AIVD-feuilleton (5) * NAPRATEN

bitterlemon.eu - AIVD-feuilleton (5) * NAPRATEN

een feuilleton, door Tom Zwitser, 25 juli 2006

Na de toespraak zaten we met vier vrienden bij elkaar in de vergaderruimte. ‘Jullie begrijpen natuurlijk wel’, zei de dominee, ‘dat ik Petrus
niet al teveel kon complimenteren waar hij zelf bij is, maar onder ons gezegd en gesproken; hij is het enige voorbeeld die we op dit moment
hebben. Hij is de enige die met zijn zwaard in zijn hand datgene doet wat hij behoort te doen: de zijnen bewaken’. Hij zweeg even.

‘Teveel van ons hebben hun zwaard al uit handen gegeven en denken al hun verantwoordelijkheid voor de familie en het land af te kopen in
het stemhokje, zodat ze, wanneer het fout gaat, politici en sociale constructies de schuld kunnen geven, behalve zichzelf. Hun enige taak is
het nog om een politicus te kiezen en niet om voor de familie en het volk te zorgen. Petrus is zich misschien niet eens bewust dat er zoiets
bestaat als leven zonder zijn wapens. Des te beter voor hem. Het is meer dan vanzelfsprekend. Voor hem zijn weerbaarheid, opoffering en
verantwoordelijkheid verschillende karakters in hetzelfde verhaal. No guns no glory’.

Een redactiemedewerker kwam opeens binnen met een printje en onderbrak ons gesprek. ‘Een mailtje van de AIVD. Over de infiltranten. Ik
snap er niks van’. Hij gaf het aan Erik die natuurlijk de hoofdredacteur is. Erik las voor:

Beste redactie van bitterlemon,

Wij hebben met aandacht geluisterd naar de preek van de dominee.’ (Hoezo luisteren: afluisteren toch zeker.) ‘Wij vonden het over het
algemeen een weldadig opgebouwd betoog en hebben vragen over aan aantal zaken. Wij begrijpen niet waarom u ook een infiltratiebureau
wil beginnen. Het mooie van Nederland is immers dat hier op nationaal niveau aan gewerkt wordt zodat de burger zich geen zorgen hoeft
te maken over de verdediging van zijn goed, noch over zijn veiligheid, noch over zijn welvaartsgroei. In dit moderne land wordt overal
voor gezorgd. Zelfs voor de asielzoekers en vreemdelingen.

Vanwege het huidige tekort aan infiltranten bij de AIVD worden alle asielzoekers uit oostelijk Europa getest op hun KGB vermogens. Zij
worden na een positieve beoordeling van hun test direct genaturaliseerd en ingezet voor echte AIVD werkzaamheden. De zes Russische
Litouwers die op uw bureau werkzaam zijn, doen met dit werk toelatingsexamen tot het Nederlands Burgerschap. Wanneer zij over
genoeg infiltratiecapaciteiten beschikken, krijgen zij hun Nederlands paspoort binnenkort eervol uitgereikt.

De Belgische regering heeft laten blijken jaloers te zijn op onze toestroom van Oost-Europees talent. Ze hebben aangegeven onze minder
getalenteerden over te willen nemen. Diegenen die bij onze test tussen de 5 en 7 scoren, worden Belg. Ze hebben liever buitenlanders in de
inlichtingendienst. Het ligt gevoelig om een Waal of een Vlaming als infiltrant te gebruiken. Beiden zullen uit chauvinisme niet in het eigen
volk infiltreren en beide volken willen ook niet door iemand van het andere volk geïnfiltreerd worden. Het kan dus zo zijn dat enige van de
bij u werkzame AIVD-ers na verloop van tijd voor de Belgische inlichtingendienst gaat werken.

Met vriendelijke groet,

De AIVD

Afdeling Staatsbedreigend Rechtsextremisme.

Ik meende hieruit te mogen concluderen dat de AIVD ons nog niet werkelijk als een staatsgevaarlijke organisatie beschouwt.
Aspirant-Nederlanders gebruiken ons alleen maar als stage- en examenplaats voor het Nederlands burgerschap. Een beetje gevaarlijk
misschien? Zijn we op deze manier nog in de gaten te houden? Eigenlijk namen ze ons amper serieus: leuk genoeg voor aspirant
infiltranten. Het mailtje voelde als een belediging. Ik besloot met Erik te overleggen of we niet eens wat wilde plannen kunnen lanceren.
Gewoon om de boel wat op te stoken. Zelf wat façades bouwen leek me mooi.

De dominee begreep er ook niks van: ‘hoezo een goed opgebouwd betoog? Laat hen dan eens naar echte preken luisteren; die zijn tenminste
opgebouwd. Aan die toespraak van daarnet was niks opgebouwd. En van de inhoud begrijpen ze al helemaal niks. Al blijkt wel dat ik meer
dan ooit gelijk gehad heb. Men is pas een goede Nederlander wanneer je goed kunt infiltreren’.

Terwijl wij hierover napraatten kwam Petrus plotseling naar binnen gelopen. Hij sleurt een klein dikkig jongetje aan zijn hand mee, terwijl
hij met de andere hand de Kalashnikov op het jongetje richt. ‘Hij wilde naar binnen en zei dat hij de bakkersknecht was die de moorkoppen
en de broodjes komt brengen.’ Hij liet het joch in de vergaderruimte los waar het voor ons vieren stond. Deze gaf ons verlegen de enorme
zak met lekkernij voor de koffiepauze en de lunch.

