat wacht er buiten de rotte, maar toch linkse orde die men democratie noemt? We hebben nu in ieder
geval nog vrede in het land en denken die zelfs misschien op de hele wereld te kunnen afdwingen. Maar juist omdat de conservatief zo in
gezag gelooft, is hij geneigd te denken dat overal waar de dingen enigszins en met dicht geknepen ogen beschouwd marcheren, een zekere
mate van orde en gezag bestaat. Hij wil liever niet nadenken waarom de dingen zo marcheren en zeker niet deze gang der dingen op losse
schroeven zetten voor iets dat hij niet kent of weigert te doordenken. Daarom is een gemiddelde conservatief eerder behoudzuchtig dan
werkelijk fundamenteel. Hij bewaakt onbewust vaker het linkse er goed dan dat hij deze omver kegelt.

Tegenstellingen

De conservatief moet dus voortdurend een denkomslag maken en moet consequenter zijn dan zijn linkse collega’s. Hij moet die objectieve
verworvenheden van links ontmaskeren en van hun objectiviteit ontdoen. Deze verworvenheden zijn namelijk niet objectief, maar zijn
bepalend en inkaderend voor ons bestaan. Ook de conservatief moet zijn linkse bril afzetten. Anders kunnen we op den duur niet meer
buiten deze zaken denken, terwijl de conservatief dat voor zijn fundament wel móet doen. De conservatief wordt zogezegd de zure
protectionist op linkse bodem. Hij moet zich voor deze vervorming hoeden en zijn eigen bodem en intuities niet onder zich weg laten slaan.
Ook in de analyse van de staat, de democratie en het volk is zo’n consequente doordenking noodzakelijk. We moeten, om te beginnen,
helder de begrippen tegenover elkaar zetten:

Het volk is een klassieke entiteit, de massa is een modern product. Het volk beschikt over een zeker bewustzijn, de massa over
zelfbewustzijn. Het volk heeft niet de voortdurende confrontatie met haar spiegelbeelden nodig; zij leeft vanuit een innerlijke bron. De
massa moet voortdurend met haar eigen spiegelbeelden geconfronteerd worden en heeft dus een externe stimulus nodig, anders bestaat zij
niet.

Het verschil tussen bewustzijn en zelfbewustzijn is mijlengroot, zo niet kardinaal. Het volk heeft lak aan spiegelbeelden. Ze heeft geen
confrontaties met haar eigen mismaakte spiegelbeelden nodig om te weten wat goed en fout is. De massa heeft voortdurende de behoefte
aan confrontaties met haar eigen misvormingen omdat ze daardoor voortdurend kneedbaar is. Ze verkeert in voortdurende morele
verwarring. Haar misvormingen zijn haar leidraad; haar gezag; haar dagelijkse spiegel. Maar wie de spiegel in handen heeft, heeft de
massa in haar macht. Het klassieke volk daarentegen ontbreekt het aan spiegelbeelden, omdat ze niet eens denkt aan een behoefte aan
sturing en stimulus. Een gezond volk hoeft niet bijgestuurd en bespiegeld te worden. Het volk hoeft niet bestookt te worden met misvormde
spiegelbeelden.

Alle gezag voor het functioneren van de klassieke volksgemeenschap is inherent aan haar entiteit: zij functioneert en bestaat bij de vorming
van onbreekbare eden, verbonden en banden. Huwelijk, volk en familie zijn niet maakbaar, splitsbaar, opbreekbaar of samenstelbaar. Dat
is een organische eenheid. En deze banden worden ook intuitief door de conservatief erkend en geëerd. Wanneer de linksert van deze
natuurlijke banden en bonden af wil komen – en dat wil links – dan moeten we volgens Sloterdijk aan zelfgeboorte doen: we moeten onszelf
te boven komen. We moeten dus voortdurend zwanger van onszelf zijn en onszelf opnieuw baren. We baren als het ware onszelf naar mate
we door onze spiegelbeelden gestuurd worden.

Afhankelijk van het misvormde spiegelbeeld baren we onszelf weer net even anders dan de vorige keer. En dat maakt het narcisme van de
democratische massa tot zelfhaat. Voortdurend wijzen de misvormingen op afwijzing, tekortkoming, bijsturing en coaching. Het
misvormde spiegelbeeld doet ons onszelf op den duur haten en produceert zure en ontevreden reproducties van onszelf. We baren
ontevredenheid, en andere ondeugden omdat we denken dat dit van ons verlangd worden. Deze wordt ons immers in de reflecties en in feed
back aangereikt; de misvormde spiegelbeelden zijn immers altijd minder, slechter, onnatuurlijker en lelijker dan wij zelf. Maar de
spiegelbeelden hebben in de moderniteit altijd gelijk; zij bepalen ons handelen. Ontevredenheid loont in de democratie. Want het leidt
uiteindelijk tot voortdurende zelfcorrectie.

Het gezonde volk lacht hierom en verdwijnt dan weer uit het spiegelpaleis, maar wij zijn in voortdurende barensnood van onszelf. Het volk
heeft geen behoefte aan een spiegelbeeld, laat staan aan zelfbaring. Het volk neemt het leven zoals het dat met de banden en bonden
gegeven is: organisch en kleinschalig. Het volk heeft geen bewustzijn van zichzelf omdat ze niet voortdurend met haar spiegelbeelden wordt
geconfronteerd. Het volk is bewust áls volk. Ze is ongevoelig voor het narcistische wezen van de massamens. Deze mens, los van alles,
staat voor het volk aan de overkant van een grote kloof waar niets tussen in zit. Er is niet zoiets als een beetje volksmens en een beetje
modern. Goed, tot hiertoe de tegenstellingen. Want er zijn meer dimensies dan alleen de tegenstellingen.

Het vervormingsmechanisme

Belangrijk is dat de democratie niet alleen ons zelfbeeld vervormt, maar onderwijl ook zichzelf getransformeerd heeft. Net als het
liberalisme. Het oorspronkelijk liberalisme, waar sommige conservatieven steeds toe oproepen is er een van willekeur en managersdenken
geworden. Teruggaan naar het oorspronkelijk liberalisme leidt echter, zoals een vriend van mij onlangs zei, op zijn best opníeuw tot
willekeur en managersdenken, maar misschien zelfs tot erger. De democratie netzo. Een ingeperkte democratie bestaat niet. Dat was het
ooit, lang geleden in haar begindagen, toen het volksleven nog vitaal was. Maar een democratie kent geen inperking. Niet van buitenaf en
niet van binnenuit. Als we haar inperken, krijgen we op zijn best opnieuw de hele mikmak van 1816 tot nu opnieuw. Denk maar niet dat we
‘het nu helemaal anders zullen doen’. Alles herhaalt zich – op haar best – precies zo. En wel zo:

Zodra de democratie een volksregering is, heeft ze zichzelf al omgevormd tot een massa-controlerend lichaam. Dit heeft alles te maken
met de democratie als datgene dat zich inherent-aan-haar-aard voorbij alle gezag wil stellen. Wanneer er nog iets is dat verwijst naar een
buiten de democratie aanwezig gezag, dan bestaat de democratie niet, omdat het een democratie zonder gezag is. Het is dan hooguit een
commissietje binnen iets anders, maar geen democratie. In die fase is dus alles legitiem om de democratie vóór al het andere te stellen en
dat gebeurt nu volop. Wanneer de democratie dat voor elkaar heeft en alle extern gezag heeft opgeslokt en alles controleert, is ze ook geen
democratie meer, maar een openlijke dwangstaat waarin het volk gegijzeld wordt tegen zichzelf.

De democratie is dus een paradox die alleen bestaat als streven en daarmee nooit zelfstandig kan bestaan, niet ingeperkt en niet totalitair.
Omdat democratie altijd een streven is náár totalitair gezag, moet er dus ook altijd tegen gestreden worden door mensen die haar met
goede bedoelingen willen inperken. Er is dus altijd strijd zolang er íets is dat zich democratie noemt, in de kleine of de grote variant. Dit
streven moet ten koste van alles ophouden, dus iedere democratische aspiratie moet ophouden. Ergo; de democratie moet er hoe-dan-ook
uit.

En dan ons laatste misverstand: wie de democratie verwerpt wil niet iets ergs of juist helemaal niets ervoor in de plaats. Nee, de
conservatief moet terug naar zijn holistische volksverband en van daaruit consequent denken. Hij moet terug naar zijn uiterste basis en
niet naar de uiterste basis van de moderne maatschappij (want die is links). De uiterste basis voor links is de Staat. De uiterste basis voor
rechts is de familie, en wat daar uit voortvloeit: datgene dat we de republikeinse structuur kunnen noemen.

De volksgemeenschap

Waar we het over eens zijn is dat het volk, de volksgemeenschap en de daarin heersende mores nooit tegen zichzelf zijn gericht. Ze is altijd
gericht op het voortbestaan van de volksgemeenschap en waakt ervoor om getransformeerd te worden in een moderne massa. De
volksmores houden het volk gezond. Ze is sterk van binnenuit en weet de zwakken niet door geweld en dwang mee te nemen, maar door
solidariteit. Zwakkeren worden opgenomen in het organische geheel en zijn daarmee deel aan de volksgemeenschap, niet vanaf een zeker
stadium, maar vanaf het begin. In tegenstelling tot de democratie sluit de volksgemeenschap vanaf het begin iedereen in.

De volksgemeenschap bestaat noodzakelijk uit het geheel en niet uit partijen of uit een gedeelte, zoals de rijken,, de elite of zoals de
arbeiders en de armen. Zodra men zich op een gedeelte richt, sluit men dit gedeelte uit van het geheel. Wanneer er partijen, individuele
ontwikkeling, gelijkheid en democratie gepredikt wordt, wordt het geheel van haar noodzaak ontheven om een geheel te zijn. Met de
verdwijning van de noodzaak verdwijnt ook de volksgemeenschap zelf. Iedere poging om deze te herstellen zonder de partijen, individuele
ontwikkeling, gelijke rechten en democratie weg te gooien zal jammerlijk eindigen in protectionistisch gespartel van een
museumverschijnsel. Óf er is de illusie van de democratie dat wel alle geloof in zich opeist, maar nooit kan bestaan, óf er is de
werkelijkheid van een volksgemeenschap, dat zelf alle banden aanreikt en dus geen geloof eist, maar in geloof voorziet.

Die heelheid voorziet in een consensus; ze is de voorwaarde tot consensus. Maar dat is geen consensus van harmonie en vrede of, zoals
Roose zegt, “het vooral leuk houden met elkaar”. Binnen die consensus is de polemiek en de losse vuist niet uit te bannen. Men houdt elkaar
niet in een wurggreep of wil het geweld en de strijd uitbannen. Dat is immers modern-pacifistische propaganda. Met de prediking van
geweldloosheid heeft de staat zich over het volksleven ontfermd en eigende zich het geweldsmonopolie toe. Geweld is niet iets slechts; het is
soms nodig omdat de menselijke natuur niet in harmonie en vrede is op te sluiten. Want in dat sprookje is zij geweldloos, dus wapenloos en
dus weerloos. Het is fijn om als volksgemeenschap wat wapentuig in de kast te hebben, en een hooivork over de rug te hebben als er
vreemd volk komt ruzie zoeken, of als er hoogoplopende conflicten zijn.

In de democratie geloven wij daarentegen van ganser harte dat staatslichamen en rechters ieder conflict kunnen oplossen of de partijen uit
elkaar kunnen houden maar we merken aan alle kanten dat dit geloof nergens op gebaseerd is en dat men maar steeds weer opnieuw blijft
vragen om vertrouwen in het overheidskunnen. Alleen daardoor al is zij niet het vertrouwen waard.

Vroeger werden de conflicten in het weefsel van het volk gesmoord; op kleine schaal, met een paar verstandige mensen die de kemphanen
kennen en weten hoe ze met de een en met de ander om moeten gaan. Bovendien waren die mensen vaak wel voor rede vatbaar en werd er
niet zo zwaar getild aan een robbertje vechten. In een gezonde volksgemeenschap was dat mogelijk en deed men niet zo moralistisch als nu.
Vanuit de democratie wordt daarentegen wel een morele druk uitgeoefend op de burgers, maar is die overheid zelf zo immoreel als maar
mogelijk is. En ook dat is niet zomaar om te keren door inperking of iets dergelijks. Inperking is nog steeds de inperking op linkse
gronden. Het volk wordt voortdurend met pesterige maatregelen getroffen, terwijl de politiek zich aan de onderhandelingstafel aan ieder
moreel appèl kan onttrekken, want ‘dat is nu eenmaal onderhandelen’.

De doodstraf is allereerst een instituut gericht als wapen van het volk tegen haar ambtsdragers, niet tegen misdadigers. Daar komt het in
de praktijk wel op neer; misdadigers moeten de straf van het zwaard kennen, maar dat de ambtsdragers deze kennen, is veel belangrijker.
Misdadigers kunnen een brute moord op iemand uit het volk plegen, ambtsdragers kunnen heel het volk verkwanselen. De ambtsdragers
zijn niet gerechtigd om de doodstraf af te schaffen, noch de beul en het zwaard. Nu is de doodstraf wel afgeschaft, zogenaamd als gunst
aan de burger. Tegelijk rust het enige legitieme zwaard in de hand van de staat. Dat alleen al is een voorteken dat de staat haar volk
verkwanselt en onderdrukt. Het zwaard is eerst en vooral een instrument van de burger en niet – zeker nooit uitsluitend – van de staat. Zie
daarvoor ook de stukken van Erik van Goor over wapenbezit. Het is een van zijn thema’s.

Op de grens van volk en staat

De democratie is een instrument in handen van de staat. Zo gijzelt zij het volk en kan zij met het mandaat van het volk deze als
gemeenschap vernietigen en omvormen tot een psychologisch determineerbare massa van zichzelf ontwikkelende individuen die zich van
contract naar contract werken en van contractbreuk naar contractbreuk. Alles staat immers in dienst van de persoonlijke ontwikkeling.
De democratie is een wijze om de publieke kant van de staat te organiseren en zo tegelijk van de staat een private aangelegenheid maken.
De staat is natuurlijk een private aangelegenheid geworden, omdat zij zonder een deugdelijke buitenkant door het volksleven beknot en
ingeperkt wordt. Daarom moest ze, om haar macht te vergroten, zich eerst afscheiden van het volk. De staat heeft voor haar eigen
bescherming de democratie in het leven geroepen. Democratie is namelijk een ondoordringbaar scherm dat tussen staat en volk in staat.

Ze neemt het volk in zich op, en geeft daarmee de staat alle macht om met het volk naar goeddunken te handelen. Volk en staat vloeien niet
meer in elkaar over zoals dat vroeger het geval was, maar het volk wordt speelbal van de staatsmoraal, juist omdat ze in absolute zin van
de staat is gescheiden. Juist door de scheiding van volk en staat heeft de staat het volk aan zich kunnen onderwerpen. We moeten dus de
scheiding tussen volk en staat opheffen. Het scherm van de democratie (het spiegelpaleis) moet kapot, want deze fungeert als spiegelglas:
vanaf de kant van het volk worden alleen het volk en al de eigen misvormingen erin weerspiegeld, maar vanaf de veilige en private
binnenkant van de staat kan men er helder door naar buiten kijken en zien wat het volk zichzelf nu weer aandoet. De staat is nu
geprivatiseerd maar moet weer worden verheven tot de publieke zaak zelf. Staatsmanschap moet weer een ambt worden.

We moeten terug achter de spiegelpaleizen en voorkomen dat we opnieuw in de permanente revolutie van de democratie terecht komen en
de staat ons weer gijzelt. Deze permanente revolutie put het volk uit en maakt het murw. Een opstand moet een einde hebben en moet
gemotiveerd zijn vanuit de orde en niet de orde zelf als haar mikpunt hebben. En vanuit die orde moet ook weer het gewone leven ontstaan.

Besluit

Wat ik met deze woorden allemaal wil zeggen: ik wil dhr. Roose absoluut niet uitsluiten van het conservatisme, maar ik wil hem
uitnodigen om de linies te versterken en na te denken over een kritische theorie. Roose spreekt in termen van democratie. Maar zijn
handelen en denken weerspreekt reeds het primaat van de democratie. Hij is de man van familie, volk, traditie. Het volk was er volgens
hem zelfs voor de kerk; zou het volk dan ook niet voor democratie uitgaan? En familie? En traditie? En eigen verantwoordelijkheid? En
gemeenschap? Zouden al deze zaken dan ook niet voor democratie uitgaan? Maar wat blijft er dan nog van democratie over?

Ik wil hem uitdagen om verder te gaan dan ik, inconsistenties uit mijn betoog te halen en de hier beschreven gedachten consistenter te
maken. Alleen de mensen die dieper en verder durven door te dringen achter de spiegelpaleizen, achter de spiegelwanden van de democratie
en nog dieper de problematiek kunnen doordenken, die zijn te zijner tijd broodnodig en kunnen een voorhoede vormen, het voortouw
nemen, juist omdat zij al achter de spiegels gekeken hebben.

Niet omdat de democratie op sterven na dood is (dat is namelijk evident) en ons dus een gapende leegte wacht, maar juist omdat het volk
op sterven na dood is.

DE EMBRYO WET

2007-06-28T23:31:00.001+02:00

BL Commentaar 28 juni 2007 * Embryo wet

door Tom Zwitser

Vandaag stemt de Tweede Kamer over de embryowet. Deze voorziet nu nog op een verbod in het ‘opkweken’ van
embryo’s voor wetenschappelijke doelen. Dit verbod moet er volgens de wetenschappers ‘hoe dan ook uit’. Ze zeggen dat
de bescherming van embryo’s nu moeders en baby’s tot proefpersonen dreigt te maken. Er moet blijkbaar altijd iets
zijn om mee te experimenteren.

Nu mag er alleen maar wetenschappelijk onderzoek worden losgelaten op overgebleven resten na IVF-(reageerbuis) bevruchting. Men wil
een vrije embryokweek ten behoeve van onderzoek. De verdachtmaking dat het embryoverbod moeders en baby’s proefpersonen maakt is
een hele misselijke. Het legt namelijk een Mengele-sfeertje over deze wet. Als het verbod niet wordt opgeheven verschuift het experiment
noodzakelijk naar ‘echte’ mensen ipv embryo’s en dan krijgen we natuurlijk Nazipraktijken. Deze verdachtmaking onder de gordel doet net
alsof de mens al niet decennia lang voorwerp is van experimenten, en wijst dus in feite direct naar het probleem zelf.

Wetenschappers houden namelijk van experimenteren. Zij zijn de experts en willen dat graag zo houden. Hun onderzoek heeft zogenaamd
een intrinsiek goed doel: het opsporen van erfelijk belaste materiaal (erfelijke ziekten) en zo kan men door de achterdeur ook nog het
omstreden stamcelonderzoek binnenhalen. Twee vliegen in een klap.

Voordat deze beslissing in de politiek genomen wordt, worden deskundigen in de Kamer gehoord die natuurlijk zelf wetenschappelijk
onderzoek doen. Ze zijn deskundige, adviseur en belanghebbende partij ineen. Wanneer in Nederland dit verbod geschrapt wordt, betekent
dit voor hen een voorsprong op andere landen waar dit verbod wel heerst, het betekent meer baanbrekend onderzoek, meer publicaties in
gewichtige blaadjes en dus meer subsidie van de overheid. Het is een kringetje waarin men prima in staat is zichzelf aan te jagen. Als de
hele samenleving daarbij nodig is, sleurt men er de hele samenleving bij, want de samenleving draait om hen. Het experiment zal hoe dan
ook doorgaan en daarvoor houdt men de burger in een wurggreep: men gijzelt menselijk leed. Een moeder die haar zoveelste kind aan een
erfelijke ziekte verliest, zal geen moment helder nadenken en tegen dit onderzoek zijn. Ze leent zichzelf en haar tranen als voorbeeld. Een
ieder die echter nuchter nadenkt en zich niet mee laat slepen door dit gijzelingsdrama denkt er anders over: wanneer we nu de ziekenhuizen
gewoon opblazen, in puin slaan, de onderzoekers in hun eigen reageerbuizen verzuipen en vervolgens op sterk water zetten; als we daarna
alleen nog maar huisartsen en kwakzalvers gaan bezoeken, zijn we tevreden en dankbaar met kinderen zoals we die krijgen en met
kinderloosheid (ergo: vaak te laat aan kinderen beginnen), tevreden met gezondheid en met ziekte... houdt dan die ellendige gijzeling van
mensenleed op? Wellicht een experimentje waard.

“De vorig jaar verschenen Evaluatie van de Embryowet onderstreept dat de wet nu al een belemmering vormt voor belangrijk onderzoek
gericht op de verbetering van de voortplantingsgeneeskunde. Concreet gaat het om technieken voor het invriezen en in vitro (buiten de
baarmoeder) tot rijping brengen van eicellen” en dat invriesgebeuren vermindert weer “misschien” de vermindering van het aantal
restembryo’s dat bij IVF ontstaat. Met andere woorden: men moet experimenteeren om voorgaande experimenten te verbeteren. Ieder
geslaagd experiment lokt zeker tien nieuwe uit en ieder mislukt experiment lokt er zeker honderd uit. Want men wil in feite het bevruchten
van de eicel buiten de baarmoeder nog verder perfectioneren. Een intrinsiek goed in onze maatschappij. Een echte verworvenheid. Want
sommige moeders-in-spe kunnen dat zelf niet, sommige vaders-in-spe zijn niet vruchtbaar en wie weet wat voor afwijkingen en
ziektes-in-spe hun celletjes meedragen. Dus moeten we nog meer onderzoeken, nog meer experimenteren, moet er daarvoor een gedeelte
van de eicellen worden afgestaan om straks nog zuiverder kindjes te kunnen krijgen.

Dus komt het erop aan deze ziektes in zo vroeg mogelijk stadium buiten spel te zetten en hun genetische erfenis uit het genetisch materiaal
te halen, evenals verdere kwalijke genetisch-erfelijke eigenschappen. Zet gelijk ook de genetisch traditionele bevruchting buiten spel, daarbij
de genetisch traditionele baarmoeder en de genetisch kwalijke vaderrol die er toch alleen maar de genetisch gegenereerde lol van heeft.
Ga toch weg met die hele IVF cultuur van experimentjes en restembryootjes. De genetisch kwalijke natuur zorgt dat er iets uit die kwalijke
man komt, dat na goed mikken en een hele reeks natuurwonderen, ervoor zorgt dat er iets genetisch kwalijks uit de vrouw komt: namelijk
een genetisch belast kind. Als de reeks natuurwonderen achterwege blijft, dan moet het dus zonder natuur. In reageerbuisjes, diepvriesjes
en kweekvijvertjes ontstaat de erfelijk ontlaste mens met alleen zuiver genetisch materiaal.

