HET RECEPT VAN CONFUSIO

bitterlemon.eu - Simplicissimus maart 2007 * Bij de verschijning van Opinio...

satire - door Tom Zwitser & Erik van Goor

Net als bij de verschijning van bitterlemon, ging ook de verschijning van Confusio met klinkende redes en toespraken van start. Men begon
met gebed en eindigde met een diner en een polonaise in ganzenpas. Daarmee is het lang verwachte Confusio-adagium eindelijk bekend:
“Bidt en Kookt”. In het krantje stonden zowel het gebed afgedrukt, als het recept van het diner dat de hoofdredacteur in een rede toelichtte.
Een hartverwarmend gebed en een hartversterkend recept, waarbij wij de rede in alle eerbied mochten herhalen:

Rede aan de Hollandse natie

Beste voormannen en -vrouwen van de beschaving,

Wanneer men kookt voor een heel elftal moet het eerst duidelijk zijn wat voor soort elftal het is. Dan pas kan er in de breedte gekookt
worden zodat doemdenkerij vermeden wordt. Want doemdenkerij leidt slechts tot paniekcons- oh nee, tot paniekvoetb- ach nee, weer niet .
Mijn excuses, wat was het ook weer? Oh ja, tot paniekfilosofie.

Dan is nu ook de aard van het elftal bepaald: het is noodgedwongen een filosofisch elftal geworden. Deze elf filosofen spelen allemaal tegen
elkaar. Het filosofisch elftal heeft geen doel, er moet alleen stevig getrapt worden. Ze spelen allemaal voetb-, ach eh, filosofie om de
Traditie van Vooruitgang. De trofee van de competitie is gematerialiseerd in een gouden goudvink die de Marseillaise zuiverder zingt dan
ieder ander vogeltje: vive la France, vive la decadence.

Het geld van de competitie en het diner wordt ter beschikking gesteld door een bekende anonieme financier die wij hierbij willen bedanken.
Met het geld zoeken we vooral naar technologische oplossingen voor problemen die we zelf creëren. (Daarmee zijn alle problemen dus ook
van technologische aard.) Wij stellen daartoe parlementaire commissies in die zoveel mogelijk rottigheid boven tafel halen en wij betalen
ook nog eens hervormingen. Verder is iedereen die meedoet voor een sterke scheidsrechter uit sociale overwegingen. Als het te verwarrend
wordt, kijkt men naar de fluitjes – moeten ze scheller, naar de noppen – moeten die soms scherper, of naar de scheidsrechter zelf – moet
er soms een extra scheids bij in het veld? Technologische oplossingen betekenen altijd een managerscultuur. En dat juichen wij van harte
toe.

Alles is te managen. Alleen als we het niet kunnen oplossen, sturen we een SMS-je: “u bent ontslagen uit het filosofisch elftal. We zullen uw
scheidsrechter vervangen en uw bureau van het veld halen.”

En dan het volk dat toekijkt. Dat is onderdeel van het project Confusio. Daar mag het blij mee zijn, maar verder heeft het geen functie. In
deze wereld ben je nu eenmaal toeschouwer of speler. Als je speelt sta je midden in de belangstelling en als je toekijkt, kijkt je naar mensen
die midden in de belangstelling staan. Het is heel simpel, maar meer is het niet en dat is de filosofie van Confusio. De toeschouwer moet
niet klagen. Het is zijn eigen schuld. Arme mensen zouden gewoon iets meer energie moeten steken in het vinden van een rijke financier.
Het is toch een mooi imago voor een rijk iemand: “Ik financier arme Afrikanen” (die wel arm gehouden moeten worden, in het belang van
het imago van de financier.) Wij zijn niet alleen rijk geworden omdat wij arme mensen hebben uitgebuit, maar omdat wij rijk zijn mogen
we dus Afrikaantjes waar ook ter wereld uitbuiten. Het is niet alleen beter voor ons imago, het is ons recht, want onze rijkdom is onze
eigen verdienste. Wij financieren dus niet de Afrikanen, maar wij, westerlingen, financieren hun armoede.