Ik vroeg hem waarom de bakker niet kon komen. ‘Bert is ziek’ zei hij met neergeslagen ogen. ‘Hoe heet je?’ vroeg de dominee. ‘Hilbrand’ zei
hij. ‘Vooruit Hilbrand, waarom kon bakker Bert niet komen? ‘Hij heeft geelzucht’ beantwoordde Hilbrand de vraag van de dominee. ‘En hij
mag ook niet meer in de bakkerij werken van de dokter tot de gele kleur weg zal trekken’.

De dominee keek naar Petrus en zei ‘het is goed Petrus’ wijs hem maar de achterdeur waar hij de komende dagen moet leveren en waar hij
zijn centjes kan ophalen’. Hij keek nog eens langer naar Petrus en vroeg hem toen: en geef je hem ook zijn autoped terug? Petrus grijnsde,
knikte en legde een enorme hand op Hilbrands mollige schoudertje. Ze liepen over de redactieruimte richting de keuken en de achterdeur.
De Kalashnikov schommelde over de rug van Petrus.

© Naar een idee van Erik van Goor en Tom Zwitser

AIVD-feuilleton (6) * AFSCHEID - SLOT

bitterlemon.eu - AIVD-feuilleton (6) * AFSCHEID - SLOT

De kogel is door de kerk. Na enkele beraadslagingen is duidelijk naar voren gekomen dat er een periodiek moet komen. Om te beginnen,
een paleoconservatief kwartaalblad. Hiermee wordt de testperiode van bitterlemon van bijna twee jaar waardig afgesloten. Tijdens het
diner met alle medewerkers van donderdag jongstleden is van vele kanten teruggekeken op deze periode en ik moet u zeggen; er heerste een
halve juichstemming onder de medewerkers. Men had het gevoel dat wij de afgelopen maanden niet alleen succesvol slag geleverd hadden
met de zeer abstracte en onbegrijpelijk denkstromingen als het liberalisme en het evangelicalisme, maar vooral met een concreet orgaan
als de AIVD. We hebben er iedere dag mee te maken gehad. Er werd geklonken op de vrijheid en tegen de staatscensuur. Ik durf het haast
niet te zeggen, maar het tafereel neigde ernaar op een neomarxistische bijeenkomst uit de jaren ’60 te lijken, zij het dat de tendensen naar
een orgie geheel achterwege bleven. Er werd beschaafd gedineerd en geconfereerd. Het zacht getinkel van het tafelzilver was een plezierige
achtergrond tegen de toespraken en de vele onderlinge gesprekken. Bovendien werd vooruitgekeken naar de stap die wij als redactie met de
medewerkers willen zetten en die we u als lezers en geinteresseerden niet willen onthouden.

Het nieuwe bolwerk van bitterlemon zal voor de AIVD een harde dobber worden. Met een blad willen wij vooral in kwalitatief opzicht onze
‘staatsgevaarlijke bezigheden’ uitdiepen. Wij willen paleoconservatieve thema’s zichtbaar maken. Een blad dat men in de hand kan houden
is concreter dan een webstek nietwaar? Vandaar eerst een proefjaargang.

Tijdens het diner hebben wij tevens afscheid genomen van onze AIVD-ers, of liever, ex-KGBers. We hebben de AIVD bericht ze niet meer
nodig te hebben. Maar ze mochten van de baas nog wel naar het diner voor een afscheid en een dankwoord. Ze hebben nuttig werk gedaan
en ons zelfs geholpen met de voorbereidingen tot de periodiek bitterlemon, maar nu kunnen ze gaan. Hun professionalisme viel mij iets
tegen. Sommigen huilden tranen met tuiten en die dienen echte AIVD-ers toch wel te beheersen dunkt mij. Maar wanneer ze deze tranen
geacteerd hebben, hebben ze dat overtuigend gedaan. We kregen namelijk de indruk dat ze wel langer hadden willen blijven en dat ze het
enorm naar de zin gehad hebben in de tijd dat ze op de redactie werkzaam waren.

We hebben besloten dat we de redactie voortaan ondergronds organiseren. Wij hebben daarvoor een groot aantal speciale ruimtes in de
Benelux geselecteerd die sateliet- en sensorproof gebouwd zijn en waarvan wij geregeld blijven wisselen. U kunt bijvoorbeeld denken aan de
ruime en geriefelijke NAVO-bunkers van de IJssellinie. Deze worden merendeels niet meer gebruikt omdat ze alleen in de beginjaren van de
Koude Oorlog dienst deden. Maar we hebben inmiddels ook toegang verkregen tot zulk soort bolwerken in Belgie. Wellicht weet u dat er
prachtige fortificaties liggen rond Antwerpen, Namen en Luik. Deze zijn allemaal kandidaat voor het tijdelijk onderbrengen van onze
redactie. Onze medewerkers hebben zonder uitzondering laten blijken enorm enthousiast te zijn over de plannen. Het is spannend om
telkens weer een nieuw en geheim onderkomen te betrekken. Naam en plaats zullen pas enkele uren van tevoren bekend zijn en zo maken
wij er een prachtige speurtocht van. Wat doen een stel jongens liever dan van hot naar her te sjouwen, en op geheime en verlaten plaatsen
te werken? Ondertussen hebben wij onze redactie geheel gemobiliseerd. De huur van ons kantoor is al opgezegd, de zware notenhouten
bureau’s zijn verkocht en al het antieke koperwerk is aan trouwe lezers weggeschonken.