Ik ben benieuwd of deze mens ook voor abortus en voor euthanasie is, of het altijd holebi is en ook denkt dat melk, vlees en kinderen uit de
fabriek komen en zelf in Second Life opgroeit en voortleeft. Pas als alle normale zwangerschappen geaborteerd worden en niet alleen de
seks veilig plaatsvindt, maar ook de bevruchting en de kweek veilig en ziektevrij in een reageerbuis plaatsvinden dan is dit zoveelste
monster van Frankenstein van alle, in deze tijd, kwalijke zaken en vooroordelen af. Hij is gewoon het monster dat hij al eeuwen had willen
zijn, maar waarvoor gewone mensen die zelf resultaat zijn van een bevruchting en zwangerschap ín, en een geboorte uít de baarmoeder,
nog een stokje konden steken. Laten we dit monster dus respecteren zoals het is en hun uitvinders vooral hun gang laten gaan, zoals we dat
inmiddels met alle andere monstertjes van de moderne tijd gewoon zijn. We laten ons liefdevol door hen gijzelen want dat zijn we aan de
allesoverheersende gelijkheid verplicht, als wij al niet vele malen inferieur en kwalijker zijn dan zij; zuivere godenzonen en -dochters uit het
lab-halla.

Naar aanleiding van: Vrouwen en kinderen gaan voor embryo's, NRC 27 juni 2007

HET SPIEGELPALEIS II

2007-06-25T01:56:00.001+02:00

bitterlemon.eu - Discussie democratie (3) * BL Commentaar 25 juni 2007 * Correctivisme II

door Tom Zwitser

Democratie werkt als een spiegelpaleis dat vroeger met de kermis in een tent op het dorpsplein stond: het zuigt alle
mensen op om het van binnen te confronteren met hun vervormde spiegelbeelden. Maar deze tent van de democratie
heeft geen uitgang en we zijn erin gebleven. Wij geloven voortdurend in iedere vervorming die wij in onze spiegels zien.

Mijn artikel over democratie en consensus heeft een reactie ontlokt van de heer Roose. Kritisch-sympathisch nam hij meteen mijn opening
ter hand: "Lang geleden, in de begindagen van de partijpolitiek (…)". Volgens Roose kon daar net zo goed gestaan hebben: "Lang geleden,
toen de dieren nog spraken." Mijn zinsnede "lang geleden..." duidt niet op een tijd waarin er nog geen democratie was. Het duidt op een tijd
waarin er net democratie was. Partijpolitiek ontstond in die dagen en de monarchie bereidde zich voor op een grondwet, op vastgelegde
burgerrechten en op een centrale rechtspraak. Het duidt op de tijd dat de staat zich centraliseerde ten koste van het toen nog vitale
volksleven. Deze zinsnede duidt dus niet op een tijd dat de dieren nog spraken, maar op een tijd waarin alles nog in verband met elkaar
stond. De ordehandhaving was nog onderdeel van de gemeenschap; het recht was weliswaar centralistisch, maar nog niet absoluut.

Burgers gingen grotendeels hun eigen gang, maar de staat was bezig om stil en zwijgend zichzelf als enig fundament van de maatschappij
te vormen en alle andere gezagsvormen te elimineren. Het “lang geleden...” duidt dus op het moment dat de moderne staat (democratie)
zich als stille illegaal de macht toe-eigent die niemand haar verleend heeft.

De crux: Revolutie

De heer Roose geeft mij theoretisch gelijk, waarvoor ik dankbaar ben. Tegelijk rijst daarachter een vraagteken, want wat heb je aan een
theoretisch gelijk wanneer je er, zoals Roose zegt, in de praktijk weinig mee kunt aanvangen? Daarom zou ik graag onderstaand bezwaar
van Roose willen uitwerken.

Zoals voor veel mensen voor wie de Grote Verandering na 1806 (en aanverwante jaartallen) het enige feit is, is ook voor de heer Roose alles
wat daarvoor einmal war, niets anders meer dan mythologie. Alles wat nu recht is, was toen blijkbaar krom en alles wat nu in principe en
in potentie ordelijk is – ook al is het nog steeds niet recht en ordelijk – was toen chaos. Democratie met andere woorden is het systeem dat
in potentie nog het meeste recht en ordelijk kan maken wat van oorsprong krom en chaotisch is. Roose en andere verdedigers van
(directe dan wel indirecte) democratie vertonen keer op keer dezelfde vooronderstelling: alles wat de mens van nature doet en denkt, is
slecht en dient binnen een grootsmaatschappelijke constructie min of meer verlamd te worden. Deze verlamming noemt hij democratie; in
principe een gewelddadig systeem, maar altijd minder gewelddadig dan het volk zelf. Zo kon het dat de enige rechtvaardiging van de
democratie – als vanouds – met Churchills uitspraak gegeven wordt: “het minst slechte rotsysteem” (in de vertaling van dhr. Roose).

Alhoewel ik enigszins mag rekenen op Rooses steun, wil ik hem argwanend vragen of hij daar wel zo zeker van is. Beseft hij wel waar
hij zijn steun aan geeft? Het is toch op zijn minst vreemd om de kritiek op de democratie te accepteren, maar de logische conclusie niet te
delen? Alsof Roose daar ineens voor terugschrikt. Het lijkt de laatste tijd zelfs alsof Roose is uitgevaren in een kruistocht tegen de
TomTom die weliswaar de weg wijst, maar de bestuurder tot wanhoop drijft met eindeloze uitweidingen in plaats van een gedecideerd
“rechts” en “links”. Immers, de burger in de democratie is gewend aan de bevelen van de technocratie en gehoorzaamt blindelings de
stimuli van de mediacratie, maar hij wil geen uitweidingen om zijn oren krijgen over het waarom van alles. Ook mag de TomTom geen
reisleider spelen en toelichtingen geven bij kastelen langs de route. En gelijk heeft Roose. Dat mag de TomTom ook niet doen. Een
conservatieve routeplanner, moet namelijk ageren tegen de asfaltroute en hem laten aanmodderen op afgelegen zandwegjes. Daar is
namelijk iets te voelen van de problematiek van het bestaan en het kan de bestuurder doen besluiten om de TomTom het raampje uit te
gooien, zijn auto achter te laten in de modder en ergens daarnaast een huisje en een weide te gaan stichten om van het eeuwige ‘onderweg’
af te zijn. Dat zou een goed besluit zijn.

Tegelijk met die oerchaos hekelt Roose echter ook – en terecht – het geheugen van iedereen zonder uitzondering. Dat geheugen is in verval
en hij schaart het zijne daar graag onder. “Niemand kan zich meer een aanvaardbaar alternatief herinneren voor de democratie.” Het
geheugen gaat dus hooguit terug tot aan het begin van de democratie, maar tegelijk neemt hij aan dat het voor die tijd een
onaanvaardbaar zootje was. En wederom heeft hij gelijk, want in een tijd dat dieren kunnen spreken, staat de wereld op haar kop. Gelukkig
dat deze dankzij de democratie weer in de juiste verhoudingen is gekomen. En het is tevens mooi dat het geheugen in ieder geval sinds die
tijd weer behoorlijk werkt; het zuivere resultaat van de revolutie, veronderstel ik. Ik schrijf in scherts natuurlijk, maar laat me eens kijken
hoe het met die democratie gesteld is.

Democratie

Wanneer de democratie zichzelf serieus neemt – namelijk als regering van heel het volk, en niet dat deel dat is opgekomen – honoreert ze
ook de stemmen van de niet-kiezers: opkomstpercentages van tussen de 40% en 60% zijn eerder regel dan uitzondering. Toch honoreert de
democratie slechts diegenen die opgekomen zijn om te beslissen over de mensen die niet op de democratie stemmen. Dat is een vreemde
praktijk. Wanneer democratie echt democratisch zou zijn, sluit zij immers geen burgers uit, ook niet diegenen die niet stemmen. Maar dat
doet ze niet omdat dat per definitie stemmen tegen de democratie zijn – de meest kritische dus.

Het denken in systemen, partijen en ideologieën is typisch iets van na de revolutie. En na de revolutie pleegt men ook met terugwerkende
kracht alles van voor de revolutie als ideologie en systeem te beschouwen. Dus: na de revolutie was er de wil tot macht en dus was er ook
voor de revolutie slechts de wil tot macht. Men zou het de boeren rond Brugge uit 1280 eens moeten vragen of het hen alleen maar om de
wil tot macht ging. Neen, men kwam toen altijd in opstand tegen iedere politisering. Een moment van anarchie maakte een einde aan een
toenemende politieke druk en daarna zakte men weer terug in het boerenbestaan. Zaken die men zelf wel regelt, daar heeft een ander van
adel noch clerus iets mee te maken.

In de redeneertrant van Roose is er dus eigenlijk niets veranderd. Er is dus zelfs geen revolutie geweest. Hij rechtvaardigt de democratie
omdat hij een tijd vooronderstelt waarin dieren spraken, niemand over geheugen beschikte en er chaos heerste, zonder dat deze toestand er
werkelijk was – of deze heerst nog steeds.

De kromheid gaat nog verder. Wanneer alle processen binnen de partijpolitiek achter de rug zijn zoals kieslijsten samenstellen, program
opstellen, campagne voeren, dan is de Grote Dag daar: het oordeel van de kiezer. Roose zegt terecht dat dit eerder de grote fopperij is van
de partijdemocratie. Er is niets te kiezen. Men mag alleen stemmen op vooraf bepaalde combinaties. De consensus is allang vooraf
bepaald en ligt nagenoeg vast. In de partijpolitiek treedt de consensus dus als ziekte naar voren. Het verpest alle echte keuzes. Maar is dat
zo? Consensus is toch geen ziekte van de democratie, laat staan iets dat uit de democratie voortvloeit. Het toont juist aan dat democratie
datgene vervormt wat de mens in natuurlijk opzicht gewoon is te doen. Binnen de democratie is consensus zeker een ziekte, maar dat is het
volk ook. En alles is een ziekte in de democratie dat aan gezag refereert dat niet democratisch is. Daarom wil de democratie alles insluiten
en vervormen, en alles vernietigen dat niet in te sluiten is.

Een van de allerbelangrijkste dingen die vervormt worden is, wat Roose noemt, het algemeen menselijk onvermogen om over zichzelf na te
denken. In het volksleven is dat gebrek namelijk een grote deugd. Ieder gebrek aan zelfreflectie – zeker in deze tijd van in stand gehouden
zelfbespiegelingen – is meegenomen. Dat de democratie juist het onvermogen tot zelfbespiegeling misbruikt, zelfs misvormt, om zich met
nog meer macht over het mensdom uit te strekken, geeft al duidelijk haar demonische kracht weer: ieder gezonde eigenschap uit de ‘goede
oude tijd’ wordt in de moderne maatschappij tot een zonde en vraagt om een kunstmatige set van waarden die niet vanuit het volksleven,
maar vanuit de maatschappelijk instituties in stand gehouden worden. Overal duikt het woord ‘bewustzijn’ op, of ‘bewustwording’. In de
gekrochten van de maatschappij en tot in haar verborgen hoekjes wordt ons overal de spiegel voorgehouden om ons maar bewust te laten
zijn van onszelf. Wij druipen van zelfbewustzijn. Wij worden voortdurend bespiegeld met ons eigen beeld en gelijkenis, maar de moderne
maatschappij die ons deze spiegels voorhoudt, ontbreekt het aan iedere bespiegeling en dat is te merken: wanneer het volk zich uitspreekt
over de politiek en haar dus in wezen een spiegel voorhoudt, kan de onverschilligheid niet groter zijn en het negeren is compleet. Terwijl
iedere keer dat de politiek zich over het volk uitspreekt resulteert in een stroom van maatregelen, wetten, meer geld voor ‘problemen’ en
nog meer controle over de burger. Altijd weer treft de bespiegeling de burger, maar de politiek is willekeur en macht zonder einde.

Dit heeft gevolgen. Het volk heeft in een democratie geen enkele macht. Overal waar ze zich manifesteert; treft ze zichzelf. Overal waar wij
verontwaardigd optrekken om een maatschappelijke actie te ondernemen stuiten wij voortdurend op onszelf. Democratie is een strop
waarin we onszelf steeds vaster draaien. Het is drijfzand. Zoals Beaudrillard scherp opmerkt is elke demonstratie die wij houden altijd
gericht tegen onszelf. In de demonstraties en acties op straat demonstreren wij uiteindelijk altijd tegen onszelf. Dat is de truc van de
democratie. Wij worden keer op keer teruggeworpen op onszelf en ons totalitaire onvermogen. Alles wat in de democratie wordt
opgenomen en politiek wordt gemaakt doorloopt dit proces. Directe democratie is slechts een worstje dat ons voorgehouden wordt.
Wanneer we dat bereikt hebben, zal de strop pas helemaal om onze nek zitten. Dan zijn wij namelijk geheel en al politiek gemaakt. De
spiegel is voor ons de grens die niet te doorbreken is, maar datgene wat die spiegel vasthoudt is de moderne democratie. Niet het volk is
het probleem, maar haar spiegelbeeld. En die spiegels moeten kapot.

Het spiegelpaleis

Wat ik met deze metafoor wil zeggen: de vervorming die de democratie op de gezonde volkswaarden toepast is een hele gevaarlijke.
Democratie werkt als een spiegelpaleis dat vroeger met de kermis in een tent op het dorpsplein stond: het zuigt alle mensen op om het van
binnen te confronteren met hun vervormde spiegelbeelden. Maar deze tent van de democratie heeft geen uitgang en we zijn erin gebleven.
Wij geloven voortdurend in iedere vervorming die wij in onze spiegels zien. Wij geloven in onze eigen vervorming, maar niet in ons eigene
dat niet bespiegeld kan worden. Dat eigene raakt onherroepelijk verloren in de allesuitsluitende werkelijkheid van de spiegels. Het
spiegelpaleis constitueert onze voortdurende verwarring met al haar soorten vervormingen. Punt twee is dus: we zijn ooit het paleis
ingegaan, maar moeten intussen maar eens alle spiegels kapot gooien; dat is al prettig werk. Het klaart de lucht – neem dat van mij aan.
We gooien onze vervormde spiegelbeelden kapot en hun veroorzakers. Daarna breken we natuurlijk de tent tot op de grond toe af.

Wat wij nu niet meer beseffen was vroeger klaar en helder: de enige zin van het spiegelpaleis is namelijk de werkelijkheid daaromheen; het
was vermaak. Maar die werkelijkheid kan zelf niet bespiegeld worden. De tent diende als afscheiding tussen echt en niet-echt. Maar
wanneer iedereen in de tent blijft zitten vervaagt het besef van de werkelijkheid. Daarom is de werkelijkheid langzamerhand van de
spiegelwerkelijkheid uitgesloten. Eigenlijk is het spiegelpaleis bedoeld als een grote grap, maar wij lachen er niet meer om. Wij lachen niet
meer om onze misvormingen, maar huilen tranen met tuiten omdat wij alleen nog onszelf als misvorming – en dus als het probleem
kunnen zien dat nooit en in geen enkele hoedanigheid de goede vorm zal krijgen. Het probleem van de misvorming zal pas opgelost zijn
wanneer er niets meer is dat vervormd zal worden. Wij moeten daarom onszelf vernietigen. De spiegels en de tent eromheen worden nooit
ter discussie gesteld. De misvormingen zijn namelijk onze enige (fake)werkelijkheid geworden.

Het spiegelpaleis is geen volksvermaak, maar volksafbraak geworden. Dat mensen zich geen aanvaardbaar alternatief meer zouden
herinneren, betekent dat zij al sinds mensenheugenis (een paar generaties hooguit) naar hun eigen misvormde spiegelbeelden zitten te
staren, zonder nog te beseffen dat er buiten de feesttent een heel dorp, zoniet stad is waarvan alle bewoners naar de tent zijn gelokt. Een
feesttent die zegt geen uitgang te hebben is niet alleen verdacht maar wacht slechts een doel: de tent moet van binnen afgebroken en
neergehaald worden. Er ontstaat dan een korte worsteling met het tentdoek dat naar beneden komt, maar dat zal vast niet zo verstikkend
zijn als wij nu denken. Wellicht wachten diegenen die de moed daartoe opbrengen een heel dorp, een hele stad, of een heel land dat toch niet
zo verlaten blijkt te zijn, en dat, bevrijd van de misvormde spiegelbeelden, een ware verlossing zal zijn, na het hele verhaal met het
utopische spiegelpaleis. Zo draait de feesttent uit op een pseudo-apocalyptisch volksfeest waarna een ieder zijns weegs zal gaan.

Directe democratie

Wanneer Roose wel de partijdemocratie doorprikt als een spel van enkele vooraf samengestelde menu’s, is het heel verwonderlijk dat hij
verwacht dat directe democratie, middels referenda en dergelijke, wel degelijk verandering brengt. Ook referenda zijn vooropgestelde
keuzemenu’s waar, achter elke voorgekookte keuze, een geheel uitgedachte bureaucratische route is geplakt, om iedere uitslag zo om te
buigen dat het altijd in de juiste richting zal lopen. Weer treedt de vervorming op. Het blijkt dus dat ook de democratische processen al
zodanig gekromd zijn dat alles altijd in de richting gedraaid wordt waarin de democratie ze nodig heeft. De spiegels vervormen niet alleen,
ze zijn dus zelf ook vervormbaar. Dat is te zien bij het vierde kabinet Balkenende, die zich geen zier aantrekt van het
EU-grondwetreferendum uit 2005, maar in opperste wijsheid heeft besloten dat het Nederlandse volk alleen tegen de grondwet stemde
vanwege de daarin gehanteerde symbolen. Het resultaat is een grondwet die geen grondwet mag heten, omdat zij nog verder gaat dan een
grondwet. Een grondwet dient, zoals bekend, om de rechten van de enkeling te verdedigen tegenover de meerderheid. De nieuwe
non-grondwet van de EU dient ertoe om de EU, die daarin een rechtspersoon wordt, te beschermen tegen de volkeren die zij
vertegenwoordigt. De EU is in vrijwel alle kardinale punten van de volksstem ontbonden. Zowel nationale parlementen als de burgers
hebben weinig tot geen bindende macht meer over de EU. Deze is nu nog een stelsel van instanties die niet perse iets met elkaar van doen
hadden en als zodanig niet heel sterk. De afgewezen grondwet uit 2005 is middels de directe democratie in Nederland doorontwikkeld naar
een volledige ontbinding van politiek en volk. De politiek is in vrijwel geen enkel opzicht meer gebonden aan naties, volken of referenda. De
weinige referenda die gehouden worden, dienen alleen maar tot nog meer ontbinding. Een referendum is dus min of meer dit: “Bent u voor
een beetje ontbinding (keuze A), of bent u voor erg veel ontbinding (keuze B)”.

De theorie van de correctie

De titel correctivisme, meneer Roose, is de vernederlandsing van het Franse correctivisme. Wie mijn artikel leest, proeft hier en daar een
bepaalde voorliefde voor wat dieper nadenken, maar ik waak ervoor om te ‘theoretiseren’. Theoretiseren vooronderstelt een scheiding
tussen praktijk en theorie. Het –isme binnen mijn ‘correctivisme’ is gespeend van iedere vorm van theoretisering, in tegenstelling waar het
de bespreking van democratie vs consensus betreft. Alleen daar is in mijn artikel een bepaalde abstractie te bespeuren, maar niet een die
verder gaat dan de abstracties die de democratie zelf al aanbrengt. Consensus binnen de democratie wordt netzo abstract en ongrijpbaar
als democratie zelf. Daarbuiten, dat wil zeggen, binnen het volksleven en niet binnen een fascistische c.q. napoleontische staat, fungeert zij
als deugd.

De beschuldiging van theoretisering verhult dus mijn werkelijke aanklacht: de systemen en ideologieën van na de revolutie zijn natuurlijk de
werkelijke abstracties. Pas na de revolutie is de theorie en abstractie van de praktijk afgesneden en is er een theoretisch circus a la de
partijdemocratie voor terug geplaatst die voortdurend de praktijk i.c. de werkelijkheid van het volk corrigeert. Alle werkelijke praktijk is
verdwenen en bedolven onder systemen en ideologieën – bronnen van theorietjes. Maar ik wordt beschuldigd te theoretiseren over een
‘inmiddels niet meer vervangbaar systeem’. Ik wil zeggen: ieder systeem is niet alleen vervangbaar, maar zelfs per definitie illegitiem.
Consensus is dan ook geen systeem, laat staan een ideologie. Consensus in de autonome gemeenschap waakt ervoor om de dagdagelijkse
problemen door de mallemolen van systemen te laten draaien. Of door ideologieën genivelleerd en weggerelativeerd te worden.

In een gemeenschap waar consensus heerst hebben de ouderen nog wel een monopolie op wijsheid en gezag in plaats van te verzuren in een
bejaardentehuis. De veldwachter is een ambt dat samenvalt met de gemeenschap. Ideologie daarentegen ontstaat daar waar het leven in
zichzelf en met haar gebreken niet meer geaccepteerd wordt, maar constant gecorrigeerd moet worden en waar alle instituties van het
volk worden losgemaakt. Democratie ontstaat alleen daar waar Correctivisme ontstaat waar alle natuurlijke instanties als volksleven,
huwelijk en ordehandhaving niet meer vertrouwd worden. Democratie is het systeem waarin het volk ongewild zichzelf corrigeert.
Democratie is geen volksregering, maar volkscorrectie.

Ordelijk leven

Het grote verschil tussen ordehandhaving en correctivisme is dat ordehandhaving altijd samenvalt met de gemeenschap en niet vanuit
aparte bureaus (politie) of vanuit nog aparter instanties (ministeries) wordt bepaald. Correctivisme komt per definitie uit torens die buiten
het volksleven staan, ordehandhaving is onderdeel van het volksleven en kan per definitie geen staatsmonopolie zijn. Waar een scheiding in
stand gehouden wordt tussen theorie en praktijk, wordt zichtbaar dat beide een misvormde versie worden van het volksleven die geen
scheiding maakt in denken en doen, maar zoals Denis de Rougemont zegt “denkt met de handen”. Met andere woorden: alles wat recht
was, wordt door correctivisme en soortgelijke abstracties als democratie en maatschappij misvormd en krom gemaakt. Wat die
abstracties dan misvormen? Nu, de mens wordt uit zijn wereld losgemaakt, gezonde tradities worden tot een dialectiek van protectionisme
en progressivisme en ook pubertijd, gebrek aan huwelijksmoraal en individuele emancipatie zijn in het gezonde volksleven een grote
uitzondering. Moraal wordt niet ter discussie gesteld maar is inherent aan het leven in de gemeenschap. Het is dus ook niet nodig om
meningen te ventileren die deze gemeenschap ondergraven. Dat wil zeggen: omdat het vanzelfsprekend is, wordt er niet over
gediscussieerd. Mensen die het spiegelpaleis binnengaan ontdekken ineens zichzelf; als misvorming. Alles dat hen daarbuiten verbond met
de ander valt binnen weg, zeker wanneer je oog in oog staat met je eigen misvormde spiegelbeeld. Hooguit kun je nog lachen wanneer er
een ander naast je staat die er nog belachelijker in wordt afgebeeld. In het spiegelpaleis zijn er vrijwel alleen individuen, juist omdat daar de
vervorming toeslaat. Daarbuiten zijn er de gemeenschappen, de families en de daaraan verbonden autoriteiten. Daarbuiten is de
geboortegrond die geen enkel spiegelbeeld weerspiegelt, maar die dient om het eten en je huis op te (ver)bouwen.