In plaats daarvan is onze volledige redactie qua materieel radicaal afgeslankt en past deze, inclusief enkele van de medewerkers in een
onopvallende laadtruck van bescheiden formaat. Zo zijn wij in staat de bemoeizucht en de tegenwerking van de kant van de AIVD te
ontlopen en onze werkzaamheden voort te zetten. Met zo’n truck is het een kwestie van snel uitpakken, vervolgens een dag lang met z’n
allen werken in een bunker en daarna weer inpakken en wegwezen. Niemand die ons kan tegenhouden. Waar we op dat moment verblijven
is niet na te gaan, we hebben het degelijk voorbereid allemaal. Bovendien hebben we extra geinvesteerd in de capaciteiten van onze Petrus.
Vanwege zijn voorliefde voor wapentechnologie en uitermate beschermend gedrag tegen bedreiging van buitenaf, en die zijn taak
enthousiast opvat en uitvoert, hebben we hem een aantal trainingen in de VS laten volgen waardoor hij in staat is de nieuwste
afluisterpraktijken te onderscheppen en te vernietigen. De betrokken instantie uit de VS was onder de indruk van de toegewijdheid van
Petrus en heeft ons al toegezegd hem tweemaandelijks te willen bijspijkeren.

Als kroon op deze geheel nieuw ingeslagen weg hebben we de AIVD aangeboden hen in een ceremonieel gebeuren het eerste
proefabonnement op de proefjaargang van bitterlemon te overhandigen. Hett eerste nummer van de proefjaargang is geheel AIVD-proof
tot stand gekomen en dat mag er wel trots bij vermeld worden. Zij zijn nog in beraad of ze de uitnodiging aanvaarden. Onze voorwaarde is
wel dat daarbij de volgende personen aanwezig zijn; de voltallige directie en het dagelijks bestuur van de AIVD, dat wil zeggen, de
woordvoerders van de grootste partijen uit de landelijke politiek. Vervolgens willen wij het nulnummer met het bijbehorende abonnement
trots laten overhandigen door Petrus, waarbij zoals altijd, zijn Kalashnikov op zijn rug hangt. Bij het overhandigde nulnummer zullen wij
ze ook nog een King-Size zak met borrelnootjes doen. Voor elke AIVD-er een. Want bij de Bitterlemon moet er natuurlijk wel wat te
knabbelen zijn.

© Naar een idee van Erik van Goor en Tom Zwitser

INTERNETDATING

bitterlemon.eu - Discussie Internetdating (1) * December 2006

door Tom Zwitser

Internetdaten is tegenwoordig hét middel om de hoop op een relatie levend te houden. Honderdduizenden Nederlanders in de leeftijd tussen
18 jaar tot ver over de 50, zijn lid van een datingsite Het geeft aan dat Nederlanders zowel moeite hebben om een relatie te onderhouden en
tegelijk moeite hebben met hun single-zijn. Daarom neemt men genoegen, zoals een van de honderdduizenden profielen zegt met ''lekker
single te zijn, op zoek naar leuke contacten, waarbij de mogelijkheid om de echte liefde tegen komen niets meer dan een leuk extraatje zou
zijn''. Met andere woorden: ze rekent er al niet meer op de ware liefde tegen te komen en ze houdt haar hoofd boven water met
chatcontacten.

De vraag is of ze de echte liefde wel wil tegenkomen. De verdroogde foto bij dat profiel toont ook allesbehalve iemand die op zoek is naar
''leuke'' contacten en tegelijk nog ''lekker single is''. Misschien slaagt ze er werkelijk in zichzelf wijs te maken dat ze ''lekker single'' is, iets wat voor ieder normaal mens niet aan haar af te zien is. Iemand wiens droom daarentegen nog in volle glorie het leven bepaalt en de echte
liefde wel wil tegenkomen durft rustig op haar profiel te zetten: "Ik ben een echte vrouw en houd van aandacht en attenties. Een man moet
me willen begrijpen en me meenemen weekendjes weg (Parijs/Milaan). Ben jij de man die mij gelukkig maakt?" Ik ben bang dat ook zij niet
zal slagen en de liefde van haar leven niet zal tegen komen. Datingsites, kortom, zijn plaatsen van ongegeneerd dromen en nog
ongegeneerder de desillusie tentoonspreiden. Iemand die deze tweedeling doorheeft schrijft: ''ik heb een erg gelukkig leven, ben erg
zelfstandig, heb een eigen huis, een geweldige baan en vrienden, maar toch mist ik af en toe een maatje. Heb jij je leven op orde en wil je dat
met mij delen? Neem dan contact met mij op''.

Zo zijn er nog een aantal onbegrijpelijke zaken aan e-dating (internetdaten). Vrijwel iedereen schrijft op haar profiel dat ze ''leuk, spontaan
en enthousiast is'' en ook iemand zoekt die ''leuk spontaan en intelligent is''. Of in een andere variatie kan het ook voorkomen: "Ik ben een
leuke, spontane en gezellige meid. Herken je je hierin? Stuur dan een mailtje." Wanneer iedereen deze eigenschappen bezit en zoekt in de
ander, zouden er toch eigenlijk geen fenomenen als online datingsites mogen bestaan? Iedereen zou zonder meer ogenblikkelijk voorzien
worden in een maatje. De massaliteit van datingsites geven juist het onvermogen aan om via geijkte paden een partner te vinden, of men
doet de moeite niet meer om via de geijkte paden een partner te vinden, of men zoekt volgens heel ander criteria naar een partner, namelijk
op allerlei steekwoorden die op eigenschappen moeten duiden. Die eigenschappen weet je niet wanneer je mensen in real life ontmoet. Het
scheelt allerlei vermoeiende kennismakingsgesprekken en zo'n online kaartenbak geeft het gevoel dat je een voorselectie kan doen die je op
andere plaatsen niet kan doen. Maar wat in 's hemelsnaam zegt de kwalificatie ''leuk'' van iemand? Iemand die leuk is kan een volgend
moment toch helemaal niet leuk zijn? Toch moet je schijnbaar van jezelf zeggen dat je leuk en spontaan bent, anders keuren de potentiële
maatjes je af.