Gewond raken, sterven aan ziekten en ouderdom gebeurt in het volksleven ook binnen de gemeenschap omdat het werk met de handen nu
eenmaal niet van gevaar gespeend is. Maar werk zonder de handen is nog veel gevaarlijker. Machines, ideologieën en programma’s nemen
het werk nu over en onze handen kunnen zonder eelt het leven door. De dood wordt niet uitgebannen, zoals men op ideologische grond nu
wel doet. Medicalisering is netzo goed een van de instrumenten van de Grote Nivellering. Met in haar vaandel de dood- en ziektebestrijding
lijkt ze een vanzelfsprekend kwaad te bestrijden, maar het enige dat ze doet is een zo groot mogelijke scheiding aanbrengen tussen het
leven en alles wat onvolmaakt is: ziekte, lijden en dood.

Consensus in de democratische arena is eigenlijk nooit consensus, maar een voortdurend proces van contractering en contractbreuk. In
mogelijkheid tot contractbreuk voorziet de rechtstaat dan ook rijkelijk. Democratie kent geen consensus. De kiezer kiest dus niet voor
consensus of vijandigheid, maar voor een combinatie van voorgegeven mogelijkheden, die naarmate de metingen voor de verkiezingen
voorspellen, zijn stem op de dag zelve strategischer maakt. Men verenigt zich voor bepaalde tijd met mensen die dezelfde mening
ventileren, maar wanneer deze geen maatschappelijk issue meer is, valt de vereniging in Mening & Activisme weg. Vrijheid van
meningsuiting is gebaseerd op tijdelijke contracten en individueel ‘denken’. Vrijheid van meningsuiting kent geen echte
gemeenschapsvorming. Om niet te zeggen: vrijheid van meningsuiting is als theoretisch goedmakertje in de plaats gekomen voor vrijheid
van gemeenschapsvorming. Een mening is altijd iets politieks, niet te vergelijken met de waarheid van de familie of van de gemeenschap.
Een mening is tegengesteld aan familie- en gemeenschapsvorming. En de gemeenschappen die nog zijn overgebleven worden intern
verdeeld omdat meningen zwaarder tellen dan bloedbanden. Bloedbanden worden daarentegen wel ontbonden door de rechter, maar
meningen acht men schadeloos.

KlIMAATBEHEERSING

2007-06-18T23:57:00.001+02:00

BL Commentaar 18 juli 2007 * Klimaatbeheersing

door Tom Zwitser

Hoe verschrikkelijk veel uitstoot en vervuiling de industrie van de afgelopen 3 eeuwen ook op haar geweten heeft, je
kunt haar nooit en te nimmer beschuldigen het klimaat te willen beheersen. Nu gebeurt dat wel, maar niet door de
industrie.

De aanzet tot een nieuwe wereldorde vindt op verscheidene niveaus ingang en het klimaat is op dit moment het belangrijkste. In het land
waar iedere auto van een airco is voorzien en waar zomer en winter de klimaatbeheersing binnenshuis door draait, probeert men nu ook
buitenshuis de boel op orde te krijgen. Niet toevallig is aircoland Amerika voorloper in de poging om het gehele klimaat op aarde te
beheersen. De aarde moet een groot ‘binnenshuis’ worden. Dit is de laatste en meest totalitaire ingreep van de mensheid. En geef ze eens
ongelijk: Wanneer de aarde opwarmt moeten de amerikaanse airco's harder draaien, zakt de buitentemperatuur daarentegen, dan kunnen
de airco's ook wat lager, en dat is weer goed voor...jawel, het klimaat. Dus Amerika is nu ook voor de klimaatbeheersing buitenshuis.

Maar klimaatbeheersing betekent eerst en vooral machtspolitiek; wereldwijd moeten alle neuzen gelijk afgesteld worden en wordt de
gehele mensheid gemobiliseerd voor een ‘gezond’ klimaat. Een dergelijke politieke onderneming vereist de grootste demagoog van de
geschiedenis. Mocht dit op Al Gore van toepassing zijn, dan is hij gevaarlijker dan Nero, Stalin en Hitler bij elkaar. Mocht dit niet op hem
van toepassing zijn, dan vloeit de klimaatgekte weer terug in wat makrobiotische bewustwordingspolitiek. Maar wat mij betreft zijn we dat
laatste station al lang gepasseerd.

Wat namelijk opvallend is, is dat de klimaatgoeroe en zijn leerlingen zich officieel richten tot de vervuilende industrie, en praktisch datgene
benoemt wat mensen zelf kunnen doen en wat voor politiek-economische invloed mensen hebben. De hetze richt zich vrijwel uitsluitend
tegen de industrie, maar doet dat uitsluitend indirect: via haar consumenten. Zonder industrie is er immers geen noemenswaardige
vervuiling, maar zonder consumenten is haar macht niet te breken. Dat laatste is belanrgijk. Want juist dat maakt de klimaatgekte geen
zaak van het gezonde verstand maar onderdeel van de eeuwenlange dialectiek tussen kapitaal en arbeid. Sinds de burgercultuur in Europa
de geldmarkt, de landbouw en de arbeiders domineert, is ieder lokaal en globaal evenwicht zoek en ligt de macht afwisselend bij
verschillende, elkaar tegenwerkende, groeperingen.

De initiatiefnemers van de klimaatbeheersing gebruiken de mobiliseerbare massa's opnieuw om zich tegen het kapitalisme af te zetten en
deze aan zich te onderwerpen. Ook dat is een logische conclusie want zoals de schrijvers van ‘Empire’ (Hardt en Negri) al hebben laten zien,
is de multinationale economische fase bijna afgerond, wat wil zeggen dat het zwaartepunt van de macht op aarde nu ligt bij de
multinationals: het kapitaal heeft nationale grenzen overwonnen. In reactie daarop ontstaat ook een politiek die de nationale grenzen moet
overwinnen. Aan de ene kant worden nieuwe supermachten gevormd (bijvoorbeeld een natieloze EU), maar aan de andere kant tendeert
ook de arbeidersbeweging richting een nieuwe en globalistische fase. Aldus de analyse van de heren Hardt en Negri (fervente
neomarxistische aanhangers van de anti-globalisten). En voor de wereldwijde mobilisatie van de massa's is het thema van
klimaatbeheersing een prima aanjager.

EMPIRE

Dat Gore in de traditie van Marx staat is belangrijker dan op het eerste oog lijkt. Want het is in deze tijden niet noodzakelijk om wat tegen
de klimaatvervuiling te doen, maar om wat tegen het machtige kapitaal te doen. En daarmee wordt de klimaatlogica omgedraaid. Het
‘klimaatprobleem’ is aangegrepen, of tot leven gebracht om de manifeste macht van de multinationals tegen te werken. Wat Hardt en
Negri in ieder geval goed doorhebben is het feit dat deze nieuwe mobilisatie van de massa’s niet buiten politiek, kapitaal of maatschappij
heen kan. Alles wat kan bewegen moet tot het resoneren binnen een en dezelfde beweging aangezet worden. De gevolgen zijn desastreus.

Alle gevestigde politieke en maatschappelijk instituties zijn al aan puin, of worden door haar onworteld. De nieuwe tegenkrachten moeten
onder iedere gevestigde grens doorgaan. Het werkt nivellerend, destructief en globalistisch. En uiteindelijk weten ook Hardt en Negri niet
of deze globalisering een eindfase is. Ze veronderstellen het, want wat valt er nog te doorbreken, wanneer alle uithoeken van de wereld
bereikt zijn? Maar wanneer, aan de andere kant de arbeiders en de socialistische politiek het spel weer bepalen, kan dit weer nieuwe
tegenkrachten en nieuwe vondsten vanuit het kapitaal oproepen. Het is tot nu toe een dialectiek zonder einde.

Einde of geen einde, dat de klimaatgekte een reëel gevaar is om tot deze totalitaire globalistische beweging uit te groeien, moge duidelijk
zijn. De gekte doet namelijk wel een appèl op je gezonde verstand. Wie beseft nu niet dat de aarde uitgeput raakt en de atmosfeer wordt
vernietigd? Wie ziet en voelt niet dat de vele files op de wegen en de mistige lucht boven de industriegebieden een groot aanslag zijn op de
gezondheid van mens, dier en alles wat gebaat is bij zuurstof? Iedereen met gezond verstand doet mee of voelt zich aangesproken. En de
kap van de regenwouden wakkert deze impressies nog eens aan.

Tegelijk is in de afgelopen decennia duidelijk geworden dat met grote mediacampagnes bepaalde producten en bedrijven geboycot kunnen
worden. Uiteindelijk heeft het verschijnsel ‘multinational’ van deze incidentele boycots weinig te lijden gehad, maar het is wel duidelijk, dat
met een wereldwijde mobilisatie de macht van de multinationals gebroken kan worden. De demagoog die iedereen mee wil krijgen, moet
dus honderd procent aansluiten bij de tijdgeest: hij moet groen, socialistisch en vooral welvaartsgericht zijn. Hij moet de Westerse
superioriteit een nieuw elan geven en daarbij aansluiten op de antistemming van het proletariaat in de voormalige Derde Wereld. Want
daar woont de werkelijk mobiliseerbare massa. Hij moet appelleren aan de logica van de massa en aan een jarenlang gegroeid besef ‘dat
het zo niet langer door kan gaan’.

Het zijn niet de zaken van het nuchtere verstand die tegen Al Gore spreken, maar wat wel tegen hem spreekt is het feit dat hij in staat lijkt
te zijn om met zijn beweging alle gevestigde grenzen te doorbreken en daarbij op een Westerse steun van het volk kan rekenen, maar ook
kan rekenen op de uitgebuitte massa’s in India en China die de welvaart in het westen op peil houden. Er kan de komende jaren een
gevaarlijke convergerende stemming ontstaan van protest tegen uitbuiting en protest tegen vervuiling.

Wanneer deze twee antistemmingen uiteindelijk zullen resoneren, gaat de boel onherroepelijk schuiven: een boerenopstand, een
arbeidersopstand en daarbij een goedkeurende consumentenmassa zullen voor een nieuwe supermacht zorgen. Zoals het nu lijkt, wordt
deze opnieuw links – nog totalitairder dan alle voorgaande linkse regimes. De afgelopen decennia bleek in politieke clubjes dat rood en
groen elkaar versterken en werkelijk complementair zijn. Nu wordt duidelijk dat deze versterkende werking ook op globaal vlak een
opkomt: de verpersoonlijking van deze convergentie heeft nieuwe bruine militia gebaard die overal ter wereld op hetzelfde moment kunnen
opereren. De campagnes van Al Gore zijn niets minder dan repetities die uittesten hoe mobiliseerbaar verschillende groepen mensen zijn op
hetzelfde moment, of vlak na elkaar. Hij doet niets anders dan voortdurend de reikwijdte van zijn regie uitproberen.

CORRECTIVISME

2007-06-07T01:59:00.001+02:00

bitterlemon.eu - Discussie democratie (1) * BL Commentaar 7 juni 2007 * Correctivisme

door Tom Zwitser

In zowel Nederland als Vlaanderen is politiek correct gedrag een ware plaag. Toch zijn er twee opmerkelijke
verschuivingen te signaleren: de Nederlandse PvdA is op zoek naar de niet-correcte witte arbeider en het van
oorsprong incorrecte Vlaams Belang wordt correcter.

Lang geleden, in de begindagen van de partijpolitiek, had iedere partij zijn incorrecte (zeer incorrect, zo niet extreem incorrecte)
achterban. Toen er nog geen buitenlanders waren om op te schelden schold men op de kapitalisten, op de roomsen, op de gereformeerden
of op de Joden, maar het meeste schold men nog op de eigen politici. Het gebruik was om dit recht in het gezicht van de politicus te doen
om daarna gewoon weer op hem te stemmen. Zelf kwam men ook uit een rooie stadswijk, paaps dorp of een gereformeerde streek. Zo
was het leven.

Afgezien van het feit dat dit begin van de partijpolitiek tekenen zijn van het verval van volksleven, en een grote stap in het proces van de
Grote Nivellering, waren politici zich enigszins bewust van de ‘manier waarop men dacht’ onder de mensen. Die mensen maakten het hen
wel duidelijk. Het spreekt voor zich dat het volk niet politiek opereert, noch de boel diplomatiek kan verwoorden, laat staan dat het
‘correct’ handelt. Het volk was het volk van alle eeuwen: het denkt en handelt primair; ter bescherming van de eigen gemeenschap, met een
gezond verstand duidelijke moraal en met een half tot redelijk vertrouwen in de eigen politici, ook al was dat het laagste beroep dat je er
was.

Niettegenstaande het vertrouwen van volk in politiek, en de grote incorrecte achterban van de partijen, is het verraad van de politiek aan
het volk groot geweest. Het is zo groot geweest dat er inmiddels volk noch volksleven meer bestaat. De kerkelijk feesten zijn gereduceerd
tot onbeperkt zuipen op koninginnedag en het volksdansen werd meehossen met Frans Bauer in Ahoy. Iedereen gelooft wel ‘iets’ ook al
koestert men enkel de overtuiging dat er echt niets is. Atheisme is nu de echte basis voor religieus besef geworden. De politiek heeft het
volk geemancipeerd. Dat wil zeggen: opgeheven.

Toch zijn de incorrecte groepen gebleven. In de jaren ‘60 tot nu doet men hen af als achterlijke Achterhoekers of rauwe arbeiders;
marginale groepen in ieder geval. Want iedereen kijkt televisie, rijdt auto of leest de krant. Het volk wordt door politiek en media dus
veronderstelt correct te zijn in denken en handelen omdat het niets anders dan correct denken krijgt voorgeschoteld. Globaal weg ging dat
zo: De partijpolitiek heeft haar hoogst incorrecte achterban omarmt, geknuffeld, de revolutie beloofd, of juist autonomie in eigen kring.
Men heeft in Kamer en krant luidkeels melding gedaan van de wensen van de achterban, maar onder de tafel pleegde men overspel: De
arbeider mocht wel in een nieuw huis wonen, maar deze werd eens per week door een wooncommissie geinspecteerd op hygiene, orde en
netheid; hij mocht wel kinderen krijgen, maar werd regelmatig gecontroleerd op juiste opvoeding en gezond eten. Bovendien moest hij zijn
kinderen voor enkele dagen in de week afstaan aan staat die ruimschoots haar gang kon gaan met de Tabula Rasa van de kindertjes. Met
andere woorden: het volk dat men representeerde werd voor geen cent vertrouwd en werd voortdurend zelf opgevoed en bijgespijkerd. Er
deugde niets aan dat volk. Het volk was te volks. En omdat alleen de stemmen tellen in een democratie en niet het volk, kon dat volk beter
direct worden afgeschaft.

Maar ook de massa die men nu geen volk meer kan noemen, blijft volkse trekjes houden. De oost-Indische doofheid van de volksopvoeders
is failliet en noodklok na noodklok wordt geluid: Scholen en de daarin zetelende pedagogen weten niet meer wat te doen met zogenaamd
onopgevoede kinderen en dito ouders, politici schrikken keer op keer van ‘extreme geluiden’ die zij ‘sinds Fortuyn’ in de samenleving en van
hun kiezers oppikken en de Hells Angels – Neerlands hoop in bange dagen – jagen de lokale politici nog eens een extra rilling over het lijf.

De PvdA incorrect?

Sinds de landelijke politiek ook qua debat is opengesteld voor incorrecte volksvertegenwoordigers lopen de oude ‘volks’partijen leeg richting
extreemlinks en –rechts. Daarop zijn nu globaal twee reacties gegeven: onder de links-intellectuele elite zijn er prominnenten die pleiten
voor een verbod op wat zij extreem-rechts noemen, maar wat in casu neerkomt op Geert Wilders. Zijn soort opvattingen mogen volgens
hen in de politieke arena niet meer gehoord worden. Anderzijds doet men in de leeggelopen PvdA aan zelfsturing door de eigen politici te
leren niet meer te schrikken van witte arbeiders die het hebben over – ik citeer – “klote-Marokkanen”.

Dat laatste is op zich een teken van hoop, terwijl de eerste reactie een doodordinaire moord op het volk zou betekenen, zoals die al twee
eeuwen aan de gang is. De PvdA zet een wijfelend herstel van de achterban in: men is op zoek naar de witte arbeider die niet-correct denkt
en spreekt. De PvdA politicus wordt een soort sadomasochistische politicus, want als er iemand de correctheid zelve is, dan is de politicus
het wel. Deze PvdA-politicus gaat zichzelf nu martelen in de confrontatie met zijn niet-correcte achterban. Uiteraard doet hij dat voor de
stemmen en de zetels, omdat de immigrantenstemmen hem die bij nader inzien toch niet kunnen leveren. En als hij die stemmen heeft, zal
het verraad aan de niet-correcte achterban opnieuw plaatsvinden. Dat is nu al duidelijk, indien niet zou de PvdA immers nog een
denkomslag moeten maken: Men moet de niet-correcte arbeidersgemeenschap gaan beschouwen als enige bron van correctheid, en men
moet zichzelf en de hele politieke sfeer beschouwen als fundamenteel niet-correct, ja, als hopeloos niet-correct.

De enige legaliteit die de politicus aan zijn werk kan verbinden is immers zijn mandaat van de kiezer. De enige legaliteit van de politiek is
de aanwezigheid van een volk. En dat betekent: het volk als enige culturele entiteit, het volk als moreel autonoom, het volk als
zelfbeschaving en tot slot het volk dat inherent aan haar wezen correct is. Of een volk wel of niet deugt is hier van geen belang. Het volk
normeert, niet de politiek. Politiek is geen noodzaak, maar betreft alleen hetgeen expliciet niet door het volk opgelost kan worden. Een
multicultuur die door de politiek is gecreerd, heeft in de ogen van het volk geen enkele legaliteit. Maar deze denkomslag zal nog even op
zich laten wachten, om niet te zeggen dat deze nooit zal plaatsvinden. Want de PvdA heeft nog niet door dat politiek geen doel op zich is en
dat de arbeider niet alleen maar stemvee is dat zijn democratische plicht behoort te doen. Wanneer de PvdA haar witte arbeiders gevonden
heeft, zal dat immers het eerste zijn waarop zij gewezen worden: doet uw plicht.

Want dat hebben we wel geleerd: met het volksmandaat werd het volk omzeep geholpen: met de stem des volks werd het volk vernietigd.
Dat zal opnieuw gebeuren wanneer de PvdA de stem van de wite arbeider weer zal hebben gekregen. Ik weet het niet: is de move van de
PvdA werkelijk hoopvoller dan die van een paar rancuneuze hoogleraren, die het liefste helemaal geen volk om zich heen hebben, maar wel
een massa van radeloze – en dus stuurbare – individuen? Wanneer de PvdA zichzelf als incorrect gaat beschouwen en haar stemmers zal
eren als de enig mogelijk correcten, zal er echt iets gewonnen zijn, al is ook dat evenwicht zeer wankel.

Vlaams Belang correct?

Opmerkelijker en interessanter is in Vlaanderen de kritiek op het VB van rechterzijde. Een van de oudste critici is Paul Belien die het
Vlaams Belang al zeker tien jaar verwijt politiek correct te worden; dat wil zeggen; foute figuren eruit gooien, rafelige randjes uit het
verkiezingsprogramma halen en meer onlangs: de accenten verschuiven van een Vlaams Nationalistische partij richting een familiepartij.
Nu heb ik tegen dat laatste in principe geen bezwaar, maar als Belien gelijk heeft, betekent het dat ook het VB zich stelselmatig van haar
militante krachten afsnijdt en partijpolitiek van bovenaf bedrijft. Het kenmerk daarvan is een partijkliek die zich naar buiten in populisme
hult, maar tegelijk interne critici de mond snoert. Het VB meent dat ‘de foute leden’ een bepaald of losstaand gedeelte binnen de partij
betreft. Alsof er een grote groep is die wel correct is en een minderheid die rellerig en fout is. In plaats van de gehele achterban serieus te
nemen, wordt de achterban van bovenaf geselecteerd. Het gaat me er niet om dat de relschoppers gehoord worden, of hun gang kunnen
gaan, maar dat er rigoureus aan de eisen van de democratie wordt voldaan.

Dat is sowiso de zwakte binnen de Vlaamse Conservatieven. Steeds wanneer het over de democratie gaat, klinkt als enig alternatief de
directe democratie: referenda etc. Nooit wordt kritiek geleverd op democratie an sich, noch wordt de democratie verworpen.
Representatieve democratie is een paradox, dat klopt, maar het getuigt van nog grotere gekte om de besturing van het volk via de politieke
sfeer weer terugvoeren op het volk. Democratie vooronderstelt de ambivalentie, de voortdurende revolte, en de enige basis van de
democratie is dat alles ter discussie staat – ook in een directe democratie. De Belgische marxistische politiek filosofe Chantal Mouffe
bevestigt dit. Volgens haar zorgen juist de principes Vrijheid & Gelijkheid, als grondprincipes voor de liberale democratie, er samen voor
dat de revolte blijft.

Nochthans is zowel maatschappelijk links als rechts het erover eens dat niet alles voortdurend ter discussie mag staan. Beiden beroepen
zich op een bepaalde traditie: links wil de verworvenheden van de maatschappij niet aan verandering bloot stellen, en rechts wil de oudere
waarden terug (die dus wel fundamenteel ter discussie gesteld zijn en intussen zijn vernietigd). De linkse dogmatiek is dus in tegenspraak
met wat links zou moeten zijn. Men mag blijkbaar wel alles ter discussie stellen, maar als iets eenmaal voorbij is, dan mag het niet meer
opnieuw meedoen. Een curieuze en kunstmatige extra regel in het tikspel van de liberale democratie: iedere waarde die getikt wordt, moet
aan de kant gaan staan en daar blijven. Het gekke is dat ze niet verdwijnen of in lucht oplossen; ze blijven aan de kant toekijken maar
mogen niet meer meedoen. Democratie is in wezen het buitenspel zetten van alle normeringen en moraal.

Het VB doet aan dit tikspel echter wel mee, wanneer zij inzet bij directe democratie. Democratie vernietigd de consensus en bevordert de
verdeeldheid, de fragmentatie en de gespletenheid van alles wat eens deel uitmaakte van hetzelfde geheel. Middels de consensus werden
alleen besluiten genomen als iedereen het ermee eens was, zoniet werd alles eenvoudig bij het oude gelaten. Consensus is de politiek van de
kleine kring. Middels consensus wordt politiek niet groter gemaakt dan nodig is; men hevelt niets over naar overkoepelende organen wat
niet nodig is en behoudt in elk opzicht de autonomie die men nu volledig kwijt is. Consensus maakt niets nodeloos politiek dat zelf opgelost
kan worden. Directe democratie moet – hoe directer het wil worden, hoe meer – juist alles politiek maken. Steeds mobiliseert zij het hele
volk om alle ditjes en datjes op politieke wijze af te handelen. Het democratisch beginsel splijt gezinnen, families, gemeenschappen,
besturen, raden en rechtzalen. Alles wordt er aan ondergeschikt gemaakt. En de staat, als boegbeeld van de democratie, heeft altijd het
laatste woord. Democratie maakt de staatsmacht groter, omdat zij de verdeeldheid van haar onderdanen bevordert. De consensus
daarentegen is oneindig directer dan directe democratie, omdat middels de consensus het volk bepaalt wat wel en niet politiek gemaakt
mag worden, terwijl in de directe democratie per definitie alles politiek gemaakt moet worden.

De Partijpolitiek

Maar dan de partijpolitiek, dat is een belangrijk, zoniet het belangrijkste gedeelte van de liberale politiek. Of er nu twee partijen zijn, of
oneindig veel, partijpolitiek staat aan de basis van de Westerse democratie. De partij is het boegbeeld van de verdeling. Ook de partij moet
democratisch bestuurd worden en de laatste partij van de Nederlanden die niet zo in elkaar stak, de SGP, is inmiddels daaraan bezweken
of bezwijkt binnenkort definitief. De democratische partij kent, net als de democratie zelf vrijwel altijd de innerlijke verdeeldheid, want de
vorm bevordert deze innerlijke verdeeldheid. De begindagen van de partijpolitiek waren anders, maar teerde toen nog op de holistische
gemeenschapsprincipes van vroeger, zoals de SGP daar ook op teerde. Nu is iedere partij verdeeld en een doel op zich geworden. Het volk
dreigt in de partijpolitiek altijd stemvee te worden.

Het volk is inmiddels geen zelfrechtvaardigend principe meer dat haar regenten mag terug fluiten. De enigen die mogen fluiten zijn de
politici zelf; in het pluche of in de auto met chauffeur. En dan is het de burger die wordt teruggefloten zodra hij iets anders uitvreet dan zijn
enige overgebleven burgerplicht (die samenvalt met zijn enige overgebleven burgerrecht): stemmen. Daarin zit een verraad aan de burger.
De burger mag zijn politici niet corrigeren, noch direct, noch indirect. Hij mag niet weerbaar zijn, men mag zich niet als volk manifesteren
en bij hem berust niet meer primair de zeggenschap over het gemeenschappelijk verweer tegen hetgeen er over het volk wordt uitgestort.
Daarvoor in de plaats is het volk iets dat vanuit de politiek gestuurd en gecorrigeerd wordt.

Als het VB dus politiek correcte dingen gaat doen en tegelijk een gezinspartij gaat worden, is de optelsom duidelijk: de kans is groot dat zij
haar gezinspolitiek laat regeren door de laatste mode die door pedagogen en therapeuten geproduceerd wordt. Het gevaar dreigt dus dat
het VB als een moraliserende gezinspartij uit de jaren ’50 toch tot progressivisme vervalt. Daaruit volgt bijna logisch dat zo’n gezinspartij
haar achterban zal willen opvoeden tot pacifistische consumenten die alleen bijeen wordt gehouden door partijleven, pedagogen en
therapeuten. Ergo: correct = correctie = progressivisme = volksvernietiging.

Correct en Correctie

Er is immers geen nauwere band gebleken dan die tussen correct en correctie. Wie correct is corrigeert de niet-correcte. Correct zijn, en
willen zijn betekent altijd de ander heropvoeden, ook al is dat een heel volk. De ander moet mee met de laatste mode van ‘juiste’
denkbeelden, de ander moet al het voorgaande als achterhaalde dommigheid beschouwen en blijkt dus derhalve een
zich-continu-verbeterend-mens te zijn. Correct zijn is zelfcorrectie en heropvoeding van de onwilligen. Dat is progressivisme in een
notendop. En heropvoeden betekent hier: men zet het volk op tegen zichzelf.

Uitsluiting van politiek incorrecten is het eerste teken van verraad van de partij aan het volk. Het betekent dat de politieke partij langzaam
een denkomslag gemaakt heeft: Niet het volk bepaalt welke problematiek politiek gemaakt wordt en welke problematiek door het volk
opgelost wordt, maar de partij bepaalt dat het volk politiek gemaakt wordt en dat in wezen het volk het probleem is. Nogmaals: het is
inherent aan de partijpolitiek. Maar nu de tegenstelling tussen de partijpolitiek en het consensusmodel duidelijk is, hoe breng je die in
eerste instantie dan bij elkaar?

Men moet in feite van de partij een paradox maken. Ok, er worden binnen een partij machtsspelletjes gespeeld. Dat kan amper vermeden
worden. Het is een gevolg van partijpolitiek die in zichzelf niet deugt. De basis van ons verderfelijke politieke systeem is confrontatie,
ambivalentie en het vermijden van iedere vaste koers. Wil een partij wel aan een vaste koers volhouden dan zal zij eigenlijk alleen qua vorm
een partij moeten zijn – naar buiten dus – maar van binnen een sluitstuk van het volksleven. Daarin is geen plaats voor moderne fratsen
als opinie, meningsuiting en oeverloze discussies of ellebogengedrag. Die creeeren namelijk het vacuum waarin het volksleven verdwijnt en
waarin de politieke partij een doel op zich wordt. Daarin tiert de verdeeldheid welig. Een vaste koers heeft geen meningen nodig, geen
opinie’s noch eeuwig gedelibereer.

Politieke partijen moeten aan het einde staan van een hele rij processen uit de gemeenschap. Net zoals de leiders niet op hun positie
aankomen als reslutaat van interne onderhandelingen en het uitspelen van agendapunten, maar als een breedgedragen consensus. De partij
mag nooit de gemeenschap organiseren. Want dat is automatisch correctie en reorganisatie. Iedere politiek die denkt het volk de wil op te
leggen in de vorm van correctie en reorganisatie is verraad aan het volk en geeft blijk van een politiek als doel op zichzelf. De politiek gaat
zichzelf beschermen en indekken. Men is bang voor eigen hachjes. De politiek (de partij) wordt een sfeer die tegengesteld is aan de
volksgemeenschap die zij vertegenwoordigt. Zij wil wel haar mandaat en haar stemmen, maar gebruikt deze altijd (echt altijd) tegen de
eenheid onder haar achterban. Een partij met een hechte achterban blijkt funest voor het politieke deel van het partijleven. Daarom hebben
vanaf het begin alle arbeiderspartijen geprobeerd als eerste de eigen arbeiders uit elkaar gaan jagen.

De contra-partij

Partijpolitiek is in wezen tegengesteld aan het volksleven en andersom blijkt het even moeilijk te zijn: de desinteresse voor politiek vanuit
een gemiddelde dorpsgemeenschap is evident en geeft al de ondeugdelijkheid aan van partijpolitiek. De relatie tussen een politieke partij en
een gezond volk is uiterst problematisch. Het volk denkt namelijk niet in partij en partijvorming. Nogmaals: vanuit een vitale gemeenschap
is politiek het laagste wat een mens kan bereiken.

Een echte en gezonde volkspartij is een contra-partij: ze is tegen individuele emancipatie, tegen vrijheid van meningsuiting en brengt het
publieke domein tot een minimum terug. Ze beschermt het holistische karakter van het volksleven en blijft tegelijk direct daarvan
afhankelijk. Ze blijft als partij tegen partijvorming. Het publieke domein mag alleen de buitenkant zijn; een houding, een masker. Van
binnen is er niets publiek, maar is alles consensus. Wanneer de consensus verdwijnt is dat een veeg teken: dan woeden interne discussies,
lobbygroepjes en machsblokken; dan worden alle volksproblemen tot politieke problemen gemaakt; dan wordt alles tot meningen
teruggebracht. Het volk wordt zoveel uit handen genomen dat het zelf niets meer mag oplossen. Wanneer de consensus verdwijnt betekent
dit dat men het volk haar volk-zijn afgenomen heeft en dat alle volkse zaken wel even politiek geregeld worden.

De PvdA in Nederland bewijst in haar rapport dat zij jarenlang, decennialang haar arbeiders verraden heeft en dus in wezen een
antisolidaire en juist kapitalistische politiek heeft bedreven. Zij heeft volksmanagment bedreven en haar arbeiders vertrapt. De modder van
de vooroorlogse arbeiderswijken blijkt nu geslempt te zijn met de arbeiders die er woonden. En nadat deze Nederlandse stadsmoerassen
gedempt zijn, is daar bovenop een politiek correcte multicultuur gebouwd die ook slechts een doel had: het volksleven vernietigen. Laat een
paar golven buitenlanders over de arbeiderswijken spoelen en het volk is uit elkaar gejaagd. De laatste arbeider in Amsterdam is inmiddels
een nomade in de woestijn. Een “klote Marrokaan” is een goed begin voor een PvdA politicus, maar er is nog niets gewonnen. In tegendeel;
het lijkt een nieuwe stap te zijn in de vernietiging van de laatste gezonde arbeiders die per ongeluk toch nog opgedoken zijn: eerste enteren
en daarna kielhalen. Helaas vaart ook het VB een soortgelijke koers, al staat zij aan het begin ervan.

SCHIETINCIDENT

2007-04-19T23:09:00.001+02:00

Commentaar 19 april 2007 * Virginia shooting incident

door Tom Zwitser

Wat is er erg aan het schietincident in Virginia? Vallen er ook nog nuchtere geluiden te horen over dit soort dingen?
Het blijft lang zoeken. Buiten alle meehuilende oh’s en ah’s en alle gespeelde ontsteltenis van de mediameisjes die als 13
jarige fans hun bandhelden toefluiten en hysterisch opgewonden gillen bij elk "verschrikkelijke" gebeurtenis zijn er
gelukkig ook andere dingen te horen. Want wat is er in feite erg aan? Het enige dat erg is, is dat er niet is
teruggeschoten. "Het echt erge is dat een gek een wapen op zak had en op een groep - bewust weerloos gemaakte
burgers - kon losgaan." Maar was dat het allerergste?

Deze gek was een Koreaanse immigrantenzoon die al maandenlang geen contact meer zocht en ‘de laatste tijd niemand meer groette’. De
immense campus waar duizenden, zoniet tienduizenden studenten wonen, zijn oorden waar eenzaamheid en contactgestoorden beter in
afzondering kunnen leven dan in een gemiddelde stad. Of moet ik zeggen: op zo’n campus worden deze gekken sneller en volmaakter
gecreeerd dan waar dan ook. Want op zo’n campus slaapt men op slaapzalen, leeft men 24 uur tussen de mensen en gaat men slechts een
paar keer per jaar naar de ouders, die soms nog net in dezelfde helft van de VS wonen, maar daar is dan ook alles mee gezegd.
Permanente controle van zowel kamergenoten, als studiegenoten in de collegebanken met honderden tegelijk en nog verplichte
aanwezigheid op een studievereniging en een jaargroep met hetzelfde groepje mensen die je door en door moeten kennen en elke milimeter
verschuiving van je humeur moeten opmerken, maakt de wereld er blijkbaar niet veiliger op. Het gekke is: alles is ook opgemerkt. Een dag
na de gebeurtenis staan de Nederlandse kranten bol van de verhalen van vrienden en kennissen over het ‘merkwaardige gedrag’ van de
Koreaan tijdens de laatste maanden. Hij is zelfs een paar keer met de politie in aanraking geweest wegens psychopatisch gedrag. Maar hij
ging ongestoord door.

Als je al niet gek bent, laat je je wel gek maken op zo’n campus. Je moet mee. Al vanaf de jaren ’20 van de 20e eeuw was er van deze
Amerikaanse campussen bekend dat er eigen morele code heersten; studenten hielden onderlinge ranglijsten bij wie met wie naar bed ging.
Van deze lijsten hing de status af. Het fenomeen op de campus was voer voor sociologen in de jaren ‘30 tot ’60. De zogenaamde
seksafspraakjes gingen totaal niet meer om liefde, integendeel. De meisjes werden geacht om zo hautain en arrogant mogelijk te doen en
toch de belangrijkste van de jongens te verleiden. De jongens deden zo minachtend mogelijk over een nachtelijk avontuur met een gescoorde
date, zeker als het een van de moeilijkst te versieren meisjes was. Met hoe meer onverschilligheid en minachting men over een topdate kon
praten, hoe hoger je status was: niet alleen omdat het gelukt was de hoogste in de rang in bed te krijgen, maar meer nog omdat je er geen
liefde bij vertoonde of voelde. Het was niet alleen status, maar het mocht nergens anders over gaan dan status. Status mocht alleen maar
over zichzelf gaan. Wie verliefd werd was verloren en verloor zijn status. Er heerste een absolute scheiding van de seksen die hun onderling
uitwisseling alleen aanwendden als statussymbool binnen de eigen sekse (zoals in de States nog steeds vrouw en kinderen een
statussymbool zijn).

Eenzelfde fenomeen was er op de campussen van Cambridge en Oxford in het Engeland van de jaren ’20. Bertrand Russel verzuchtte als
hoogleraar eens dat hij de studentenclub waarvan hij erelid was niet meer zo zag zitten noch begreep sinds ze allemaal verliefd op elkaar
waren. Daar kwamen geen vrouwen, het was een mannendispuut. Vooraanstaande leden als John Maynard Keynes en anderen stelden er
een eer in als eerste de kandidaatleden te onteren op het kleedje voor de haard temidden van de anderen. Ook deze campussen waren een
verderfelijke bron van fixatie op de eigen sekse – onder de rijke bourgois en aristocraten nog het meeste. Hoe rijker en decadenter, hoe
homoseksueler. Ook al is de Engelse fixatie op het eigen geslacht onder studenten wat minder present in deze tijd, verdwenen is de
immoraliteit niet. Dat geldt ook voor de Amerikaanse campussen, het is minder nadrukkelijk, maar nog meer gemeengoed dan toen.

Het heeft geen zin om oh of ah te roepen en weer ‘getroffen te zijn’ door de uitbarsting van geweld. (‘dat dat nog kan in deze tijd’
zucht-puf-steun) en weer een zoveelste stukje tegen wapens en voor de wereldvrede te schrijven. Wapens zijn geen teken van terreur. Een
menigte zonder wapens zijn daarentegen wel een teken van de terreur die er op hen uitgeoefend wordt. Goede wapens en goed wapengbruik
vertegenwoordigen de wereld van goede zeden en gezond besef. (Zie artikel Erik van Goor.) Wapens zijn een inherent goed voor de burger
die nog iets te verdedigen heeft; met andere woorden: die nog verantwoording moet, kan en wil afleggen en bepaalde zaken niet uit handen
kan geven.

De Koreaan was een gek – een zeer begrijpelijk gek. Hij had er nooit moeten studeren al is studeren op een campus een doodgewone zaak
in de VS. Al in de maanden daarvoor gaf zijn gedrag blijk van vluchtgevoelens en verdringing van de dagelijkse wanstaltige realiteit. De
daad die hij pleegde drong zich steeds verder aan hem op. Zijn reactie, zijn zwijgzaamheid en verregaande contactverbreking met de
medestudenten en kamergenoten is een hele begrijpelijke reactie. Het is een oermenselijke reflex. De praktijken op een gemiddelde campus
zijn er in de afgelopen 80 jaar niet gezonder of beter op geworden. De Koreaan sprak een oordeel uit over de cultuur en gewoonten, de
omgang onder de studenten. Wat wil het zeggen als je zelfmoord pleegt en daarin 32 anderen meeneemt? De enige aanwijzing die men tot
nu toe in zijn kamer heeft gevonden is een briefje met daarop een ‘verwarde klacht over de moraal van rijke studiegenoten’. Video's die
mogelijk van hem afkomstig zijn tonen ronduit anarchistische motieven voor zijn daad.

Een campus is een bron van psychologische verminking voor het leven; vrouwelijke studenten die de man waarmee ze uiteindelijk trouwen
nooit kunnen vértrouwen, hun kinderen vervolgens krampachtig in een puriteinse zuiverheid opvoeden om hun eigen studentenzonden uit te
wissen en dan nog hun mannen: zij sluiten zich in een carriere op en zich blijven fixeren op vrouw en kinderen als statussymbool zoals
daarbij ook het huis, de auto en de vakantie horen. Onze anti-huwelijksmoraal, afwezige vader en claimende moeder was in de VS al in de
jaren ’20 gemeengoed en een groot sociaal probleem. Ze stamt uit deze scheiding der seksen op de kunstmatige campus-maatschappij en
uit de school-fabriek-thuis constructie. De campustijd, kortom, is de absolute afbraak van elke menselijke waardigheid.

Men reduceert de rekruut tot een nulpunt zoals men in de 19e eeuw het arbeidersvolk tot een nulpunt moest brengen om hun weerbaarheid
te breken en het tot een kneedbare moderne massa te transformeren. Men sliep met meerdere gezinnen in een ruimte, werkte 7 dagen in de
week 12 tot 14 uur en leefde voor de rest in de modder met teveel ellende om erover na te denken. Zo ook de studenten. Een campus kneedt
de massa kinderen, die vers van de gezinnen komen, om tot een moderne massa van weerloze en uitgeholde studenten en giet ze vol
verlichte onzin en uiteindelijk rest er niets meer dan: Believe in yourself. Een campus is een plaats waar de studentenmassa's door de staat
uit het ouderlijk huis gekaapt worden met de lokroep van studiebeurzen en prestatiebonussen. Daar krijgen ze een staatsopvoeding,
worden van iedere eigenschap ontdaan en van een nieuw geloof voorzien, in de maatschappij terug geplaatst.

Ook nu de campus ‘in diepe rouw is’, wordt steunbetuiging na steunbetuiging uitgesproken. Er komt hulp en er komt geld. Het Witte Huis
zal alles in het werk stellen... Deskundige na deskundige rolt over het tv scherm. Maar wat men ook zegt, de Amerikaan blijft glimlachen
en de mediameisjes blijven daarop hysterisch gillen. Als hij troost, als hij speecht, als hij zijn kind terecht wijst, als hij je overtuigen moet,
als hij verdrietig of moedig is: “Glimlach wanneer je niets te zeggen hebt, verberg vooral niet dat je niets te zeggen hebt of dat anderen je
koud laten. Verraad spontaan deze leegte, deze diepgaande onverschilligheid in je glimlach, schenk de anderen deze leegte en
onverschilligheid, laat van je gezicht de nulgraad van het geluk en het plezier afstralen, glimlach glimlach...” (Beaudrillard)

Wat valt er anders te doen, wanneer alles uit handen genomen is, je nergens meer iets te verdedigen hebt, noch voor iets nog enige
verantwoordelijkheid draagt? Wanneer alle basale verhoudingen van het leven terug zijn gebracht tot een allesoverheersende structuur
waarin het alleen nog mag draaien om nut, winst, status en competitie? Wanneer je dit eenmaal beseft; kun je dan nog in jezelf geloven? De
glimlach verzekert je connected te zijn omdat alles daarom draait. De glimlach maskeert de leegte en toont haar tegelijkertijd, ze is
warmte en spot tegelijkertijd, hartelijkheid en onverschilligheid. Iedereen weet dat die Amerikaanse glimlach het teken van de leegte zelf
geworden is. Dat de glimlach en het believe in yourself een groot ongeloof markeren omdat er geen zelf meer is. Men is enkel nog
geobsedeerd om aangesloten te zijn; to be connected, de rest maakt niet meer uit. Maar als je eenmaal je glimlach verloren hebt, heb je de
aansluiting verloren. Let u maar eens op wanneer u een foto van die jongen – die Koreaan – voorbij ziet komen: die lacht niet meer. Hij is
de enige van zijn tienduizenden medestudenten die de waarheid gesproken had met zijn 33 schoten – voor hem een daad die hij niet langer
kon verdringen of uitstellen. Nu is hij de gek.

DE MENS ZONDER EIGENSCHAPPEN

2007-04-13T01:46:00.001+02:00

bitterlemon.eu - Discussie Internetdating (4) * April 2007 * Interdating II

door Tom Zwitser

In mijn eerste artikel over internetdating [1] mag in alle hilariteit de indruk gewekt zijn dat het niet mogelijk is om een beetje conservatieve
wederhelft te ontmoeten, noch een relatie op te bouwen is via het internet, de feiten suggereren iets anders. Mensen ontmoeten elkaar wel
degelijk online en een klein percentage vindt zelfs de liefde van zijn/haar leven. Het is dus mogelijk. Maar wat moet je hiervan zeggen? Dat
het nog mogelijk is iemand te ontmoeten ondanks het medium zelf, of ondanks de massaal verleerde eigenschappen? Beide wellicht. Het
medium is populair omdat het geen directe restricties biedt, maar het stimuleert de mens niet zijn karakter te behouden. Het stimuleert
wel de mens om op te gaan in de massa zonder maat, eigenschap of vorm. Naar mijn inschatting vertelt 97% van de profielen exact
hetzelfde, 2,9% is ietsje anders en 0,1% getuigt van een iets gezondere geest dan de rest. Dat is niet te wijten aan zoiets als tijdsgeest, nee,
dat is te wijten aan alle instrumenten die de moderniteit aanwendt om de mens zijn karakter, zijn diepte en zijn verworteling af te nemen
en de mens die zich daar vervolgens behaaglijk aan overgeeft.

Neem je sec het internet, dan zijn er best een aantal positieve elementen aan haar op te merken, zij is bijvoorbeeld anarchistisch ten
opzichte van de gevestigde media en ondermijnen een heleboel instituties. Maar het is belangrijker om het internet als mede-instrument
van alle media te zien. Zij is slechts één uit een scala van moderne instrumenten en streeft ernaar verschillen tussen mensen en groepen op
te heffen. Ze maakt het mogelijk dat de mens nog makkelijker uit zijn natuurlijk gegeven omgeving stapt als hij daarvoor deed. En dat is
ook precies wat datingsites doen: Ze brengen niet twee, maar een hele massa individuen zonder enige context bij elkaar, met niets meer
dan tien regels begeleidende tekst en natuurlijk enkele karaktertrekken (leuk-spontaan-enthousiast). In die massa kristalliseren zich naar
verwachting relaties uit want zo werkt het. Hoe groter de massa, hoe meer kans op succes.