Verlies van eigenschappen

Met andere woorden; men kan geen partner vinden omdat leukheid, spontaniteit en enthousiasme geen eigenschappen zijn. Mensen hebben
geen echte eigenschappen meer. Ze hebben ook niet meer de eigenschap om een relatie aan te gaan en deze te onderhouden. Daarom vindt
iedereen zichzelf uit pure ellende maar gezellig, open en spontaan. De crux zit in het profiel zelf. Iemand die een profiel van zichzelf opstelt
presenteert zich als een autonoom en vrij individu. Dit begin klopt al niet. Zodra een mens autonoom en vrij van achtergrond, familie en
land denkt te zijn verliest hij of zij eigenschappen. Een toenemende individuele autonomie gaat gepaard met een verlies aan eigenschappen.
Dus wat moet men voor andere woorden schrijven? Ze hebben niets anders. Het is typisch modern om over zogenaamde eigenschappen na
te denken alsof dat iets is dat helemaal onafhankelijk van de rest, alleen in mij bestaat. Vroeger had men die en dacht men er niet over na.
Het is heel moeilijk om mijzelf een eigenschap toe te schrijven die ik geheel los van enige context bezit. Dus kan je dat maar beter laten. Nu
heeft men geen enkele eigenschap, maar blijkt na allerlei psychologische analyses dat je bijvoorbeeld extravert bent, behoefte hebt aan een
stabiele omgeving en iemand die je begrijpt. Die iemand is automatisch leuk natuurlijk. Maar zijn dit echte eigenschappen? Wanneer je er
achter komt dat je een stabiele omgeving nodig hebt, ontdek je immers een normale menselijke behoefte. Maar om te bedenken dat je zelf
moet bijdragen aan die stabiele omgeving omdat de mensen om je heen die ook nodig hebben, blijkt een stap te ver. We kunnen dus gerust
allemaal labiele chaotische persoonlijkheden zijn, maar onze omgeving moet die wel kunnen opvangen. Iedere sociale omgeving wordt een
soort van opvangruimte voor mensen die denken dat ze vrij en autonoom zijn, maar die keer op keer crashen omdat die laatste vent of
meid die je op Internet ontmoet hebt toch een smeerlap blijkt te zijn. Ik stel me zo voor dat die relatie huilerig wordt uitgemaakt met de
zin: ''Je schreef dat je leuk was!''

Je zal maar een omgeving hebben met louter beroepscrashers die allemaal denken vrij en autonoom te zijn. Er komt een generatie aan die
niets anders gewend is. De enige stabiliteit ligt in de regelmaat van een mentale crash.

Wanneer je denkt dat die stabiele omgeving niet nodig is, is er netzo goed een steekje los. Je moet wel een heel erg getraumatiseerd
buitenbeentje zijn om je tegen een stabiele omgeving te verzetten. Je moet op z'n minst een bepaalde periode van je leven nooit te boven
gekomen zijn, om een haat tegen een stabiele omgeving te ontwikkelen en blijvend ressentiment tegen alles en iedereen te koesteren.
Waarom komen mensen ertoe om te denken dat het vinden van een partner wel op Internet lukt, als het via de geijkte paden niet lukt? Het
wordt alleen maar moeilijker op Internet, ondanks de enorme hoeveelheid aan profielen waar je doorheen kunt klikken. Na een avondje
profielenbladeren zei het ene meisje me netzo min iets als het volgende meisje. Ze vonden zichzelf allemaal leuk en spontaan. Het was zelfs
erger: na een avondje profielenklikken wilde ik helemaal geen leuk en spontaan meisje meer. Laat die maar lekker in de kaartenbak.

Wanneer je dus wil zoeken naar een partner in zo'n kaartenbak, mag je dus absoluut niet meer dan 10 – 20 per dag bekijken, wil je er nog
een zinnig oordeel over vellen. Maar dan hebben we het nog niet over de foto gehad die door de meesten bij het profiel geplaatst wordt. Je
mag al blij zijn als je in de eindeloze zee met ellendige foto's een goede foto tegenkomt. In de afdeling ''buitenland'' wil nog wel eens een
gewoon en leesbaar profiel te vinden zijn van een Vlaams meisje, en kun je ook af en toe een prachtige foto van een Oekraïens of Russisch
meisje tegenkomen. Deze meisjes hebben nog een voorkomen op de foto, al versterkt hun massale aanwezigheid in de Nederlandse
kaartenbakken wel het idee, dat er nog een massale huwelijkshandel floreert tussen West en Oost-Europa.

Nederlandse meisjes laten zich bij voorkeur fotograferen in de disco, of in Thailand of aan een Spaans strand. De flits maakt in een keer
een lelijke make-up laag op het gezicht zichtbaar en de schijnbaar onbewust blik van verveling en onverschilligheid maakt er ook geen
aantrekkelijk geheel van Ik ben benieuwd waar deze meisjes hun leukheid verstopt hebben. Of zou men zichzelf leuk vinden omdat iedereen
die leuk is nu eenmaal vaak naar de disco gaat, zo nu en dan eens een brutale mond kan opzetten en regelmatig stomdronken over straat
zwalkt en de volgende dag weer onder een systeemplafond en TL licht zit te werken voor de volgende uitspatting? Ben je dan leuk?
Geen wonder eigenlijk dat men met zo'n leven ''ontzettend van reizen houden'' en ook van uitgaan en shoppen. De meeste meisjes hebben
een ontzettende reislust en eisen die ook bij een toekomstige partner. Ik wordt al moe wanneer ik eraan denk.