Met een minimum tot niets aan context kun je optimaal online daten. Heb je veel bindingen en ben je ingeweven in een hechte gemeenschap
waar gezag en orde heersen, dan wordt het lastiger. Maar ik zou eerder denken dat zulke mensen zich niet op een relatiesite zullen begeven.
Vroeger voorzag zo'n gemeenschap in gezonde en levenslange relaties. Een goede en sterke gemeenschap blijkt samen te vallen met goede
en sterke karaktereigenschappen. Nu men in deze tijd geprikkeld wordt om steeds opnieuw gemeenschappen te vormen – virtueel en echt –
neemt ook de kracht en de duurzaamheid af. Internetdating zorgt dat de mens ongemerkt zijn sterke eigenschappen en banden aflegt (als
hij dat al niet gedaan heeft, voor hij de toevlucht neemt tot een datingsite), hij moet bevrijd zijn van gezaghebbende mensen om hem heen,
anders kan hij geen autonome selecties maken van kandidaat-wederhelften. Het zou een nog hilarischer (maar geen verkeerd) beeld zijn
wanneer de hele familie rond het beeldscherm geschaard staat en zich bemoeit met het selectiebeleid van de zoekende vrijgezel. Wanneer je
als conservatief online je wederhelft ontmoet, is dat dus vooral een wonderlijke gebeurtenis, niet alleen omdat het ontmoeten van een
wederhelft vrijwel altijd een wonderlijke gebeurtenis is, maar vooral omdat dat nog gelukt is ondanks het internet zelf. Kortom, het feit dat
het gebeurt geeft aan dat wonderen echt bestaan.

Het internet maakt het mogelijk dat iedere mens eerst zijn eigen virtuele leefwereld kan creëren en vervolgens van deze virtuele wereld een
echte kan maken. Het virtuele en het echte lopen steeds vaker vlekkeloos in elkaar over. De techniek geeft ons de idee dat onze leefwereld
maakbaar is Het blijkt erg moeilijk te zijn om, tegen de nivellerende aard van het internet in, het toch nuttig te gebruiken. Ik denk niet dat
er veel mensen zijn die dat goed kunnen.

Het internet is als medium onbegrensd en geeft alleen datgene bestaansrecht wat het internet zelf kan reproduceren (tekst – beeld – film)
tot in de uithoeken van het heelal. Dit platte reproductiemantra gaat ook op voor de inhoud. Internetgebruikers leren zichzelf en de eigen
onkenbare diepten te negeren en als een ouderwets sprookje te beschouwen, en alleen datgene van zichzelf als werkelijk te beschouwen, wat
het internet op kan – de virtuele oneindigheid die steeds belangrijker wordt. Soms besef ik amper wat ik moet afleggen om deze wereld
binnen te kunnen gaan en soms is het beangstigend.

De eigenschappen van de mens komen, net als onze moraal en onze hang naar orde en naar waarheid uit die diepe gronden. Vroeger was
ieder mens een gesloten vat, men sprak veel minder, en het leven, de orde en de gang der eeuwen was belangrijker dan alles. Het was
onaantastbaar en diende verdedigd te worden. Foto's uit de 19e en het begin van de 20e eeuw tonen afgesloten mensen. Mensen met een
onvoorwaardelijke gerichtheid op de eeuwigheid. De eeuwigheid werd al voorgespiegeld in de rotsvaste verankering van traditie, orde en
kerstening. Foto's van nu tonen mensen in shock; zo leuk en spontaan mogelijk, alsof ''leuk en spontaan zijn''. werkelijk iets is. Wie op de
foto toont dat ie helemaal mee float op de beats van deze tijd, is populair. Wie dat niet kan tonen is in principe een loser die alleen maar
recht heeft op een andere loser. Maar er is evengoed geen hiërarchie op een datingsite. Immers losers zoeken elkaar ook wel op. Je hoeft je
niet te spiegelen aan de volmaakte foto's en teksten van anderen. Je stelt je zoekfuncties zo in, dat je de juiste soort te pakken krijgt. En
dan is het selecteren geblazen.

Wij zijn gewend om voortdurend pulsen te ontvangen en te versturen en door kleine shocks geprikkeld te worden. Het gaat niet meer echt
om de inhoud van de puls, maar eerder om de frequentie (ritme) en de sterkte (dynamiek) van de puls. Daarmee heb je de voornaamste
eigenschappen van de moderne media te pakken: shock (chaos en lawaai). En omdat we niet meer zonder kunnen is dat ook gelijk het
wezen van de moderne verslaving: puls kan alleen pulseren wanneer ze een ritme is. We moeten het ''ritme ondergaan'', ''mee vibreren op de
tijdgeest''. Wat duidelijk ontbreekt is karakter en inwendige kracht (om als mens je gemeenschap te dragen). De aard van het internet,
haar onbegrensdheid en haar potentie om van virtueel naar echt over te schakelen, haar streven naar nivellering van verschillen zal het
verlies aan karakter en diepte alleen maar bevorderen. Wie connected wil zijn, moet zichzelf opheffen en kan vervolgens de eeuwigheid van
het internet binnentreden. Dat is het principe, zo werkt het, ontrek je daar maar eens aan.

Noot
[1] Tom Zwitser, Internetdating op bitterlemon.eu december 2006.

WAT IS ER AAN DE HAND IN HET CHRISTELIJK ONDERWIJS?

2007-04-12T22:25:00.002+02:00

door Tom Zwitser

Wie het over onderwijs heeft, praat over opvoedmethodes, pedagogen, ontwikkeling van de kinderen, falend ouderschap, sociaal-emotionele ontwikkeling, seksuele voorlichting en naschoolse opvang. De scholen zijn in geen enkel opzicht meer gehouden aan hun core business, taal en rekenen, maar zijn gedwongen om steeds meer gaten te dichten die de ouders open laten. Dat moet, verzekeren zij ons, want anders is het samenleven op de scholen – en dus in de maatschappij – beslist onmogelijk. En waar leeft men anders samen dan op school en in de maatschappij? Het huis is een weekendverblijf, de woonwijk is om te slapen, het kantoor is een plek om agenda’s vol te krijgen en deze vervolgens af te werken; en dineren dient om zaken te doen. Waar is dan het samenleven? Of is dat het?

Ja en nee. Ja, we hebben dat tot samenleven uitgeroepen; en nee, want dat is een constructie. Maatschappij en school hebben de echte gemeenschap vervangen en denken dat dit zonder gevolgen blijft. Men is vol goede moed en men heeft tal van strategieën om de gemeenschap nieuw leven in te blazen. Wie de afgelopen maanden de nieuwbakken minister Rouvoet van gezinszaken heeft gevolgd, zag het glimmende slakkenspoor van zelfgenoegzaamheid dat hij door de media trok. De nieuwe christenen, aangevuld met fatsoensatheïsten, gaf hem daartoe alle reden. Want als zelfs niet-christenen hem mandateren, wil dat zeggen dat zij, de nieuwe christenen, het beter doen dan een bekrompen SGP en ontvolkte megapartijen als VVD en PvdA.

De ChristenUnie zit nu in de regering en blaakt van tevredenheid. Maar tevreden was men al voordien, want de afgelopen jaren heeft Rouvoet in het politiekcorrecte linkse kringetje veel respect verworven. Hij heeft aangetoond dat hij nodig is, omdat hij de liberale democratie nodig vindt. Zo werkt dat. De tijd van christelijk getuigen in een seculier systeem is voorbij. Je offert je getuigenis op om mee te regeren.

Synchroon daaraan, hoe opmerkelijk, is de sfeer in het Nederlandse christelijk onderwijs. Daar zien we precies hetzelfde. Ook daar hebben zij, de nieuwe christenen, ontdekt dat ze nodig zijn, dat ze een rol spelen. “Zij staan garant voor de cultuur”. Zij houden de normen en waarden hoog.
Onverwoestbare zelfgenoegzaamheid is ook wat van het christelijke corps der docenten en schooldirecteuren afdruipt. Ouder- en debatavonden spreken boekdelen: de sociaalbewuste docent die met verhalen uit de praktijk demonstreert hoe slecht gezinnen functioneren, hoe ouders hun kinderen niet meer opvoeden en hoe dus de school moet inspringen. De scholen geven kinderen wat de ouders hun onthouden. En aangezien de school ook nog eens een “culturele entiteit” heet, kan via de kinderen het ouderschap worden geciviliseerd. Dat men zich van die taak bewust is, blijkt uit de talloze praatbijeenkomsten over ‘de maatschappelijke verantwoordelijkheid van de school’. Erover nadenken betekent zichzelf een belangrijke rol toekennen en die rol ook socio-pedagogisch rechtvaardigen. “‘Nadenken over de maatschappelijke verantwoordelijkheid van de school” betekent haar broodnodige gezag benadrukken. Buiten is geen hoop, dus daarom vestigt het onderwijs alle hoop op zichzelf,

Miniatuurstaat

Een school is een moderne miniatuurstaat: een massa van gelijken verzameld door hun onkunde en onvermogen, maar bijeengehouden door de docent. De aanwezigheid van de school is bittere noodzaak geworden: Ze is er voor het kind, opdat het kind zich kan ontwikkelen. De school omzeilt de ouders, de gemeenschap, de buurt. Ze dient het kind. Is het kind dan iets? Nee, het kind is volgens de school en de staat nog niets. Juist daarom gaan kinderen naar school, om iets te worden. Daaraan ontleent de school haar bestaanrecht. De school maakt het kind bewust van zijn plaats in de openbare ruimte. Om daar plaats te krijgen gaat het kind naar school. Het kind moet van zijn plaats bewust worden. Overal waar het kind dupe dreigt te worden, schiet de school te hulp. Hoe belabberder de christelijke kerk, de christelijke politiek en het christelijk onderwijs ervoor staan, hoe zelfgenoegzamer ze zich gaan gedragen. Het kan immers altijd nog erger. Hetzelfde geldt voor de gezinnen. Zie de opvoeding in de gemiddelde gezinnen maar eens, zowel in de christelijke gezindte, als in de rooie volksbuurten. Geen wonder toch dat de christelijke pedagogen denken: “Wij doen het beter dan de ouders!”

Die houding van “we doen het beter in de christelijke politiek en het christelijke onderwijs”, wil de directeur van een orthodox-protestantse
school graag per e-mail toelichten. Op de vraag of de christelijke school voor zichzelf een taak ziet weggelegd in de – straks verplichte – naschoolse opvang, zegt hij "nee, die verantwoordelijkheid ligt bij de ouders, maar als we zien dat kinderen lijden onder de opvoeding van de ouders, dan willen we de voor- en naschoolse opvang zo goed mogelijk regelen, zodat kinderen daar opgevangen worden waar ze liefde ervaren, waar aandacht voor ze is, waar een goed gesprek mogelijk is etc. Ik vergelijk het wel eens met mishandeling. Als we dat constateren op school, dan zorgen we ook dat er ingegrepen wordt." Ziedaar de argumentatie. Men gaat uit van mishandeling, van falend ouderschap, van een treurige thuissituatie, want de professionals zien overal gebreken. Daar is het kind natuurlijk de dupe van. Geven de ouders het geen liefde, dan doet de school het. De pedagoog komt handen te kort. Zo praat hij ook over seksuele opvoeding: "De verantwoordelijkheid ligt bij de ouders, maar als het kind te kort komt? Dan hebben wij toch geen keus? Hoe om te gaan met ouders die zichtbaar te kort schieten in hun taak als opvoeder? Door allerlei maatschappelijke ontwikkelingen (ADHD, PDD-NOS etc. etc.), door gebrek aan tijd schiet het vanzelfsprekende karakter van opvoeden er helaas bij in." De stelling dat opvoeding een taak van de ouders is, wordt direct gepareerd met: "Mee eens; maar de ouders geven een deel van de
dagelijkse opvoeding uit handen."

Langzamerhand verdwijnt het verschil tussen ouder en docent. Een docent is in alle opzichten een betere ouder dan zijn verwekker. Docenten moeten de kinderen “sociaal-emotioneel vormen”, men “moet de falende ouders compenseren”, of zelfs de opvoedingstaken geheel overnemen. Wanneer dit op een orthodox-protestantse school al het geval is, dan zal er wel geen enkel gezin in Nederland meer zijn waar kinderen een gedegen opvoeding krijgen. Of kunnen alleen christenen in Nederland hun kinderen niet meer opvoeden? Helaas missen alle ouders de sociaal-emotionele ontwikkeling en de tijd om het kind rekenen en taal bij te brengen, laat staan dat ze hun kroost aan fatsoenlijke banen kunnen helpen, waardoor ze het leven aankunnen. De school zorgt voor dat alles. Daar weten ze het beter dan thuis. Daar zijn de opvoeders, de pedagogen, de professionals. Laat zij maar voor uw kinderen uitmaken wat het beste voor hen is.

Falen der ouders

Laten wij kijken naar wat u tegen uw kinderen had moeten zeggen, maar wat u uw kind schijnbaar niet vertelt en de school daarom wel. De protestantse school in kwestie hanteert de Samen Doen-methode voor de sociaal-emotionele ontwikkeling – alleen voor uw bestwil hier geciteerd, zodat u weet hoe u uw kind moet aanspreken. Daaruit blijkt dat u uw kinderen te weinig leert zich aan te passen: "De kinderen lezen stencils met verschillende verhaaltjes over aanpassing. De kinderen bepalen ieder voor zich in welk verhaaltje ze iemand zich goed vinden aanpassen. We praten vanuit de verhaaltjes erover hoe je je dat doet. Je aanpassen is een gebod van de Heere Jezus. (...) Verder moet je zorgen dat je een ander geen aanstoot geeft." Het blijkt dat kinderen nadenken of ze zich wel dan niet dienen aan te passen aan het volk, aan het gezin, de vriendjes en vriendinnetjes. Wel met de Bijbel in de hand natuurlijk, want het kind moet zo vroeg mogelijk leren dat het alleen "voor zichzelven Gode rekenschap zal geven" en dat aanpassing een zelf beredeneerde keuze is.

Les 2 gaat over zelfbeoordeling. Kinderen noteren drie positieve dingen en twee negatieve dingen over zichzelf. Ze mogen niet meer negatieve dingen opschrijven dan positieve. Andersom, mag wel. Vervolgens noteren ze of ze zich thuis voelen in de klas, en wat anderen van hen vinden. Daarna moeten ze vanuit de Bijbel beredeneren dat wat anderen van hen vinden, er helemaal niet toe doet, maar dat het enige belang ligt in wie ze zijn voor anderen en voor God. Dan komt de boosheid. Boos zijn mag, maar niet boos doen, en zeker niet "boos blijven: Hebt uw vijanden lief, en denk er bovenal aan dat wij de Heere iedere dag, de hele dag door beledigen, kwetsen, ja boos maken; omdat we niet leven tot Zijn eer en naar Zijn wil. Maar Hij laat ons nog iedere dag genieten van zijn goedheid." En zo komen in de volgende lessen nog Verliefdheid, Wantrouwen – "soms kan het niet anders, zeker in onze steeds slechter wordende maatschappij" – Regels en Drift, Vechten en Discriminatie aan de orde.

Nog een voorbeeld: in de les van het hoofdstuk ‘Regels’ wordt eerst opgeschreven welke gevoelens iedereen heeft, en vervolgens wordt gespiegeld hoe deze gevoelens in bepaalde regels passen: "acceptatie van de ander, een ander niet benadelen, eerlijk zijn, etc". Je moet ook "positief overkomen op de ander, aardig zijn, vriendelijk zijn, meeleven met de ander, behulpzaam zijn en opkomen voor de ander"

Schoolpraktijk

Kortom; leuke voorschriften om uw kind voortdurend zijn gevoelens, problemen, gedragingen aan te laten spiegelen. Maar hoe ziet dat er in de schoolpraktijk uit?

Ten eerste worden de regels, het gedrag en de individuele houding voortdurend ter discussie gesteld. Ze zijn het voorwerp van nog meer zelfreflectie, bewustwording en verontrusting. Dat wordt duidelijk omdat de houding constant benadrukt wordt. U en ik weten dat ‘houding’ maskeergedrag is, en juist dat is hetgeen uw kinderen aangeleerd wordt: maskering. Niet alleen kinderen moeten zich bewust zijn van hun eigen houding, ouders evenzo. Regels zijn op openbare scholen iets wat “we hebben afgesproken om het met elkaar leefbaar te houden”. En op de christelijke basisscholen wordt dit gif via het beeld van de maatschappij naar binnen gegoten: Regels, elkaar accepteren en respecteren maken het land leefbaar en prettig voor iedereen en daarom moet iedereen zich daaraan houden (zolang je maar vanuit de Bijbel kunt beredeneren dat je God geen verdriet doet).

Ziedaar de pedagogische cirkel, want wanneer in de staatshuishoudkunde alleen het overleg en het ‘er met elkaar uitkomen’ geldt, dan ook binnen een school. Een kunstmatig machtscentrum als de staat en de school hebben een kunstmatige moraal nodig, eentje die los staat van de gemeenschap, want die gemeenschap ontbreekt juist. Regels moeten steeds herhaald worden, omdat ze er kunstmatig bijgehaald zijn, resultaat zijn van overleg, onderhandeling, eigen bestwil en meer van dat soort. Als een bepaalde afspraak niet blijkt te werken, spreken we gewoon iets nieuws af. Dus: opnieuw rond de tafel, opnieuw allemaal zeggen wat we erbij voelen en opnieuw oplossingen bedenken. Een kunstmatige organisatie heeft geen moraal, is immoreel en moet daarom regels bedenken en deze ook steeds herhalen en benadrukken. Het voortdurend herhalen van normen en waarden toont het failliet ervan. Men zegt daarmee: we hebben geen normen en waarden, maar in plaats daarvan hebben we ad hoc een en ander afgesproken om samen naar te leven.

Echte normen

U en ik weten: echte normen herhaal je niet uitentreuren. Echte normen zijn glashelder. Worden deze uitentreuren opgelepeld, dan spreekt daaruit onzekerheid, en zelfs wantrouwen. Toen men in de pedagogische torens het Grote Pesten ontdekte, ontstond er een hausse aan anti-pestcampagnes. Niets steeg door deze campagnes zozeer als het pesten in de klas. Kinderen bewust maken van het feit dat ze pesten biedt geen oplossing voor het pesten op zichzelf. Ze ontdekken dat er eigenlijk helemaal geen regels voor zijn, en dat men keer op keer hooguit wat afspraken kan maken. Dus pesten was niet alleen leuk, het loont bovendien. Kinderen worden ware utilitaristische denkers, calculerende burgers-in-de-dop: afspraken worden voor hun eigen bestwil gemaakt, en ze moeten er daarom ook voordeel uit kunnen halen, anders gaan ze met de afspraak niet akkoord. Zo werkt het huidige populaire conflict-bemiddelingssysteem. Nadat kinderen in de hogere klassen hebben leren formuleren wat hun negatieve en positieve kanten zijn, komen er altijd een paar uit de bus die goed ‘ruzies kunnen oplossen’. Deze krijgen een baantje. Ze worden conflictbemiddelaar.

Wanneer er een ruzietje is, worden de twee ruziemakers in een hokje geplaatst met wit gesausde gipswanden, een TL-bak in het systeemplafond, linoleum op de vloer, een witte geplastificeerde tafel in het midden. Daarbij komt een conflictbemiddelaar uit de hoogste klassen die de ruzie moet oplossen. De bemiddelaar moet een oplossing verzinnen waar beide partijen voordeel bij hebben. Als beide partijen met het voorstel akkoord gaan, dan wordt de oplossing doorgegeven aan een docent die hen daarna weer uit het hokje laat. Nader bekeken gaat dat zo: Wanneer je een schop krijgt, mag je niet terug schoppen, maar moet je direct een conflictbemiddelaar opzoeken, want er is een conflict. De schopper moet vervolgens ook nog voordeel halen uit de situatie, anders is er geen oplossing in het conflict. Iedereen weet dat je op het schoolplein zomaar uit het niets een schop, duw, of dreun kunt krijgen. Soms uit het niets, soms met reden. Een robbertje vechten kan de lucht behoorlijk klaren, of, in het geval van een langdurige vete, moet er soms met vriendjes tegen een andere groep wat uitgevochten worden. Niets mee aan de hand, het klaart de lucht en schept heldere verhoudingen. Een normaal kind dat alles steeds moet uitpraten, oplossingen moet verzinnen en zich steeds maar weer bewust moet worden wat hij bij de ander teweeg brengt, en hoe hij op een betere manier zijn eigen gevoelens moet ‘uiten’, die weet: alleen maar praten doet nog meer haten. Het wantrouwen dat inherent is aan het systeem, wordt zo ook inherent aan het gedrag. Als boosheid al verkeerd is, dan is agressie helemaal het Kwaad zelve – maar waarom wordt niet duidelijk.

Kunstmatige organisatie

Ik herhaal: omdat de school een kunstmatige organisatie is, heeft ze een extern kunstmatig stelsel van waarden nodig waarvan het voor ieder kind duidelijk is, juist door het veelvuldig herhalen, dat ze niks met de school te maken hebben, maar die de school gewoon opportunistisch toepast. Kinderen leren dus al vanaf hun vierde levensjaar dat alleen sluw-egoïstisch gedrag zin heeft; op het goede moment emoties verbergen, en een politiek overleg-masker opzetten zal hun geen windeieren leggen in het sociale systeem. Uw kinderen leren vanaf hun vierde jaar dat moraal iets is van dat hokje waarin een scheidsrechter een win-win oplossing moet bedenken voor een conflict ‘dat zich op het plein voordeed’. Daar worden de Rouvoetjes gekweekt. Onze nieuwe minister voor gezinszaken is degene die trouw heeft gezworen aan de abortuswet, het homohuwelijk en aan de euthanasie wetgeving, in de hoop wat maatregelen door de Kamer te krijgen waardoor er een paar abortussen minder gepleegd worden. Zijn eigen gezin telt 5 kinderen, maar als hij consequent is, geeft hij zijn oudste dochter de pil, moedigt hij zijn zoons aan om wat homoseksuele avontuurtjes op te duikelen en wanneer zijn eigen ouders de 65 zijn gepasseerd gaat hij met de rijksbegroting in de hand bij ze op bezoek en zeg “Jullie worden nu wat duur voor de staat, zouden jullie niet eens nadenken over een gesubsidieerde euthanasie?” Maar ik zal vast iets niet goed begrepen hebben.

Men mag, wanneer ik kinderen zou hebben, ze best leren rekenen, al kan ik hen dat ook bijbrengen. Maar niet vanuit de idee dat de school nodig is, dat wil zeggen, dat pedagogen noodzakelijk een bepaalde cruciale fase van het kind in beslag nemen, claimen, enteren, chanteren en het alleenrecht daarover afroepen; dat zij bewust het kind een bepaalde tijd uit de natuurlijk omgeving van gezin en gemeenschap kaapt om het sociaal omgeturnd, jaren later, weer terug te plaatsen zodat hij tegen zijn ouders kan puberen. De school mag in geen enkel opzicht een tegenbeweging zijn van de gemeenschap die de kinderen aanlevert. Nog beter zou het zijn wanneer ouders zelf het initiatief voor de oprichting van een kleine buurtschool ter hand nemen en deze ook steeds in eigen hand houden.

Als die wereld van sociaal-emotionele ontwikkeling en beschaving met alle mogelijke middelen gescheiden blijft van de mijne – de meester woont niet meer in hetzelfde dorpje, de klassen zijn niet gemengd, maar zijn per leeftijdsjaar gescheiden, en de kinderen komen van heinde en verre naar die school – dan zullen kinderen van hun ouders vervreemden, het door God verleende en daarmee heilige ouderlijk gezag minachten omdat hen op de scholen geleerd en bewezen wordt dat ouders altijd falende ouders zijn die hun ouderlijk gezag niet invullen naar de heilige pedagogische grillen van het moment. Omdat zij hebben leren reflecteren op intermenselijke relaties en iemand kunnen wijzen op wat hij voor negatiefs bij de ander teweeg brengt. En dan heb ik het niet over mishandeling of verwaarlozing.