Als men al niet eens een mooie foto van zichzelf weet te maken (en zelfs de studiofotograaf kan dat niet) denkt men dan zomaar een
partner tegen te komen? Ik zou troosteloos worden wanneer ik mijn hoop op deze modderige kaartenbakken moest vestigen. Een avondje
bladeren is niet bepaald goed voor het vertrouwen in de medeburgers.

SAMIR A. OF GEERT W.?

BL Commentaar 1 december 2006 * Samir A.

door Tom Zwitser

Het nieuws van vandaag, 1 december 2011. Vandaag wordt de uitspraak verwacht in de zogenaamde zaak Hofstadgroep II. Deze groep
met Geert W, Marco P, en Hilbrand N. is aangeklaagd voor ondermijning van de rechtstaat, het plannen van georganiseerde aanslagen
tegen Nederlandse politici en het verpesten van het volk. Ze worden door de aanklager ‘een gevaar voor de democratie’ genoemd. De zaak is
ooit in gang gezet door een commissie van de AIVD die stuk voor stuk rechtstreeks uit de partijburelen van PvdA, VVD en Groen Links
komen.

De groep heet weliswaar Hofstadgroep II, maar heeft connecties met Venlo, Rotterdam en, naar verwacht wordt, ook in vrijwel alle grote
steden. Geert W. alias Amadeus, staat bekend als leider van de groep en heeft buiten de groep ook persoonlijk een grote aanhang. Het zal
juist dit aspect zijn dat bij de rechter zwaar weegt. De voorbeeldfunctie zal naar verwachting een extra zware veroordeling opleveren. De
invloed die hij heeft legt de aanklager uit als het ophitsen van mensen tegen hun gelijke medeburgers die elders in de wereld geboren zijn,
maar in Nederland verblijven en tegen de staat die door hen onmogelijk gemaakt wordt te functioneren.

De verdediging verwijst veelvuldig naar de zaak van Samir A. uit 2006 waar destijds ook niet bewezen kon worden dat het om een
georganiseerde groep van terroristen ging. Ook wijst de verdediging vooral op het feit dat Geert W. niet zozeer invloed heeft, maar dat zijn
boodschap vooral de steun geniet bij een percentage van het volk; naar schatting zo’n 10%.

De rechter zegt daar vandaag over dat hij niet oordeelt over de vraag of het om steun of invloed gaat. Hij moet gewoon de wet toepassen.
Deze wet stamt uit begin 2007 en perkt de vrijheid van meningsuiting in omdat deze vrijheid vooral negatief werd aangewend, ter afbraak
en belediging van mensen, ideeen en religies. De wet maakt het mogelijk dat mensen uit het publieke domein, of ze nu gesteund worden of
niet, veroordeeld kunnen worden voor elke fundamentele of ongepaste kritiek op religies, de democratie of individuen. Dit is destijds nooit
verder gedefinieerd.

De verdediging wijst er verder op dat de Hofstadgroep II het niet zozeer de staat onmogelijk maakt in de uitoefening van haar gezag,
maar dat de staat het juist de burger onmogelijk maakt burger te zijn. De aanklager zei enkele maanden geleden daarover dat dat
juridisch niet aan de orde is en dat er puur gekeken moet worden naar de handelingen die het functioneren van de staat in de weg staan,
omdat dat hetgeen is waarover juridisch gedebatteerd kan worden. Tijdens eerdere zittingen stak Geert W. vol ongeloof zijn handen in de
lucht toen de aanklager dit naar voren bracht hetgeen hem op een berisping van het hof kwam te staan. In een persverklaring zei hij
daarover dat het toch “ongelofelijk is dat het in rechtzaken alleen maar mag gaan om het belemmeren van de overheid, maar dat men dus
klaarblijkelijk niet de overheid kan aanklagen voor het langdurig en consequent belemmeren van de Nederlandse burger louter en alleen
omdat die overheid daar nooit een wet over heeft opgesteld. En ze zal wel gek zijn om dat te doen.”

"In feite", zo zei hij, “ontkent de staat het ambt van burgerschap en de daarbij behorende rechten en plichten. De Nederlandse overheid
pretendeert eigenlijk over een slavenvolk te heersen dat het met moeite in het gareel houdt, maar hard ‘denkt te moeten optreden’ tegen
mensen die zich tegen haar zogenaamd goede bedoelingen verzetten. De democratie is dus uitgelopen op een absolute machtsstaat. De
democratie als feodale despoot die uit naam van haar eigen burgers diezelfde burgers al haar rechten uit handen neemt. Ze vertrouwt haar
eigen burgers dus openlijk niet, maar maakt ze blij door ze eens in de vier jaar een worst voor te houden: ze kunnen nog kiezen om door de
CDA familie of de PvdA familie geregeerd te worden. Hetgeen voor de burgerrechten en de machtspretenties weinig uitmaakt. Daarom
moet de Nederlandse burger haar eigen rechten weer aan de staat onttrekken en tegelijk de zeggenschap die de staat heeft over de burgers
drastisch inperken.”

De wet die Geert W. nu opbreekt bekritiseert hij furieus: “we hadden die wet op de inperking van de vrijheid van meningsuiting nooit zo
moeten opstellen. Het gaat niet om het juridisch voorkomen van belediging en discriminatie. Immers, deze wet is zelf op een grote
belediging voor de Nederlandse burger uitgelopen.

Verwacht wordt dat Geert W. alias Amadeus een periode van vier jaar kan uitzitten met acht van zijn medeverdachten en daarna weer op
vrije voeten zal komen. Naast de hele bovenstaande discussie zal een belangrijke reden voor veroordeling zijn dat zij op heterdaad op
wapenbezit zijn bertrapt. Geert W. voerde aan dat het om zijn eigen veiligheid en verdediging gaat. Wegens diverse bedreigingen kon hij
zich niet anders dan bewapend en beveiligd buitenshuis begeven. De aanklager zei dat de persoonlijke veiligheid van Geert W. destijds
onderzocht is door de AIVD, maar dat deze bewapening onnodig achtten en zich tot dusverre ook nog geen incidenten hebben voorgedaan.

Verwacht wordt dat de aanklacht ‘plannen van aanslagen tegen Nederlandse politici’ wegens tegenstrijdige getuigenverklaringen terzijde
zal worden geschoven. Ondanks de vele videoboodschappen die Geert W. in de afgelopen jaren op de Nederlandse TV wist te krijgen kan
hem geen waterdicht bewijs ten laste worden gelegd. De aanklager betreurt dit enorm want met moderne technieken als het vertraagd
terugspoelen van de beelden is hij erachter gekomen dat zijn filmpjes zeker ‘schrikbarende elementen’ bevatten. Hij kon daar nog niet
gedetaileerder op ingaan.

Hij heeft gisteren al aangekondigd dat, wanneer deze aanklacht niet wordt gehonoreerd, hij een minutieuze studie zal indienen over de
definitie van het woord ‘aanslag’. Daarbij zal niet alleen gekeken worden naar de klassieke betekenis van terrorist, die met een
(zelfmoord)aanslag onrust zaait in het publieke domein, maar worden ook nieuwe vormen van terrorisme bekeken, zoals het tegenwerken
van bestuurs- en overheidstaken. Dit staat bekend als zogenaamd bureaucratisch terrorisme.

Marco P. en Hilbrand N. worden waarschijnlijk vrijgesproken omdat niet kan worden bewezen dat het gaat om een georganiseerde groep
terroristen en hun band met Geert W. niet onomstotelijk vast ligt. Ze worden door de rechtbank toch vooral salonterroristen genoemd. Dit
is iets wat Geert W. juist betreurt: “omdat we er als conservatieven nooit in geslaagd zijn een eenduidig blok te vormen in Nederland,
slaagt de staat er nu in ons een voor een aan haar spit te rijgen”.

lees verder:

BITTERLEMON nr. 1 is samengesteld uit essays en kortere commentaren over begrippen als burgerschap, (overheids)gezag en de
verhouding tussen staat en burger. U kunt zich hierop abonneren of als nummer los bestellen. Verschijnt per 15 december 2006. Zie elders
op de site.

VVD CRISIS... BEZWOREN?

BL Commentaar 29 november 2006 * VVD

door Tom Zwitser

Gisteravond heeft Frans Bauer "vol emotie" - huilend dus - de annulering van de concertreeks in Ahoy bekend gemaakt wegens een poliep
op zijn stem: "ik hoop dat jullie komen wanneer ik er weer sta – sorry". Onze volksheld kan het even niet. Het heldendom wordt dwars
gezeten door een poliep. Maar bij VVD-"leider" Marc Rutte is een poliep niet genoeg. Poliep Rita poliept niet genoeg om Rutte van zijn
heldenrol af te houden. Zelfs 60.000 stemmers poliepen niet hard genoeg om Rutte te doen inzien dat hij er nu beter even niet ‘kan staan’.
In de VVD heerst een hardnekkig sfeertje van poliepontkenning. En dat kan hen duur komen te staan, dat slaat namelijk op de stembanden.
Frans Bauer weet dat het hem de zijne kan kosten en wil dat het volk niet aandoen. Het volk wil dat Rutte ophoepelt, maar dat wil Rutte
zichzelf niet aandoen.

Nadat Marc Rutte op een bedenkelijke wijze deze zomer aan het roer van de VVD kwam te staan was hij helemaal het jongetje. Nu het na
de verkiezingen helder is dat de kiezers niet voor hem kiezen maar voor Verdonk als partijleider, wil hij niet gaan buitenspelen. En dat met
de verkiezingscijfers onder ogen toegegeven wordt dat er in de zomer vals geknikkerd is, is al helemaal niet aan de orde. Het heeft toch
lang genoeg geduurd zou je denken. Waar een partij met corifeeen als Bolkestein, Wiegel en Verdonk het toch vandaan haalt om gedicteerd
te worden door onbeduidende linkse koorballen is een waar raadsel.

Al langer wordt er aan de rechtse poten van de VVD gezaagd door de Van Aartsens, Ruttes die met een linkse scheiding in het haar wel op
het pluche mogen zitten, waar de rechtse scheiding altijd tweederangs zit.

Nee, volgens Rutte is de crisis bezworen, er komt geen commissie om te onderzoeken of het uiteindelijk-toch-niet-beter is dat Verdonk
partijleider wordt. Impliciet zegt hij dat er niet in de zomer vals geknikkerd is, maar juist tijdens de verkiezingen. Er moet ergens een
vergissing zijn geweest, moet Rutte denken, Rita meer stemmen dan hij, dat moet een telfout zijn. Manhaftig heeft hij vervolgens verklaart
dat er dus geen sprake kan zijn van een intern onderzoek onder leiding van Bolkestein en Wiegel. De uitspraak van dat onderzoek staat
immers al vast: Rutte out, Rita in.

Het toont nogmaals de barre tijd aan waarin de VVD verkeert. Ze nemen de verkeerde beslissingen, het laat de juiste mensen niet aan het
roer en verliest aan de lopende band. De liberalen zijn allesbehalve democratisch, zoveel is nu wel duidelijk. Niet voor niets heeft Wiegel het
partijleiderschap geweigerd voor de zomer. Hij moet weten wie er achter de schermen aan de touwtjes trekt en verantwoordelijk is voor de
hardnekkige afbraak bij de liberalen. Het is wachten op de echte strijd want die kan niet uitblijven. Rutte is aangeschoten wild en Rita - dat
weten we inmiddels – beschikt over jagersinstinct en zal stug door blijven poliepen totdat Rutte niet anders kan dan zijn afscheid piepend
bekend maken. Misschien dat dan het verlies aan stemkracht in de VVD op wonderbaarlijke wijze zal verdwijnen.