Scholen zijn zo zelfingenomen, omdat zij tot bakermat van de cultuur zijn verheven, terwijl de volksgemeenschappen juist – niet lang geleden nog – uit die positie zijn gewipt. Politieke partijen evenzo. Die voeden het volk op met fatsoens- en gedragsregels. Als muezzins staan ze op hun minaretten de daarbij behorende politieke correctheid over het volk af te roepen. Van een representatieve democratie komen we nu in een representatieve politiestaat. Volksvertegenwoordigers vertegenwoordigen niet meer het volk, nee, die volksvertegenwoordigers zijn zo geschrokken van het belabberde volk dat op hen stemt, dat het volk een representatie moet worden van de politici en eigenlijk is men daar al tweehonderd jaar mee bezig. Heel het volk moet een correcte, glimlachende en zelfvoldane politicus worden. Heel het volk moet straks breeduit lachend op de trappen van Huis ten Bosch rond de koningin staan. Deze omdraaiing is een van de laatste processen die in de naoorlogse natiestaten zal zorgen voor de opheffing van het volk.

Echte beschaving

Nog niet heel lang geleden wist men dat noch de politieke partij, noch de school een legitieme vorm van beschaving zijn, maar dat zij constructies zijn die heel hun legitimiteit te danken hadden aan ouders die de school oprichtten, aan de gelovigen die een partij oprichtten. Deze mensen wisten de kinderen in vertrouwde handen van gelijkgezinden. En indien niet, dan kwam een afvaardiging uit het volk die meester of politicus wel even de waarheid zeggen. Dat was een volk dat zijn meesters en politici wel kon opvoeden. Rouvoet en de geciteerde schooldirecteur lijken dat helemaal vergeten te zijn. Niemand komt hen meer opvoeden of de waarheid zeggen, waardoor zij denken nu zelf de waarheid te bepalen. En deze onopgevoeden gaan nu de opgevoeden opvoeden. Waarom komt het volk geen verhaal meer halen? Waarom slaan ze de zelfgenoegzaamheid van pedagogen en politici niet van hun maskers af? Omdat er wetten zijn die bepalen dat ouders noch familie een opvoedend gezag meer hebben, en omdat de democratie bepaald heeft dat het volk maar een taak heeft: eens in de vier jaar haar gezag bevestigen en verder braaf naar hun sociaal-emotioneel gezwijmel luisteren. Het gezwijmel is slechts een masker over de vuile spelletjes, dubbele agenda’s en machtswellustig denken, maar wel een masker dat al aan vier tot zesjarigen wordt opgedrongen in de staatsopvoeding.

Echte beschaving komt uit de gemeenschap zelf, maar die heeft het zogenaamd laten afweten. Die heeft men uit elkaar moeten jagen, tot in de fabrieken toe, door de kinderen op de school te krijgen, de vader bij de machines achter te laten en de moeder in de keuken te verstoppen. Dit gezinsideaal waarmee de nieuwe christenheid denkt tot in de prehistorie te reiken, is een volstrekt negentiende-eeuwse en dus moderne (!) constructie. De volksgemeenschap was een zelfbeschavende entiteit totdat ze uit elkaar gejaagd werd. Geen hoge en verheven cultuur, nee rauw en rechtvaardig aan de ene kant, maar met meer fatsoen en moraal dan een gemiddelde cultuurheld van nu. Zelfs de negentiende-eeuwse fabrieksarbeider was een fatsoenlijker mens dan een gemiddelde schoolonderwijzer of politicus van nu. Zijn hele gemeenschap was in die fabriek nog min of meer bijeen: van kleine kinderen – die er geweldig konden spelen – tot aan de ouden van dagen. Daar, in die fabrieken, heeft de staat toegeslagen en de gemeenschap uit elkaar getrokken, want in de wijken waar ze woonden was er niets mee te beginnen en die fabrieken, ach wat waren die onmenselijk zeg. Nee, dan de huidige fabrieken waar studenten tot volwaardige juffen en meesters worden opgeleid. Met een PABO-diploma in de hand is men gediplomeerd priester van de moderne maatschappij. De christelijke PABO’s; de CHE in Ede, de GH in Zwolle en de Driestar in Gouda zijn het neusje van de Nederlandse pedagogische zalm, maar het zijn gedrochten van zelfreflectie, spiegeling van elkaars gevoelens en onverantwoord taalgebruik. Heb je een van die opleidingen afgerond, dan weet je zeker dat je kundig genoeg bent om nooit hard te zijn, niet boos te worden, laat staan agressief te zijn, niemand te haten en iedereen lief te hebben, want uiteindelijk is iedereen mens en moeten we, verschillend als we zijn, allemaal in hetzelfde land leven en dus alleen maar aardig tegen elkaar zijn. Deze afgestudeerde uitgeholde pubers zijn, last but not least, prima in staat om met zachte stem de ouders te kunnen wijzen op hun altijd falende opvoeding en deze zelf ter hand te nemen met een “Toe maar, laat u mij maar even”.

De gedachte dat docenten in hun klas prima kunnen zien wat er aan schort in de ouderlijke opvoeding is een hele verkeerde. Docenten zien alleen dat de opvoeding die zij de kinderen bij brengen niet werkt binnen het kunstmatige systeem van de school. Een school is, op zichzelf genomen, in geen enkel opzicht een leefomgeving. Uw kinderen leren daar leven met maskers, ze leren politiek denken en weten overal hun voordeeltjes uit te slepen. Zo werkt het op de school; ze leren het daar, dus zo doen ze dat thuis ook. Kinderen gaan nog niet zo lang naar school. Het is een gril van de afgelopen 200 jaar, en pas een plicht in de afgelopen 100 jaar. De kinderen die in de laatste eeuw massaal naar school zijn gegaan, kwamen uit gemeenschappen waar de goede waarden nog wel inherent waren aan het bestaan, of deze goede waarden gloeiden nog na vanuit dat verdwijnende gemeenschapsleven. Alleen daar kunnen ze in ere gehouden worden.

De vraag is: hoe verdween het gemeenschapsleven? Het is verdwenen, door onder andere de fabriek en de school, de gescheiden levens van vader en moeder, de gescheiden levens van de generaties: kinderen op school en bejaarden in het bejaardentehuis, de scheiding tussen opgroeien, werken, en oud zijn. De school is een instituut dat deze scheiding in stand houdt, van waar de aanval op het gezin geopend werd en nog steeds doorgaat. Want zo moet men het zien: de docenten die nu de alarmklok slaan over de toestand van de gezinnen, zijn zelf mede oorzaak van deze toestand. Ze hebben de gemeenschappen uit elkaar gejaagd, kunnen – kleine dorpsschooltjes daargelaten – geen alternatief bieden, maar eisen wel nog meer opvoedingstaken. De docent verbreekt de meest basale en heilige band van het menselijk bestaan, die tussen ouder en kind. Deze docent zou zijn kritiek als eerste moeten richten op zijn vak, en het promoten van de kleinst mogelijke buurt- en dorpsschooltjes met een a twee onderwijzers, al dan niet in dienst van een privaat ouderverband dat hem aanstelt. Alleen zo sluit hij aan bij het gebroken gemeenschapsleven van het kind, en doet hij ook werkelijk iets om deze volstrekt uit elkaar gejaagde groep weer bijeen te krijgen. Echter, dat doet hij niet.

Volharding in onwetendheid

Nu staat u als ouders weinig meer te doen dan te volharden in uw onwetendheid, uw falende opvoeding en losgeslagen gezinsleven. Uw kinderen mag u volstrekt niet thuis leren rekenen en schrijven. Dat is een pedagogische doodzonde. Om over sociaal-emotionele ontwikkeling maar niet te spreken. Het enige dat de meesters en juffen erg waarderen, is dat u nog slechter opvoedt, nog meer aan hen overlaat en eigenlijk het leven leidt van een op de bank hangende junk in een voortdurende staat van dronkenschap. Voorwaar, geen lichte taak. Dus wendt u in uw ellende en onwetendheid tot de school, tot de gouden kalveren met de zelfgenoegzame grijns aldaar, en aanbidt deze. Want zij zullen het volk verlossen uit de woestijn van barbarij, onmacht en sociaal onbenul en het in hun gladde fabriekszalen bijspijkeren in de kunst van het samenleven. Kijk goed naar uw kinderen, want zij leren het daar. Ze brengen u keer op keer regels bij – “Maar u weet toch dat we dat hadden afgesproken, kunt u zich niet voorstellen hoe ik mij nu moet voelen?” – en ze zullen daarbij niet nalaten te benadrukken dat u weliswaar nog net het recht heeft om kinderen te krijgen, maar dat deze dan stante pede aan de autoriteit van staat, school en hulpinstanties moeten worden overgedragen, omdat u in alle opzichten faalt – de christelijke hulpinstanties en scholen voorop die met Gods mandaat in de hand als hogepriester van onze beschaving functioneren. U en ik, beste lezer, dienen in de directe glans van het gouden kalf te staan, onze kinderen aan haar offerend, opdat wij er ons door mogen laten verblinden.

HET RECEPT VAN CONFUSIO

2007-03-13T02:23:00.001+01:00

bitterlemon.eu - Simplicissimus maart 2007 * Bij de verschijning van Opinio...

satire - door Tom Zwitser & Erik van Goor

Net als bij de verschijning van bitterlemon, ging ook de verschijning van Confusio met klinkende redes en toespraken van start. Men begon
met gebed en eindigde met een diner en een polonaise in ganzenpas. Daarmee is het lang verwachte Confusio-adagium eindelijk bekend:
“Bidt en Kookt”. In het krantje stonden zowel het gebed afgedrukt, als het recept van het diner dat de hoofdredacteur in een rede toelichtte.
Een hartverwarmend gebed en een hartversterkend recept, waarbij wij de rede in alle eerbied mochten herhalen:

Rede aan de Hollandse natie

Beste voormannen en -vrouwen van de beschaving,

Wanneer men kookt voor een heel elftal moet het eerst duidelijk zijn wat voor soort elftal het is. Dan pas kan er in de breedte gekookt
worden zodat doemdenkerij vermeden wordt. Want doemdenkerij leidt slechts tot paniekcons- oh nee, tot paniekvoetb- ach nee, weer niet .
Mijn excuses, wat was het ook weer? Oh ja, tot paniekfilosofie.

Dan is nu ook de aard van het elftal bepaald: het is noodgedwongen een filosofisch elftal geworden. Deze elf filosofen spelen allemaal tegen
elkaar. Het filosofisch elftal heeft geen doel, er moet alleen stevig getrapt worden. Ze spelen allemaal voetb-, ach eh, filosofie om de
Traditie van Vooruitgang. De trofee van de competitie is gematerialiseerd in een gouden goudvink die de Marseillaise zuiverder zingt dan
ieder ander vogeltje: vive la France, vive la decadence.

Het geld van de competitie en het diner wordt ter beschikking gesteld door een bekende anonieme financier die wij hierbij willen bedanken.
Met het geld zoeken we vooral naar technologische oplossingen voor problemen die we zelf creëren. (Daarmee zijn alle problemen dus ook
van technologische aard.) Wij stellen daartoe parlementaire commissies in die zoveel mogelijk rottigheid boven tafel halen en wij betalen
ook nog eens hervormingen. Verder is iedereen die meedoet voor een sterke scheidsrechter uit sociale overwegingen. Als het te verwarrend
wordt, kijkt men naar de fluitjes – moeten ze scheller, naar de noppen – moeten die soms scherper, of naar de scheidsrechter zelf – moet
er soms een extra scheids bij in het veld? Technologische oplossingen betekenen altijd een managerscultuur. En dat juichen wij van harte
toe.

Alles is te managen. Alleen als we het niet kunnen oplossen, sturen we een SMS-je: “u bent ontslagen uit het filosofisch elftal. We zullen uw
scheidsrechter vervangen en uw bureau van het veld halen.”

En dan het volk dat toekijkt. Dat is onderdeel van het project Confusio. Daar mag het blij mee zijn, maar verder heeft het geen functie. In
deze wereld ben je nu eenmaal toeschouwer of speler. Als je speelt sta je midden in de belangstelling en als je toekijkt, kijkt je naar mensen
die midden in de belangstelling staan. Het is heel simpel, maar meer is het niet en dat is de filosofie van Confusio. De toeschouwer moet
niet klagen. Het is zijn eigen schuld. Arme mensen zouden gewoon iets meer energie moeten steken in het vinden van een rijke financier.
Het is toch een mooi imago voor een rijk iemand: “Ik financier arme Afrikanen” (die wel arm gehouden moeten worden, in het belang van
het imago van de financier.) Wij zijn niet alleen rijk geworden omdat wij arme mensen hebben uitgebuit, maar omdat wij rijk zijn mogen
we dus Afrikaantjes waar ook ter wereld uitbuiten. Het is niet alleen beter voor ons imago, het is ons recht, want onze rijkdom is onze
eigen verdienste. Wij financieren dus niet de Afrikanen, maar wij, westerlingen, financieren hun armoede.

Dan wil ik u nog onze stermedewerker aan u voorstellen, dr. Gans Dansen. Dr. Dansen doet voor ons een psychoanalyse in de duistere
krochten van zijn ziel om de islamiet in zichzelf te ontleden. Omdat de islamisering doordringt in de alle poriën van onze cultuur, moeten
we volgens dr. Dansen ook de islamiet in onszelf onder handen nemen. Ware Jihad begint bij jezelf, als een innerlijke strijd.
De nederige moslim in onszelf martelt zichzelf dan wel. Maar hij doet dit om niet te vervallen tot het niveau van een preekbeurtenblaadje
van de rechtse kerk. De moslim in onszelf wil namelijk zuiver blijven.

Dr. Dansen is niet gericht op de islamitische lezer, want die zijn er niet. Hij richt zich tot de links-conservatieven en spreekt hen aan op hun
utopisch denken. We volgen het project van dr. Dansen op de voet. Verwacht wordt dat dit project, deze autojihad, uitmondt bij een fatwa
dat dr. Dansen over zichzelf zal uitspreken en uiteindelijk zal eindigen in een zelfdoding als ultiem moment van zuiverheid. Het moment van
zelfdoding hebben wij, om het spannend te houden, nog niet bekend gemaakt, noch het waar en hoe. U kunt er zeker van zijn dat dit
moment live te volgen zal zijn op de website waar het kort tevoren aangekondigd zal worden met zo’n filmpje die door Palestijnen graag
aangewend wordt vlak voor het moment van zelfdoding, ter sterking van de achterblijvers. Het hele project is getiteld ‘Het Linke
Conservatisme’.

Wij mogen hier ook de vriend van dr. Gans Dansen verwelkomen, prof. dr. Abd bin Pim al Id. Prof. Pim is een gevluchte verlichtings-imam
uit Cairo. Hij is hier om zijn laatste boek te promoten getiteld, “De puinhopen van een maand roze conservatisme”. Hij heeft nu al een
interessante wijze ontwikkeld om ons nieuwe blad te lezen, namelijk met behulp van kabbalistische technieken en schema’s. Een van zijn
ontledingen laat ik hierbij rondgaan, het biedt een verfrissende kijk op ons blad. Ik had hem graag middels een interview aan u voorgesteld,
maar hij heeft te kennen gegeven aan deze wens geen gehoor te kunnen geven wegens zijn vijfvoudige nationaliteit. Hij weet door de jetlag
even niet meer met welke nationaliteit hij moet spreken. Hij heeft al wel te kennen gegeven dat Confusio zijn huwelijk gered heeft. Hij slaat
zijn vrouw alleen nog maar met ons blad, iets wat wij van harte toejuichen. Net als het feit dat hij als conservatief tegen de traditie en
huwelijkstrouw is. Wij hopen dat hij straks in staat is nog een klein fatwa uit te spreken.

Wij kunnen wel zeggen dat wij in korte tijd het conservatisme tot vooruitgang hebben gedwongen. Conservatisme is links beste mensen.
Conservatieven die niet meegaan, die niet links zijn, zijn extreem- rechts. Ware conservatieven zijn mensen die zich steeds kunnen
aanpassen – heel traditioneel – aan wat de vooruitgang dicteert. Doemdenkers zijn paniekconservatieven die vanzelf in extreemrechts
verzanden. En Confusio geeft ze alleen maar een zetje in die richting. Dus is de conclusie gerechtvaardigd dat alleen zij uit het filosofisch
elftal gezet kunnen worden, die tot extreme paniekfilosofie vervallen. Want voor de rest is iedereen welkom en hoort iedereen erbij. Zelfs
Femke Halsema.

Als u goed heeft geluisterd, weet u dat wij ervoor waken te zeggen wat conservatisme is, wie dat wel doet sluit mensen uit en wij zoeken,
zoals gezegd, liever naar technologische oplossingen die iedereen insluiten: alle asielzoekers, iedere moraal en alle meningen etc. Wij
passen ons steeds aan aan de opinie van de dag en geloven van hartelust in haar werkelijkheidskarakter, want wij doen er hard aan mee.
Wij geloven in een maakbare cultuur en de school is een daar een onderdeel van. Daar wordt cultuur onderwezen en gecultiveerd. Cultuur
is te vormen en te creëren, sterker nog, cultuur cultiveert zichzelf, het is vorming, Bildung en creatie. Daar is in principe geen volk voor
nodig (slechts als toeschouwers selbstverständlich). Wanneer de school een culturele gemeenschap is, is het altijd bezig om het volk dat zij
met cultuur moet bedienen uit de modder te trekken en dat dient onder strikte en strenge kwaliteitsbewaking – die de staat op zich neemt
– te geschieden. Want een al te zelfstandig volk is erg gevaarlijk voor ons elftal. Het elftal kan namelijk alleen filosoferen bij voldoende
toeschouwers, zo’n 15.000 – 20.000, maar het liefst een paar miljoen, want daar worden we nog rijker van.

Het volk wordt gecultiveerd op de scholen, in buurthuizen, op de werkvloer, in de coffeeshops en overal waar zij dreigt in de modder te
raken, ‘ontstaan’ culturele gemeenschappen. Een culturele gemeenschap bestaat uit leraren, hulpverleners en een paar verlichtte
assisterende klasseouders die de cultuur managen. Overal waar mogelijk, ontkennen wij het volk zelf als culturele entiteit, zodat er
moddersituaties dreigen en er dus een sterke staat noodzakelijk is uit sociale overwegingen. Het volk wordt een volk met ressentiment
naar haar eeuwige redder en conserveert liever de haat en de modder, dan de hulpverlener en het geld. Het zijn de twee kanten waarin wij
de werkelijkheid gedreven hebben en haar willen houden.

Maakbaarheidsconservatisme is het conserveren van haat en op die haat drijven wij en met die haat verdienen wij ons geld.
Daarom het diner van vandaag, slappe slavinkjes drijvend op dunne aardappelsoep uit blik. Op een schaaltje erbij: krielpiepertjes en
geflambeerde spruitjes met Bas Heinz saus.

Na afloop dansen wij de polonaise in ganzenpas. De Ganzendans is moeilijk dan u denkt, drink daarom niet teveel, maar ook niet te weinig
– het komt erg precies. Dr. Gans Dansen zal u voordoen hoe u moet waggelen. Ik dank u.

Uw hoofdredacteur

REACTIE OP DE KRITIEK VAN HANS

2007-03-13T01:49:00.000+01:00

bitterlemon.eu - Discussie Internetdating (3) * Maart 2007 * Antwoord op reactie van Hans

door Tom Zwitser

Beste Hans,

Bedankt voor je fundamentele lezing van de eerste aflevering over internet en online-dating. Ik ben daar erg gelukkig mee, want het scherpt
me om na te denken waarover ik eigenlijk schrijf.

Als vrijgezel wacht ik op – en zoek ik ook naar – de liefde van mijn leven en zou ik heimelijk niets liever willen dan daarmee gelukkig te
zijn. Maar aan deze wensen kleven al een aantal bezwaren. Gelukkig-zijn is voor mij eigenlijk geen reële state of mind. Voortdurend geluk is
gevaarlijk voor een mens. Het maakt je vadsig en conformistisch ten aanzien van moderniteit en salonconservatisme. Sterker nog: ik
beschouw het ideaal van continu geluk zelfs als een moderne gril. Afzonderlijke geluksmomenten (zoals verliefdheid, of een belangrijk
compliment van een leermeester) daarentegen, zijn heel wat gezonder. Teveel voorspoed sust ons in slaap, laat ons suf meedeinen op de
golven van het leven. Een even groot obstakel voor mij is het idee dat je ergens ter wereld de liefde van je leven kunt ontmoeten. Wanneer
zo’n coldfusion van twee individuen plaatsvindt, is dat mooi, maar uitzonderlijk. Een uitgebreid eisenpakket inzake binnen- en buitenkant is
iets wezenlijk anders dan dat iemand wel of niet bij je past. De eisen die verreweg de meesten aan een partner stellen, stellen ze niet aan
zichzelf. Ze zoeken niet iemand als zijzelf, maar verkijken zich altijd op nog knapper, nog intelligenter. Men maakt relatiecarrière. Als er
een betere kandidaat voorbij komt, springen ze over. Dat heb ik van dichtbij meermalen meegemaakt (tot mijn grote geluk niet als
slachtoffer).

Conservatief zijn betekent voor mij als burger der Nederlanden trouwen met een Nederlandse vrouw. Het kan anders lopen, maar in
principe zou dit voor mij de juiste manier zijn. Een conservatief is geen kosmopoliet en ik ben geworteld in de grond waar ik geboren en
getogen ben. Ik ben geen moderne zwerver. De moderniteit benadrukt dat de mens in beginsel overal ter wereld te kan aarden. Maar
daarvoor moet hij wel eerst vervreemden van zijn geboortegrond; en aan die fase heb ik weliswaar geroken, maar ik ben ervan
teruggekomen.

Ik ontken niet dat de mens geen (partner)verbond meer aan kan gaan en dat hij geen verantwoordelijkheid meer kan dragen, maar de
mens moet niet denken dat hij dit op iedere willekeurige plaats kan aangaan, met n’importe ieder die hij leuk genoeg vindt. Dat laatste lijkt
mij een illusie is. Verbonden en verbanden zijn niet te kiezen, noch te verbreken. Ik beweer niet dat er geen mensen zijn die nog wel naar hun
verbonden en verbanden leven. Die zijn er nog wel degelijk, maar ze verdwijnen geleidelijk en eindigen in de marginaliteit.