DROOMKABINET

BL Commentaar 21 november 2006 * Verkiezingsuitslag

door Tom Zwitser

Nederland heeft gekozen. Maar wat voor burgers zijn dat en hoeveel "land" is Nederland nog? Onze boeren hebben we
immers in de SP-soos gezet en onze klei is weggeasfalteerd. En wat wil Bitter Lemon dan voor een kabinet?
Rouvoet heeft zijn zin, het wordt dus PvdA, CDA en CU. Hij heeft zich ertussen gewurmd en net op tijd zijn stekels naar Wilders en
Verdonk opgezet. Andre - ratfoot - Rouvoet is lekker sociaal en betrokken.

Het Bitter Lemon droomkabinet zag er echter heel anders uit: Daarin zitten wel de PvdA en de CU, maar niet het CDA. De twee worden
aangevuld met SP, twee varkens van de dierenpartij, drie kreupele D66'overlevenden en dan zal er nog een halve NedTranser nodig zijn. We
dachten eerst dat die laatste Nederland Transseksueel betekent, die voor geheel Nederland een Extreme Makeover in het programma
heeft. Voortaan in het zorgpakket: iedereen moet minimaal een keer van sekse wisselen, of iets dergelijks. Je moet alles serieus nemen
niewaar? Het zou zomaar kunnen gebeuren.

Maar we werden gerustgesteld met de verklaring van een vriend van een kennis die het wel wist: Nederland Transparant. En transparant,
dat kan nooit kwaad beaamden we. Na de blanco kleurspoeling a la Wilders en de rooie van Marijnissen, is dit de nieuwste, en we moeten
het bekennen: ze maken ons razend nieuwsgierig. Zou NedTrans een pruik van doorzichtig visdraad hebben?

Ons droomkabinet moet de ideale schietschijf van BitterLemon zijn. Wij schieten graag. Om eerlijk te zijn is dat het enige dat we aan de
lopende band met plezier doen. En daar moet natuurlijk wel een kabinet voor zijn, want zomaar in de lucht schieten laten we graag aan
andere, veel hogere culturen over.

Een kabinet met het CDA, de PvdA en de CU is doorgaans veel te saai voor ons groffe geschut. Om op hun achterbakse streken te schieten
moet je weer in de papieren en kleine lettertjes duiken en dat kost alleen maar werk. Nee, we hebben liever de grote stommiteiten uit de
politiek, vervolgens een passend salvo onzerzijds en dan op naar de volgende stommiteit. Het moet wel leuk blijven. Vandaar onze voorkeur
voor een kabinet met varkens, ezels, stekelvarkens en een pruik, samen in een heel groot bos.

LIJSTTREKKERSDEBAT

bitterlemon.eu - LIJSTTREKKERSDEBAT

een column, door Tom Zwitser, 5 november 2006

Vrijdagavond keek half Nederland weer naar het lijsttrekkersdebat, of naar de commentatoren van het
lijsttrekkersdebat. Ik niet. Ik luisterde zaterdagochtend via de radio naar een commentaar op de commentatoren van
het lijsttrekersdebat. Deze besprak zowel de lijsttrekkers, als de commentatoren.

Deze commentatoren bepaalden naderhand schijnbaar wie er gewonnen had, en kregen van mijn commentator-deskundige de kritiek, dat
zij niet kunnen bepalen wie er gewonnen heeft wanneer ze dat vanuit een eigen politieke voorkeur doen. Een commentator van vrijdagavond
bleek namelijk positieve gevoelens bij een Fortuynargument te hebben. Deze wilde dat er eerst in de gezondheidszorg gereorganiseerd werd,
voordat er ook maar een cent in geinvesteerd kon worden. Daarbij hekelde mijn radiostem nog de aanwezigheid onder de commentatoren
van o.a. bandjespromotor Henk Jan Smiths die als ‘imagodeskundige’ door het tvprogramma naar voren werd geschoven.

De stem op de radio bedoelde te zeggen dat de zuivere analyse van het debat niet om de inhoud mág gaan omdat een commentator dan
middels zijn eigen politieke voorkeur de debaters beoordeelt. Een lijsttrekker mag immers van alles roepen, als hij zijn punt maar scoort.
Dat is hetgeen beoordeeld dient te worden door deskundigen, die alleen dan ‘neutraal’ kunnen zijn. En dat is ook de wijze waarop politici te
werk gaan. Zoals de deskundige de debatten beoordeelt, zo doet de kijker hem zo goed mogelijk na. Politici worden dus niet afgerekend op
hun inhoud, maar op de gescoorde punten. En dat blijft de kiezer ook de volle periode van 4 jaar doen. Het is telkens weer de vraag wie er
een punt scoort en wie er een moet incasseren.

Regeringsakkoorden en verkiezingsprogramma’s zijn in de verste verte niet bepalend voor het werkelijke beleid. U en ik wisten het al
langer. Politiek gaat daarmee niet meer om het wat, maar om het wie en het hoe. De kijkers die niet al in het debat hun keuze konden
maken, moeten daarna nog geholpen worden door een deskundigenpanel die de kijker vertelt welke punten de lijsttrekkers precies gescoord
hebben en wie nu de sterkste debater is. En dan gaat het bij uitstek om de wijze waarop ze het gezegd hebben.