Daar komt mijn probleem met veel christelijk meisjes om de hoek kijken (waarover volgende keer meer). Wanneer er al de classificatie
“christelijk” op het profiel staat, wordt dit, meer dan bij ongelovige meisjes, gecombineerd met vakantiefoto’s uit India of Zuid-Amerika en
steevast wordt bij hun hobby vermeld “verre reizen maken” of “uitgaan”. Dat de Engelse christenmeisjes er “Humble” en “Godfearing” bij
vermelden, zegt heel veel over hen, maar daar kom je op Nederlandse sites niet mee uit de weg, een eenzame uitzondering daargelaten.
Hooguit staat er de gebruikelijke Evangelische geloofsbelijdenis bij: “God is alles en Jezus is mijn Vriend”. Dat zijn niet toevallig de types
die, wanneer ze denken dat God hen in São Paolo wil hebben, orkaanstormen ontketenen om daar dan ook terecht te komen, enkel en
alleen omdat God “hen dat in het hart gegeven heeft”. Ze geven geen moer meer om volk en vaderland, en ze accepteren een seculiere
landsorde – alsof zoiets mogelijk is...

Maar Hans, uiteindelijk heb je gelijk: ik chargeer veel, te veel. Ook de alinea’s hierboven zijn enigszins overtrokken, maar niet onwaar,
sterker nog: de malaise is waar; en omdat het waar is, scherp ik het aan.. Binnen en buiten de kerk worden de Nederlandse traditie en het
volksleven al tientallen jaren met leugens afgebroken. En mocht mijn pen wat scherp overkomen, het is mij veeleer te doen om het wezen
van de media, om het feit dat die hele volken, gemeenschappen en families ondermijnen en vernietigen. Het gaat me niet om het directe nut
voor jou en mij, namelijk een goede vrouw vinden. Sterker nog; ook al zal ik online een vrouw vinden, dan nog doet dat niets af aan de
vernietigende kracht van het internet, met inbegrip van tv, kranten en bladen, de reclame, die ons allemaal het idee geven dat we ieder voor
onszelf een vrij individu zijn, bevrijd van onze lastige familie en het gezag dat daar vroeger vanuit ging.

Juist dit idee, dat het internet twee vrije individuen samen kan brengen, zou ik koude kernfusie (coldfusion) willen noemen. Iets waarvan
we verwachten dat het heel veel energie zal opleveren, maar wat voorlopig nog uitloopt op oncontroleerbare en ongekend destructieve
explosies – chaos dus. De oplossing voor dat rampzalige vooruitzicht is volgens de deskundigen niet meer dan van technologische aard.
Mijn afkeer van het moddervolk dat ik op internet tegenkwam is biet identiek met de minachting voor het volk in de trant van de liberale
traditie. Nee, mijn afkeer komt voort uit de conclusie dat het “moderne project” van de afgelopen 250 jaar is geslaagd: de vernietiging van
het volk als culturele bron en weerbare entiteit. Er is geen volk meer. Wanneer je de kans hebt om de profielen van miljoenen mensen te
lezen (ook al geeft zo’n profiel de werkelijkheid plat en bedroevend weer), dan is dat een ongekende bron voor analyses en het peilen van de
toestand van je eigen volk.

Nooit eerder kon een modern medium zoveel mensen aan de oppervlakte brengen, zichtbaar voor iedereen. En het is niet raar dat dit
massamedium voor het eerst ook het volk toont zonder dat het iets om handen heeft. Vroeger trok een reiziger nog door verre streken die
er altijd anders uitzagen, en waar op elke plaats weer andere mensen woonden. Nu is alles een uitgeholde eenheidsworst. Je mag echt erg
blij zijn, wanneer je iemand treft die zich geen kunstmatige identiteit door de media heeft laten opdringen. De postmoderne mens is dan
ook geen verrijking, maar een verarming, een implosie van de weebaren wier harten zijn geofferd is op het altaar van de Gelijkheid. Chaos,
richtingsloosheid, willekeur, onverschilligheid en directe naleving van het eigen geluk kenmerken hem veeleer dan opofferingsgezindheid,
grondgebondenheid en lak aan vooruitgang of ongeremde zelfverrijking.

In vroeger eeuwen toonde het volk zich ook af en toe. Het manifesteerde zich bij tijd en wijle in de geschiedenis, maar dan geheel anders:
met opstand en rebellie toonde het haar weerbaarheid en legde het de beperkte macht van de politieke bestuurders bloot. In deze tijd van
massaconcerten in de Arena en internet-dating toont het haar leegte. Het manifesteert zich niet meer als een zelfstandig volk. Heidegger
zegt terecht dat de mens slaaf is geworden van zijn technologie. Je ziet in de geschiedenis bij elke uitvinding van een medium, dat die
uitvinding alleen de macht van de elite versterkt en deze onttrekt aan het volk. Macht corrumpeert via de media. Het domste wat een
conservatief kan doen, is de moderne technologie bagatelliseren als “alleen maar middel”. Alweer de scherpe analyse van McLuhan: het
medium is geen middel, maar is zelf zijn eigen boodschap. In de media worden allen bij elkaar geschraapt, uitgehold en tot een grote
massa gekneed waarop vervolgens die media worden losgelaten..

Jij benadrukt bij punt 2 dat mensen met een vals beeld van liefde (als een recht) opgroeien – deels als overblijfsel van de 19e-eeuwse
liefdesmoraal. Omdat je dit in je dorpsgemeenschap tegenkomt, ben je het internet opgegaan. Zeg je hier dus dat de meeste mensen
inderdaad volkomen irreëel zijn wat betreft hun partnerwensen en een misplaatst zelfbeeld hebben? Ik heb nog een argument voor je
waarom die uitholling niet alleen door de 19e-eeuwse liefdesmoraal komt, maar door de media: in die dorpsgemeenschap van vroeger
speelden voorbeelden een grote rol: In normale samenleving is iedereen van de oudere generaties die mij omgeven een voorbeeld voor me,
en ik zou op mijn beurt weer een voorbeeld moeten zijn voor de jongeren. Nu die gemeenschap door liberale politiek in elkaar is gestort, en
de kinderen in het gezin al amper meer een voorbeeld hebben, laat staan dat de mensen van jouw en mijn leeftijd voorbeelden om ons heen
hebben, wendt onze generatie zich voor haar rolmodellen massaal naar de media. Daar zijn massa’s rolmodellen voor handen en die
krikken de eisen naar levenspartners hoog op. Het borsthaar van de een, de benen van een ander en de pretoogjes van weer een ander.
Niemand is geheel ongevoelig voor de rolmodellen waarmee de media jonge mensen bespringen. Maar uiteraard speelt de liefdesmoraal en
de gedachte dat je dat eisenpakket zelf samenstelt een grote rol: veel jongeren zijn echter amper in staat een goede keuze te maken, en
zullen dit ook nooit leren.

Vroeger kon men vroeg trouwen met een goede partner. Nu gebeurt ‘het kiezen’ van de partner hetzij vroeg in de twintig - en heeft de
relatie een grote kans om stuk te lopen -, hetzij men doet er tot achter in de dertig over om een keuze te kunnen maken. De tijd is niet ver
weg meer dat psychologen zich hierop gaan toeleggen, en alleen nog mensen met elkaar gaan matchen die na een therapeutische sessie een
wat reëler zelfbeeld hebben en beter weten wat voor een partner ze nodig hebben. Pogingen hiertoe hebben tot nu toe echter niet geleid tot
stabielere relaties en/of huwelijken. De coherentie tussen alle neergang van de volksmoraal en de opkomst van de media is zo evident dat
het wel heel moeilijk is om daaraan voorbij te gaan, ook al kun je je als gedisciplineerd individu nog wel enigszins de klippen vermijden,
maar schipperen blijft het.

De uitvinding van de boekdrukkunst veroorzaakte weliswaar in eerste instantie mede de Reformatie, maar uiteindelijk veroorzaakte het
secularisatie. De uitvinding van de krant heeft nooit iets anders teweeg gebracht dan salongesprekjes en een verregaande politisering van
de normale mens. De radio en tv versterkten eerst bij het volk weliswaar een nationaal bewustzijn, een identiteit, maar uiteindelijk leverden
ze het volk vooral uit aan consumentisme en een opgezadelde autonomie waar men geen raad mee weet. Even belangrijker is dat ze het
volk passiever dan ooit maken op punten waar het op aan komt: zelfbehulpzaamheid en resistentie. Een volk zo lui als menige Romeinse
dictator zou wensen, maar die het destijds bij lange na niet voor elkaar kreeg. En uiteindelijk hebben we nu het internet dat geen enkel
verschil tussen mensen erkent en traditionele verschillen bovendien overbodig maakt. Elk medium is nog ingrijpender dan het voorgaande.
Ik vraag me af waarom een medium blijkbaar nauwelijks in staat is om de waarheid te reproduceren, maar wel de leugen. Ik vraag me af
waarom alle waarheid die het wil reproduceren een plat en monsterlijk stuk leegte wordt. Zou het dan toch echt zo zijn dat die
begrensdheid van vroegere dorpsgemeenschappen, ook de leugen binnen de perken hield; en dat vooral de ontelbare kleine buurten, dorpjes
en ommuurde (besloten) stedelijke gemeenschappen het normale bestaan konden handhaven…een leven dat wij verloren zijn?

Nogmaals; het is me niet te doen om de mogelijkheden die er wel degelijk op internet voor ons conservatieven zijn weg te smijten. Ze zijn
er, maar in mijn ogen zijn ze marginaal en wegen ze niet op tegen de totalitaire kracht die ze uitoefenen op de mensen. Het zou van een
elitair conservatisme getuigen wanneer ik zou zeggen: het internet nivelleert alle verschillen tussen mensen en geeft hen de illusie dat ze
autonome individuen zijn; maar voor ons, mensen die best nog wat zelfdiscipline kunnen opbrengen om aan zijn verleidingen te weerstaan,
kan het nog zo’n kwaad niet. Dan zou ik mezelf overschatten en het volk minachten.

Nee, het internet is net als de meeste media volksvijandig van aard, en daarmee in principe een vernietigend medium. En dus moet ook ik
zijn vernietigende werking ondergaan wanneer ik zijn domein betreedt. Het is dus ook mijn vijand.

Uiteindelijk heb je meer dan gelijk: ik verval in een enigszins gesloten en star conservatisme. In ieder geval is dat wel de uitkomst van mij
gedachten over de moderniteit. In een tijd waarin de mens een slaaf is geworden van zijn technologie, is het mijn inziens niet mogelijk om je
met een pierewaaiende houding aan die overheersende technologie te onttrekken. Sterker nog, die technologie geeft je juist het valse idee te
kunnen pierewaaien – als het moet de hele wereld over. Jongelingen zoals jij en ik kunnen twee kanten op die mijns inziens allebei de
werkelijkheid chargeren: aan de ene kant kan de jongeling pierewaaiend de wereld over, zich conservatief noemend, maar ondertussen niet
buiten de verworvenheden van deze tijd willende en kunnende leven. Aan de andere kant kan hij de fundamenten van het leven streng in het
oog houden en overdrijven wat die verworvenheden van de moderniteit met ons gedaan hebben. Je begrijpt, die laatste ben ik. Ik ben liever
te star dan te vrij. Ik kan niet anders dan vertrouwen op het oordeel en gezag van mijn vrienden en familie. Eerder dat, dan dat ik hun
oordeel negeer. Het gevaar ligt op de loer om sektarisch te worden, maar in het omgekeerde geval loopt men de kans om de huidige
schijnwereld via de media, de seculiere landsorde en de zegeningen van de moderniteit plus technologie als werkelijkheid te aanvaarden en
zich daarmee dus aan te passen aan ‘de mogelijkheden die zich aan ons voordoen’. Vooral als er geen normatieve moraal en een hechte
gemeenschap achter hem staat, is de mens van nu al snel geneigd zelf uit te maken welke richting hij uit moet. Laten we onze familie,
gemeenschap en christelijke traditie koesteren als proportionele normen van ons bestaan. Het betekent niet dat ik alle deuren naar de
moderniteit gesloten houdt- dat zou ik ook niet kunnen -, maar het betekent dat ik met een lolletje en wat hilariteit de schijn en illusie van
de mediacratie wil blootleggen. De werkelijkheid die ons volk vroeger wel wist te accepteren en kon verdedigen blijft uiteindelijk toch
onveranderlijk en onbetwist de norm. Ten opzichte van de waan van de dag en zijn technologisch fundament ben ik een voorzichtige
pessimist.

DE GEZINSAUTO

2007-03-13T00:36:00.000+01:00

Column - bitterlemonproof maart 2007 * Gezinsauto

door Tom Zwitser

Wanneer je als conservatief een wagen wilt uitzoeken voor het hele gezin, sta je voor een dilemma. Iedere wagen heeft een diversiteit aan
parameters die stuk voor stuk tegen elkaar weggestreept moeten worden. Komt nog eens bij dat reizen met het hele gezin synoniem staat
aan ruzie en verveling op de achterbank(en). Gezin en mobiliteit kortom, zijn lastig te verenigen. Zelfs de roze Opinio-Cadillac lost dit
probleem niet op.

Komt nog eens bij dat de oprechte conservatief zich niet op z'n gemak voelt wanneer hij deelneemt aan de vaart der volkeren. Daar is niets
mis mee, hij probeert er immers het beste van te maken ook al ziet hij vele beren op de weg. Rijden op de autobaan lukt alleen wanneer je
je laat meegaan met de stroom maar wel alert blijft. Eén onverwachte beweging en tientallen auto's vliegen over elkaar, richting de berm,
of ze komen na een drie dubbel geschroefde backflip krassend op hun dak terecht, schuiven even door en daarna is er niets dan rook en
stilte.

De conservatief voelt zich tussen alle managers en vertegenwoordigers unheimisch en onzeker. Met een pink aan het stuur, de andere hand
aan de geluidsinstallatie voor mobiele vergaderingen die elders in het land plaatsvinden, en de voet vol op het gas zijn ze heer en meester
van de weg.

De grote stroom van mobiliteit blijft maar doorgaan. Auto's worden sneller gemaakt dan beren zich kunnen voortplanten en wanneer zich
eens een autootje op onverklaarbare wijze kapot rijdt op een overstekende beer, halen anderen de schouders op en zeggen dat het
percentage ongelukken nog steeds erg laag is, dat deze er bovendien bijhoren en autorijden er ook nog steeds veiliger op wordt. U merkt,
men leidt aan massale beerontkenning.

Daarom komt bitterlemon in haar zoektocht naar de ideale conservatieve gezinsauto uit bij de pantsertank. Grootmachten zetten massaal
hun tanks aan de kant van de weg, omdat deze bij de huidige militaire vredesmissies overbodig schijnen te worden. Een tweedehands tank
is best betaalbaar, heeft een behoorlijke snelheid en je zakt niet snel door het chassis.

De tank is de ideale gezinsauto en daarom is bitterlemon tegen de scheiding van militair en civiel. Je hebt verschillende modellen,
variërend van een 4-persoons, tot een 7-persoons tank en als er gezinsuitbreiding is of opoe moet mee, las je er gewoon een nieuwe
utbouw bij aan de tank. Iedere inzittende heeft onderweg een taak en de kans op ruzie is bijna uit te sluiten. In plaats daarvan dragen
kinderen hun steentje bij om veilig op de plaats van bestemming te raken. Tank rijden maakt deel uit van een gezonde opvoeding. Het is
niet alleen de eerste, maar vooralsnog de enige auto voor het hele gezin, waar ieder lid zijn of haar plaats heeft.

De tank is bovendien prima in staat om beren van de weg te schieten, zonder het verwijt te krijgen dat ze er niet eens zijn. Een goede taak
voor de oudste zoon. En wanneer er een aangeschoten beer op de weg voor pampus ligt, kan een beetje tank deze hindernis gewoon in
volle snelheid nemen terwijl een gemiddeld Toyota’tje er door gelanceerd wordt en de berm invliegt. De energievoorziening is het enige
minpunt, maar zolang de conservatieven met zo weinig zijn als nu het geval is, is de uitstoot niet heel veel meer belastend voor het milieu
dan zij nu al is. Bovendien; hoe eerder alle olie op is, hoe eerder wij als mensheid weer terugkeren naar het normale bestaan zonder
machinale mobiliteit - naar de tijd van paard en wagen en de gezapig verstrijkende eeuwigheid.

EUROPESE GRONDWET DOORGEDRUKT

2007-02-05T23:11:00.001+01:00

Commentaar 5 februari 2007 * Europese grondwet

door Tom Zwitser

Na het houden van een referendum over de grondwet van de EU kwamen een aantal onvoorziene gevolgen om de hoek
kijken. Immers, de politici hadden gedacht dat ze het Nederlandse volk er wel even van konden overtuigen voor te
stemmen. Het deksel op de neus deed niet alleen flink zeer, maar maakt een volksverlakkerij zichtbaar: Het nieuwe
kabinet zal geen nieuw referendum uitschrijven, zo is besloten

Wanneer een voorgestelde Europese grondwet afgewezen wordt, wat dient de politiek dan te doen? Direct na het referendum werden er
alleen maar ferme woorden geroepen. Zo liet bijvoorbeeld Ben Bot weten dat er van een Europese grondwet absoluut geen sprake meer
kan zijn.

Maar wat deed men? Niets. Men liet het thema grondwet gewoon de kabinetsperiode uitzieken en een nieuw kabinet mag weer volledige
nieuwe besluiten nemen en kan zonder omhaal de uitslag van het referendum, of de verplichting aan een nieuw referendum van zich af
laten glijden. Want ieder mens die kan nadenken weet dat wanneer er eenmaal een referendum uitgeschreven is over de grondwet, de
regering zich verplicht om elke nieuwe versie van de (afgewezen) grondwet opnieuw aan het volk voor te leggen. Wanneer dat niet gebeurt,
blijkt juist het eerste referendum een wassen neus. En met dit "nieuwe" kabinet blijkt dat het, tot nu toe enige referendum over de Europese
grondwet zelf een volksbedriegerij is geweest. Een nieuw kabinet (onder leiding van het CDA van o.a. Ben Bot), betekent gewoon een nieuwe
werkelijkheid.

Balkenende legt de oude pet af en zet een nieuwe op. Blijkbaar is alles wat hij onder de oude pet heeft uitgedokterd volledig door de nieuwe
uitgewist. Al zou de helft van het kabinet uit exact dezelfde CDA personen bestaan, dan nog heeft dit kabinet blijkbaar geen enkele
boodschap aan de gevolgen van wat het vorige heeft uitgespookt, laat staan dat ze een boodschap hebben aan de grondige afkeer van het
Nederlandse volk voor Europese politiek. Wanneer dit nieuwe kabinet geen enkel respect opbrengt voor het deels zelfde voorgaande
kabinet, noch van haar beleid de gevolgen aanvaardt en daarbij nog haar eigen volk minacht, waarom zou het Nederlandse volk dat in
vredesnaam wel moeten opbrengen? Weg met die EU.

KRANT

2007-01-19T00:38:00.000+01:00

bitterlemonproof 19 januari 2007 * Krant

door Tom Zwitser

Welke krant is BITTERLEMON-proof? De slijpsteen van de geest - dus de NRC? Mwâh...

Met de sportpagina van het NRC heb je die krant ook wel gehad. Geen ellenlange verwikkelingen over de uitspraken van trainers,
voetballers en ontluisterende uitslagen. Na een pagina, soms twee, weet je precies wat decadent Nederland in het weekend weer gedaan
heeft; een wereldrecord 5 kilometer schaatsen, Ajax al tien jaar even slecht etc. Puike sportkrant.

De Trouw iets minder, maar dat is inmiddels de krant die zowel qua formaat als qua inhoud de geëmancipeerde 40+ vrouw bedient. Zo'n
vrouw die eindelijk de Viva en de Yes opzij kon leggen, maar toen in een gat terecht kwam. Daar komt de Trouw hen, een maatje groter,
tegemoet maar blijft wel handzaam.

Het Nederlands Dagblad is voor mensen die zich erg bewust zijn van hun christelijke identiteit. Een identiteit die vooral niet te dichtbij
moet komen. Maar in de vorm van een krant kan dat net. Het is in ieder geval minder erg dan een kruis boven de deur hangen.

Het Reformatorisch Dagblad wordt gelezen door verontruste christenen. Verontruste christenen zijn mensen die het vooral bij
verontrusting willen laten. Het liefst zijn ze voortdurend verontrust en zijn ze zorgwekkende tendensen op het spoor. Neem het in de mond
- het "ik ben verontrust" - en je hoort erbij.

Het Algemeen Dagblad is gewone houtpulp. Recht toe recht aan veelschrijverij. De eerste die ons vertelt wat we gelezen hebben wanneer
we die krant dichtslaan moeten we nog tegenkomen. Wij lezen dan ook geen letter meer. Waar de Trouw de mensen nog opvangt in de
leegte na de Viva, zak je dwars door het AD heen.

Daarom komt BITTERLEMON uit bij de Telegraaf als de absolute uitblinker onder de kranten. Ze is vooral amateuristisch en
populistisch, ze brengt veel nieuwsfeiten die door de liberale media verzwegen worden en heeft een volledig consistent gebrek aan visie of
beleid (lees politieke voortrekkerij). Enfin, wij juichen dat dermate toe dat wij de Telegraaf het keurmerk BITTERLEMON-proof
toekennen. De Telegraaf zij gefeliciteerd met de meest prestigieuze onderscheiding die er in de conservatieve Nederlanden uitgereikt kan
worden. Als concrete pluspunten kunnen genoemd worden: ze is een uitstekende sportkrant, ze wordt door meer vrouwen gelezen dan het
verwende volkje geëmancipeerde 40-plussers van de Trouw, ze heeft lak aan een kunstmatige identiteit en is tenslotte de verontrusting
ruimschoots voorbij. Een loffelijk blad.

AIVD-feuilleton (1) * BITTERLEMON EN HAAR AIVD-ERS

2007-01-01T00:53:00.000+01:00

bitterlemon.eu - AIVD-feuilleton (1) * BITTERLEMON EN HAAR AIVD-ERS

een feuilleton, door Tom Zwitser, 16 juni 2006

Bitterlemon groeit uit haar jasje. Na de diverse activiteiten tijdens De Week Tegen het Liberalisme, hebben we afgelopen weekend een uitje
naar het Ponypark Slagharen georganiseerd voor onze AIVD infiltranten. Dit zijn de mensen die de AIVD aan ons beschikbaar gesteld heeft
om voor het bitterlemon - podium voor weerbare burgers te werken. Zij voeren vooral tikwerk uit op onze redactie en kijken tijdens het
tikken af en toe steels over hun bril om te zien waarmee wij ons bezig houden. Wij laten niks merken en geven elkaar het volgende moment
een knipoog. Zij doen immers nuttig werk. Af en toe moeten wij weer een komma bijwerken die zij moedwillig verkeerd hebben geplaatst
om zo het extremistische karakter van onze site nog wat te verscherpen. Hier en daar wordt een zin gesaboteerd. Maar over het algemeen
hebben we veel aan ze.