Zolang iedereen stemrecht heeft, is het onduidelijk waarom iemand kiest. Hij moet persoonlijk overgehaald worden, en soms vindt hij zelfs
dat hij heel bewust kiest. Dit laat daarentegen zien dat juist diegene die heel bewust kiest, de grootste onbenul van allemaal is. Hij bekijkt
met een interessant blik het debat, neemt daarna uitgebreid de tijd om Henk Jan Smiths aan te horen, en gaat zelfs nog serieus nadenken
over de stem op de radio (want daar zit natuurlijk ook wel wat in) en zegt dan doodleuk dat hij het wel heel raak vindt, maar het ook weer
niet met alles eens is. Eigenlijk is iemand die nog uit een zeker plichtsgevoel stemt, maar het circus er omheen dikke onzin vindt, een stuk
gezonder: die stemt CDA omdat zijn ouders dat ook deden, en de rest laat hem onverschillig. Maar ook dit stemgedrag is niet bevredigend.

Bewust kiezen naar aanleiding van debatten waar het niet om de inhoud maar om de punten gaat is zo goed als niet-kiezen. Het is
willekeur. Het is alsof je een kaart van een enorme woestijn koopt, een punt in de leegte prikt en heel pedant zeg: ‘daar gaan we naar toe’.
Nee, de democratie moet een stapje terug doen. En dat begint bij de kiezers. De kiezers moeten ho zeggen tegen de totale politisering van
het leven. Hieronder volgen een paar stellige ideeen die grofweg onderscheiden wanneer mensen wel en niet in staat zijn om te kunnen
kiezen.

Niet iedereen die ouder dan 18 jaar en wilsbekwaam is bevonden, moet zonder meer kunnen stemmen. Alleenstaanden mogen geen
stemrecht hebben. Er geldt alleen nog stemrecht voor groepen. Niet de kroeggroepjes, vriendengroepjes, of hobbyclubjes, maar groepen die
door bloedband en huwelijksband met elkaar zijn verbonden. Deze banden werden altijd families genoemd, een fenomeen wat een tijdje
volledig ‘uit’ was, en nu weer ‘in’ wordt, al was het maar omdat men wil overleven en voortleven.

Families kunnen zich voor stemrecht inschrijven, en daarbij vermelden wie er tot de familie gerekend kan worden zodat voorkomen wordt
dat mensen niet via meerdere families aan stemrecht komen. Men wordt niet gedwongen om bij een familie te horen, het wordt wel
gestimuleerd. Als er in bepaalde families – zoals heel soms gebeurd - brand uitbreekt en de hoofden politiek gezien niet meer dezelfde kant
opstaan, dan ontstaat er qua stemrecht een afscheiding met een nieuwe familie die zich aanmeldt voor stemrecht. Voorwaarde is wel dat
een nieuw aangemelde familie uit drie generaties bestaat, met ‘patriarchen’ van twee geslachten. Zo voorkomt men dat een willekeurig
eenoudergezin ook stemrecht krijgt toegewezen – wat niet de bedoeling is, omdat dit in wezen neerkomt op de enige volwassene in het
gezin.

Tegelijk stimuleert men de familiestructuur. Wil men politiek zijn, dan kan dat alleen vanuit de familie, en om de verbrokkelde moderne
mens tegemoet te komen, bestaat er vrijheid van inschrijving en een zekere keuzemogelijkheid voor de familiegenoten. Ook wordt er geen
willekeur van seksuele geaardheid mogelijk. Ook homo's kunnen alleen meestemmen binnen een gewone familiestructuur. Ze kunnen dus
gewoon politieke invloed uitoefenen, maar binnen de norm van een familie. Opa, oma, vader, moeder, kinderen en kleinkinderen zijn met
elkaar het wezen van een gewone gemeenschap en zorgen voor het voortbestaan van de familie. Deze staan dus ook centraal in het
voortbestaan van het land.

In het postmoderne Nederland is dat een tijd volledig ontkend geweest. Net zoals het wezen van de familie zelf een tijdlang ontkend is en
het kind tot een importproduct werd gedegradeerd dat bij willekeurig iedere ouder kon opgroeien die het maar een onbezorgde jeugd kon
garanderen. Nu daar de grote nadelen van zichtbaar worden, beseft men weer dat een afwijkende geaardheid en kinderimport welliswaar
‘moet kunnen’, maar dat je tevens moet kunnen zeggen dat het niet normaal is en als afwijkend beschouwd moet worden. We hebben er
decennia over gedaan om dat te beseffen. Het afwijkende wordt in dit model niet afgeschaft of buiten werking gezet, in tegendeel, maar in
een familiedemocratie, komt het wezen van de familie weer centraal te staan. Een familie is namelijk geen agglomeraat van IVF-,
donorzaad- of adoptiekinderen met homoseksuele ouders.

Alhoewel een conservatieve democratie een innerlijke tegenspraak is, kan er wel een aanzet gegeven worden waarbij de democratie opnieuw
gefundeerd wordt op conservatieve basiselementen. Democratie en conservatisme zullen altijd een problematische combinatie blijven,
maar nog altijd minder problematisch dan een liberale democratie waar om elk individu gevochten wordt door hem los te weken van zijn
natuurlijke verbanden. Elke neiging tot binding, behalve die aan de staat, wordt voortdurend tegengewerkt. De inhoud blijft men
angstvallig vermijden en met het mandaat van de kiezer wordt de grootst mogelijke onzin in wetten vastlegt. Een mens daarentegen kan
alleen kiezen uit een zekere gegevenheid. Niet vanuit een vrijblijvende discussie met wat vrienden waar je het per definitie goed mee kunt
vinden, maar vanuit de confrontatie en onverbreekbare verbinding die het leven zelf aanreikt; de bloeds- en gezinsbanden.