Wegens de vele werkzaamheden maken we er dankbaar gebruik van. In de drukke periodes bellen we de headhunter van de AIVD weer op
met de vraag of ze nog zo’n noeste werker in haar schappen heeft staan. Ze zijn voor ons per slot gratis. Wanneer u daar ook aanspraak
op wilt maken, dient u wel over een fundamentalistisch en extremistisch imago te beschikken, maar dat is tegenwoordig zo gecreëerd.
Even later belt de headhunter vol trots dat de nieuwe man zich de volgende ochtend bij ons komt melden. Ons adres is er inmiddels bekend,
daar vraagt ze niet meer naar.

De eerste infiltrant die zich destijds meldde nadat wij een advertentie hadden geplaatst was Igor. Wij vroegen expliciet naar
AIVD-personeel dat bij ons op de redactie kon komen werken. Alleen Igor meldde zich. Wij wisten al dat wij in de gaten werden gehouden,
maar wij van OpenOrthodoxie.nl willen graag oog in oog staan met degene die bij ons in de keuken loert. Het was een sterke en grote man
met een gleufhoed in de hand. Wij hebben hem nog niet anders meegemaakt dan met die gleufhoed in de hand. Misschien is die hoed te
klein voor zijn ruim bemeten schedel en waait het ding er gewoon af. Maar hij draagt het niet. Het schijnt bij het uniform te horen wat er
ten burele van de AIVD uitgereikt wordt op de eerste werkdag (donkere regenjas, 3D-pak, shawl en hoed). De hoed ligt altijd op de rand
van het bureau en wij verwachten dat het vol zit met 007-achtige electronica die de kolos in staat moet stellen op een nog ingenieuzer wijze
informatie bij ons te vergaren en ons doen en laten te ontrafelen. Persoonlijk kan ik aardig met hem opschieten en wij roken graag buiten
een sigaartje. Daarbij heb ik al een aantal keren geprobeerd die hoed op mijn hoofd te krijgen. Ik krijg het echter niet voor elkaar om het
ook maar aan te raken. Igor is me telkens te snel af. Er schuilt vast en zeker een geheim in.

Maar omdat de AIVD ons zoveel werk uit handen begint te nemen hadden wij gemeend om een dag te organiseren waarbij wij elkaar als
medewerkers en dienaren van hetzelfde doel eens beter zouden kunnen leren kennen. En welke plaats is daarvoor beter geschikt dan
Neerlands pretleverancier nummer een: Ponypark Slagharen!

Een van de dingen die mij tijdens het uitje opviellen - waarbij ik een aantal AIVD-ers inderdaad beter leerde kennen – was dat zij
verwachten dat er achter het Podium voor Weerbare Burgers een zeer geheime agenda schuil gaat. Het is nog steeds erg moeilijk om hen
aan het verstand te brengen dat deze er niet is en dat alle informatie die wij vergaren, verzinnen en bij elkaar schrijven, steeds bedoeld is
om tot publicatie ervan over te gaan en het volk enkel tot opstand te bewegen. Die stukken, die achter gesloten deuren blijven liggen zijn
nog niet af, zijn lange termijn werk, of liggen bijvoorbeeld nog te wachten op publicatie. Zodra het af is, wordt het gepubliceerd voor het
oog van heel het Volk en Vaderland. Maar nu ik me realiseer dat ik afgelopen weekend met verschillende van de nieuwe collega’s over dit
onderwerp heb gepraat - waarbij ik me nog afvraag of zij nu allemaal stuk voor stuk mij hebben uitgehoord, of omgekeerd – wordt ik me
bewust van het feit dat ieder van hen achterdochtig was. Ze wilden geen van allen in eerste instantie geloven dat er niets te verbergen is op
onze redactie. Pas nadat ze die vraag op verschillende manieren gesteld hadden en ik in mijn argeloosheid telkens dezelfde antwoorden gaf,
zagen ze blijkbaar mijn argeloosheid voor een hardnekkig ontkennen aan en hielden ermee op.

Om eerlijk te zijn vind ik het aardig knullig dat ieder van hen (we hebben er 6) mij om beurten mee nam in de draaimolen om me daar
onder het mom van een geinteresseerd gesprek aan een verhoor te onderwerpen. Hadden ze die taak niet wat beter kunnen verdelen? Het
heeft een aantal dagen geduurd, maar nu ik er al schrijvend aan terug denk valt me dat wel op. De eerste die mij inviteerde richting de
draaimolen was Olga. Ze draaide enorm met haar ogen en haar toon was overdreven vriendelijk - moederlijk haast. Ik begreep er weinig
van. Diende ze mij te gaan verleiden? Na Olga moest ik met Igor mee, daarna Milan, Anna, Iwan en als laatste Pjotr. En ik was zo naief
om met ieder van hen mee te gaan uit vriendelijkheid en louter met goede bedoelingen. Na afloop was ik misselijk van alle gedraai.

Ze spreken overigens stuk voor stuk behoorlijk Nederlands en beheersen de taal schriftelijk beter dan ik dat doe. U merkt immers vast wel
dat de namen ietwat Oost-Europees aandoen. Dat is een slimmigheidje van de AIVD. Ook zij moeten mee met de besparing op
personeelskosten en nemen liever het goedkopere personeel uit Oost-Europa aan dan een dure informant uit Nederland. De AIVD vertelde
me dat het Russische-Litouwers zijn. Ze zijn drie keer goedkoper dan een Nederlander.

Enfin, ik maak me er niet druk om. Ze zijn lid van de EU, hebben de juiste kleur paspoort en zijn kundig in hun werk, behalve dan die
komma's die we er af en toe uit moeten halen. Maar dat is geen tijdvretende bezigheid. Volgende week het vervolg.

© Naar een idee van Erik van Goor en Tom Zwitser

AIVD-feuilleton (2) * DE KOFFIEBOY

2007-01-01T00:51:00.001+01:00

bitterlemon.eu - AIVD-feuilleton (2) * DE KOFFIEBOY

een feuilleton, door Tom Zwitser, 24 juni 2006

Het eerste wantrouwen, een vergadering in de nacht en de behoefte aan goede koffie.

Nadat ik vorige week gammel uit de draaimolen was gekomen begon ik, als gezegd, na te denken. Ik was achter elkaar door alle zes onze
infiltranten uitgehoord. Het begon verdacht te worden. Waren we tot nog toe goed van vertrouwen geweest, het wantrouwen waarmee ze
mij bejegenden, begon ook bezit van mijzelf te nemen. Ik begon hen automatisch ‘terug’ te wantrouwen. Daarvan werd ik me pas bewust
toen ik me een paar dagen later het bijzonder prettige uitje naar Slagharen herinnerde en erover had nagedacht.
Ik werd eerst een beetje boos op mezelf omdat ik me betrapte op mijn eigen wantrouwen naar deze trouwe medewerkers. Waarom zou ik
ze wantrouwen; ze leveren toch goed werk? Daarna ontdekte ik dat het uiteindelijk die AIVD-ers zelf waren geweest die mij wantrouwden
en zo het wantrouwen in mij losmaakten. Dit wilde ik niet, maar besloot de knoop nog niet door te hakken: zou ik het verbergen en als een
schizofreen verder leven, en zou ik enkel mijn naïviteit nog voorwenden als een facade? Of zou ik open kaart spelen om mijn goede
vertrouwensband met de AIVD te herstellen?

Ik besloot Erik thuis te bezoeken om de boel met hem door te praten. Ik vertouwde telefoon noch e-mail. Gelukkig was hij thuis en lag de
rest al te slapen. Het was laat op de avond en ik legde hem de zaak voor: Olga, Igor en de rest; het wantrouwen dat mij parten speelde.
‘Hmm’ dacht hij hardop, ‘een lastig dilemma Tom, als je begrijpt wat ik bedoel. Wat doen we eraan?’

Hij vertelde dat hij ook al wat meer over de AIVD gehoord had - via via weliswaar. Ze screenen het internet al jaren op “terrorisme- en
staatsgevaarlijke woorden” en bij die lijst zijn sinds kort ook de combinatie ‘bitter’ met ‘lemmon’ gevoegd. Erik en ik praatten over wat we
eventueel moesten en vooral konden doen. Uiteindelijk vonden we allebei dat we voorzichtig moesten blijven. Wantrouwen was niet nodig,
maar we dienden toch in zekere mate op onze hoede te zijn. Deze zaak toont dat de AIVD voorwendt er te zijn om de burgers tegen
terrorisme te beschermen, maar hen eigenlijk brutaalweg zelf onder verdenking van terrorisme stelt. We spraken af dat we onze AIVD-ers
gewoon hun werk zouden laten doen en voorlopig graag gebruik van hun diensten blijven maken. Erik beloofde dat hij de dominee en de
rest achter de waterlinie zo snel mogelijk van ons nachtelijke overleg op de hoogte zou brengen en ik keerde weer naar huis vol zorgen over
de dreigingen die onze heilige missie in de weg zouden kunnen staan.

Nota Bene, dat de woordcombinatie van ‘bitter’ met ‘lemon’ op de lijst van verdachte woorden stond: Hoe mal kan het worden? Ik zag al
een zaal vol met AIVD-ers als verbeten en geobsedeerde inquisiteurs het internet natrekken op alle open en eerlijke teksten die maar een
beetje orthodox zijn: zouden er misschien ergens sporen te achterhalen zijn die naar ‘open’ en ‘orthodoxie’ leiden? Ik grinnikte. Een stel
controllfreaks die alle sporen van en naar ons toe in kaart brengen om ‘eventuele bedreiging van de rechtstaat’ in de kiem te smoren...

Die middag...

Na beraad hebben wij vandaag op de redactie besloten om onze AIVD- infiltranten ook te gaan screenen; zowel hun verleden als hun
familie- en vriendenbanden. Wij hebben onze connecties bij Buitenlandse Zaken en enkele andere organisaties hiervoor ingeschakeld. Ze
beloofden het een en ander uit te zoeken, en voor ons blijft het afwachten en voorzichtig zijn. Intussen bleef er behoefte op de redactie
bestaan aan een betrouwbare kantoorknecht. Wegens onze tijdelijke argwaan naar AIVD-ers hebben wij ditmaal een advertentie geplaats
in Zuid-Afrika. Dit klinkt vreemd, maar het is uiteindelijk goed verklaarbaar.

De Afrikaner cultuur heeft immers veel meer van het oude – admirable - Nederland behouden, dan wijzelf ook maar in staat zijn te
herinneren. Datgene wat wij nu af doen als een racistisch, achterlijk, vrouwonvriendelijk, kindermishandelend en dogmatisch-somber
calvinisme, biedt voor ons, als fundamentalistisch en extremistisch platvorm interessante aanknopingspunten om studie op te verrichten.
Wij denken dat Afrikaans sprekende negers gedegen zijn opgevoed in de oud-Hollandse waarden en gebruiken, en bovendien van het soort
normale christenmensen moeten zijn waarmee wij amper meer bekend zijn. In de hoop deze vooronderstellingen te testen en hierover
nieuwe inzichten te kunnen publiceren hebben wij een bureau benaderd om zo iemand te zoeken die onze redactie van koffie voorziet, en
onze redacteuren van de al te simpele klusjes kan verlossen. De AIVD infiltranten zijn hier namelijk te goed voor opgeleid en bieden
vooralsnog geen aanknopingspunten om als studieobject te functioneren.

Om aan een goede neger te komen hebben wij eerst de CTO (Child Trade Organisation), World Vision ingeschakeld, maar die kwamen
aanzetten met een onverstaanbare Tanzaniaanse neger, die weliswaar zeer schattig, maar ook melaats was en niet meer over beentjes
beschikte. Derhalve kon hij niet voor de functie in aanmerking komen. Ergo: het was weliswaar een neger, maar de neger had niet de juiste
papieren voor deze functie. Deze kwestie kon onze goedkeuring niet wegdragen over de bemiddelende rol die World Vision speelde en
daarom besloten wij stoutmoedig zelf een advertentie in een Township Times te plaatsen, waarin nadrukkelijk gevraagd werd naar een
Afrikaans sprekend personage, mede in bezit van voldoende lichaamsdelen om de functie te vervullen; en het allerliefst een gitzwarte gave
en sterke, maar dienstbare neger.

Onze Neger

Enfin, in alle rommel die wij daarop als reactie kregen, konden wij een paar veelbelovende sollicitatiebrieven vinden. Meestal waren zij
opgesteld door een locale schrijver omdat de betreffende sollicitant analfabeet was, maar daar is van onzentwege geen algemeen bezwaar
tegen. Wanneer het studieobject onmogelijk de schriftelijke voortgang van de studie kan volgen, zal hij juist beter in staat zijn om zichzelf
zo authentiek mogelijk te blijven gedragen, zonder zich tot enige zelfreflectie en introspectie te verlagen.

Bovendien hechten wij als bitterlemon waarde aan een samenleving met een gezond percentage analfabeten en juichen het in het geheel niet
toe dat mensen verplicht worden tot duur onderwijs, welke voor de gezonde arbeid op het land en in de werkplaats absoluut niet nodig is.
Wij staan meer voor een levenslange leerschool, zonder dat er ooit een fase in de bankjes doorgebracht moet worden. Schoolbankjeskennis
beschouwen wij als het opdelen van levensprocessen in oefenen en uitoefenen. Omdat dit een onscheidbare tweezijdigheid is van dezelfde
medaille, leidt de scheiding ervan tot schizofrenie, evenals wat ik eerder noemde: het voorwenden van vertrouwen impliceert wantrouwen
en getuigt van een gespleten persoonlijkheid. Men wordt steeds zodoende aangemoedigd om meerdere persoonlijkheden te ontwikkelen: een
voorgewende en een heimelijke. In deze haal ik graag Italo Svevo aan:

"De gezonde heeft geen idee wat gezondheid is, hij analyseert zichzelf niet en kijkt evenmin in de spiegel. Alleen wij zieken weten iets van
onszelf af".

Daaruit concludeer ik: onderwijs dient men onbewust en in de praktijk te genieten en niet nadrukkelijk in een school, gescheiden van de
beroepsuitoefening. [1]

Zo nodigden wij drie analfabeten uit die alledrie over een uitstekende staat van dienst beschikten. Diegene die wij vol trots konden
aannemen had onder meer een periode van vier jaren doorgebracht in Het Leger van de Heer in Oeganda en bekleedde daar de parttime
functie van bijna-Heer. Omdat dit leger niet op Zuid-Afrikaans grondgebied opereert, pendelde hij op en neer tussen Zuid-Afrika en
Oeganda. Zo zien wij dat zelfs mensen in Afrika met geringe middelen aan het expat-gebeuren kunnen deelnemen. Als ze het maar willen.
Dit vonden wij een positieve ervaring die veel belooft voor zijn functie op onze redactie. Hij was – voor zover zichtbaar - in het bezit van alle
lichaamsdelen die in potentie bij de schepping aan de mens waren uitgereikt en vertoonde daarnaast nog de nodige littekenen. Dit getuigt
van moed en opofferingsgezindheid en ze gaven voor ons de doorslag om hem de aanstelling te verlenen.

Hij kan overigens bijzonder galant met een blad koffiekopjes door het kantoor paraderen en de espresso die hij zet is zeker acceptabel. Om
niet te zeggen, dat valt zeker nog te leren.

© Naar een idee van Erik van Goor en Tom Zwitser

Noot

[1] Omdat wij ons in deze van onze hypocriete positie bewust zijn, leek het ons goed om een nieuwe afdeling binnen onze redactie op te
richten genaamd: bitterlemon voor analfabeten. Deze afdeling promoot analfabetisme en zal zich richten op het schrijven van
pictogram-achtige artikelen voor deze groep.

AIVD-feuilleton (3) * PETRUS

2007-01-01T00:50:00.000+01:00

bitterlemon.eu - AIVD-feuilleton (3) * PETRUS

een feuilleton, door Tom Zwitser, 1 juli 2006

Op de redactie groeit de sfeer van wantrouwen groter en groter. Men weet van elkaar niet meer wie te vertrouwen is en
wie oprecht zijn bijdrage levert.

Allereerst moet ik u bekennen dat onze ingeschakelde connecties nog geen doeltreffende inlichtingen konden inwinnen. Ik hoop hiervan
volgende week verslag te kunnen doen want de betrokken connecties zeggen hun lijnen volop in gang te hebben gezet. Wij mogen
gemakshalve aannemen dat men zich op diverse manieren inzet om zoveel mogelijk onderhuidse processen op gang te brengen. Zo hopen
wij de bewegingen uit het verleden van onze AIVD-ers te kunnen achterhalen. Tot die tijd moeten we hun invloed op de redactie even tot een
minimum beperken. Wellicht, maar dat is voor een later moment wanneer we meer over hen weten, moeten we ze aan een
inburgeringscursus voor Open Orthodoxie onderwerpen. Wij zijn immers geen seculiere overheidsinstelling waar je alleen in toenemende
mate je gang mag gaan, wanneer je in mindere mate nog ergens van overtuigd bent. Bij ons draait het ergens om. En daar moeten we met
z'n allen als een man achter gaan staan. We hebben een heilige missie. Tweedracht, achterdocht en geheime agenda’s doen ons vergeten
waar het om draait. Alleen samen staan we sterk.

De Neger werkt hier nu drie dagen en vervult zijn rol met verve. Wij kunnen hem met een gerust hart naar de bakker op de hoek sturen
voor een koekje bij de koffie, en hij komt met een enorme zak vol moorkoppen terug. Sindsdien bezorgt de bakker deze nu iedere morgen
vers bij ons aan het kantoor.

De Neger vervult naast het vele kantoorwerk ook vrijwillig de functie van bewaker. Dit doet hij met de grote blijmoedigheid die wij van de
Neger mogen verwachten. Wij kennen negers immers niet anders. Naast de blijmoedigheid zijn wij ook heimelijk verguld met de
voortvarendheid waarmee hij zijn functie vervult. Hij zegt ons soms wel twee keer per uur dat hij zo blij is met zijn transfer en dat hij
vereerd is dat juist hij is uitgekozen. hij laat het niet alleen bij zeggen, maar hij laat ook het zien in zijn werk. Hij is voor ons Europeanen
een voorbeeld en laat duidelijk zien dat het anders kan.

Bovendien kan hij sommige bekwaamheden uit zijn vorige functie zonder meer goed gebruiken in de huidige. Vanuit zijn vorige functie
heeft hij namelijk een enorme Kalashnikov meegekregen als afscheidskadeau, en uit dankbaarheid naar de schenkers zijn hij en zijn mooie
gun onafscheidelijk. Deze hangt nu altijd op zijn rug als aandenken aan een goede diensttijd in Oeganda. Het past bij hem, hij is erg waaks,
op dat punt zijn we zeer tevreden over hem. (Op welk punt eigenlijk niet?)

Overigens leken de AIVD-ers minder in hun sas. Zij sprongen direct verschrikt op toen hij in vol ornaat de redactie binnen kwam
marcheren. Ze zijn er inmiddels wel iets aan gewend, maar blijven nog steeds wat schrikkerig. Of het voor de Neger is, of voor de
Kalashnikov, daar ben ik nog steeds niet achter, maar met de Kalashnikov zouden ze - cultureel gezien – toch enige affiniteit mogen
vertonen. Ook dit maakt dat ik mij onzeker voel over de intenties van onze AIVD-ers. Misschien heeft het iets te maken met hun
Russisch-Litouwse afkomst. Waarom waren ze nu echt zo schrikkerig? Weet u, ik ben zo benieuwd naar de resultaten van de inlichtingen
die we momenteel over hen inwinnen.

Gelukkig geeft de Neger wat dat betreft geen enkele reden tot wantrouwen of dergelijke maskerade. Het tegendeel is het geval. Wij hebben
zodanig schik van de Neger dat wij overwegen hem te laten infiltreren in een congres van de Peristaltische Beweging in Duitsland. Wij
vermoeden dat daar diep verborgen racistische elementen in het gedachtegoed zijn vermengd. De rassentheorieen van dit soort groepen
zijn zo onzichtbaar vermengd met haar verlichtte doelstellingen dat men deze alleen nog kan opmerken wanneer men op het gebruik van
bepaalde woorden let. Wij willen dat hij bijzonder goed gaat letten op de woorden ‘bruin’, ‘gassen’, ‘parasiet’ en het gebruik van de woorden
‘onder’ in combinatie met ‘boven’. Wij achten hem in zijn argeloosheid bijzonder geschikt om enthousiast en onbevooroordeeld deze taak te
vervullen. Overigens heet onze neger Petrus. Hij heeft naar de goede gewoonte van sommige Afrikaans-inheemse stammen een christelijke
naam gekregen en is uiteraard op behoorlijk wijze gedoopt.

Ondertussen was het binnen de muren van het luchtkasteel Open Orthodoxie weer eens raak. Er moest opnieuw vergaderd worden. Konden
wij ons aan de poort rustig verlaten op Petrus, daarbinnen werd steeds meer strijd geleverd. De 6 infiltranten die ik bij u al heb
geintroduceerd blijken niet de enigen te zijn. Althans, onder de medewerkers doen geruchten de ronde dat wij door nog meer infiltranten in
de gaten gehouden worden. We weten amper nog of degene die links of rechts van ons over zijn bureeltje zit gebogen een oprechte
conservatief is, of wellicht een huichelende infiltrant van Libertijnse, Islamitische, of progressief christelijke snit.

Het begon op een zeker moment, toen enkelen van ons zich steeds meer door een stel facades omringd voelden, waarachter een ieder zich
terug trok. Zo verscholen voert men een heel eigen agenda die men voor elkaar streng verzwijgt. Tijdens de eerste dagen van het
wantrouwen heerste er nog een actief gefluister onder elkaar; wie hoort bij wie, etc. maar al snel zweeg men nog slechts. En naarmate men
elkaar meer van facadegedrag begon te beschuldigen, wierp men de eigen facade steeds verder op. Steeds zwijgzamer werd men en de een
na de ander keerde zich dieper in zichzelf. Het vreemde was dat de enigen die men uiteindelijk nog in vertrouwen nam, de zes
AIVD-infiltranten waren die wij uit eigen beweging van de AIVD ‘geleend’ hadden. Van de anderen wisten wij niet meer hoe zij dachten en of
ze heimelijk nog verdere belangen dienden.

Toen de verwarring op het hoogste punt was aangekomen en verder werken voor een ieder onmogelijk werd omdat er geen stuk meer op
de eindredactie verscheen, riep de dominee ons allen bijeen en stelde voor om dit weekend ieder de eigen gang te laten gaan en wat
ontspanning zou zoeken. Dan kunnen we maandag weer bij elkaar komen. Hij zou zich dit weekend bezinnen op een toespraak om alle
neuzen weer als een neus achter onze heilige missie te krijgen. En omdat hij de enige was waarop iedereen nog kon voortbouwen, stemden
we daar in onze hulpeloosheid maar mee in.

Ondertussen laten wij deze politieke slangenkuil stevig bewaken door Petrus. Zijn ongekende zelfvertrouwen en zijn machinegweer waar je
in de middeleeuwen een heel land mee zou kunnen verdedigen, waren de enige ordelijke elementen op een lamgslagen redactie.

© Naar een idee van Erik van Goor en Tom Zwitser