Dan wil ik u nog onze stermedewerker aan u voorstellen, dr. Gans Dansen. Dr. Dansen doet voor ons een psychoanalyse in de duistere
krochten van zijn ziel om de islamiet in zichzelf te ontleden. Omdat de islamisering doordringt in de alle poriën van onze cultuur, moeten
we volgens dr. Dansen ook de islamiet in onszelf onder handen nemen. Ware Jihad begint bij jezelf, als een innerlijke strijd.
De nederige moslim in onszelf martelt zichzelf dan wel. Maar hij doet dit om niet te vervallen tot het niveau van een preekbeurtenblaadje
van de rechtse kerk. De moslim in onszelf wil namelijk zuiver blijven.

Dr. Dansen is niet gericht op de islamitische lezer, want die zijn er niet. Hij richt zich tot de links-conservatieven en spreekt hen aan op hun
utopisch denken. We volgen het project van dr. Dansen op de voet. Verwacht wordt dat dit project, deze autojihad, uitmondt bij een fatwa
dat dr. Dansen over zichzelf zal uitspreken en uiteindelijk zal eindigen in een zelfdoding als ultiem moment van zuiverheid. Het moment van
zelfdoding hebben wij, om het spannend te houden, nog niet bekend gemaakt, noch het waar en hoe. U kunt er zeker van zijn dat dit
moment live te volgen zal zijn op de website waar het kort tevoren aangekondigd zal worden met zo’n filmpje die door Palestijnen graag
aangewend wordt vlak voor het moment van zelfdoding, ter sterking van de achterblijvers. Het hele project is getiteld ‘Het Linke
Conservatisme’.

Wij mogen hier ook de vriend van dr. Gans Dansen verwelkomen, prof. dr. Abd bin Pim al Id. Prof. Pim is een gevluchte verlichtings-imam
uit Cairo. Hij is hier om zijn laatste boek te promoten getiteld, “De puinhopen van een maand roze conservatisme”. Hij heeft nu al een
interessante wijze ontwikkeld om ons nieuwe blad te lezen, namelijk met behulp van kabbalistische technieken en schema’s. Een van zijn
ontledingen laat ik hierbij rondgaan, het biedt een verfrissende kijk op ons blad. Ik had hem graag middels een interview aan u voorgesteld,
maar hij heeft te kennen gegeven aan deze wens geen gehoor te kunnen geven wegens zijn vijfvoudige nationaliteit. Hij weet door de jetlag
even niet meer met welke nationaliteit hij moet spreken. Hij heeft al wel te kennen gegeven dat Confusio zijn huwelijk gered heeft. Hij slaat
zijn vrouw alleen nog maar met ons blad, iets wat wij van harte toejuichen. Net als het feit dat hij als conservatief tegen de traditie en
huwelijkstrouw is. Wij hopen dat hij straks in staat is nog een klein fatwa uit te spreken.

Wij kunnen wel zeggen dat wij in korte tijd het conservatisme tot vooruitgang hebben gedwongen. Conservatisme is links beste mensen.
Conservatieven die niet meegaan, die niet links zijn, zijn extreem- rechts. Ware conservatieven zijn mensen die zich steeds kunnen
aanpassen – heel traditioneel – aan wat de vooruitgang dicteert. Doemdenkers zijn paniekconservatieven die vanzelf in extreemrechts
verzanden. En Confusio geeft ze alleen maar een zetje in die richting. Dus is de conclusie gerechtvaardigd dat alleen zij uit het filosofisch
elftal gezet kunnen worden, die tot extreme paniekfilosofie vervallen. Want voor de rest is iedereen welkom en hoort iedereen erbij. Zelfs
Femke Halsema.

Als u goed heeft geluisterd, weet u dat wij ervoor waken te zeggen wat conservatisme is, wie dat wel doet sluit mensen uit en wij zoeken,
zoals gezegd, liever naar technologische oplossingen die iedereen insluiten: alle asielzoekers, iedere moraal en alle meningen etc. Wij
passen ons steeds aan aan de opinie van de dag en geloven van hartelust in haar werkelijkheidskarakter, want wij doen er hard aan mee.
Wij geloven in een maakbare cultuur en de school is een daar een onderdeel van. Daar wordt cultuur onderwezen en gecultiveerd. Cultuur
is te vormen en te creëren, sterker nog, cultuur cultiveert zichzelf, het is vorming, Bildung en creatie. Daar is in principe geen volk voor
nodig (slechts als toeschouwers selbstverständlich). Wanneer de school een culturele gemeenschap is, is het altijd bezig om het volk dat zij
met cultuur moet bedienen uit de modder te trekken en dat dient onder strikte en strenge kwaliteitsbewaking – die de staat op zich neemt
– te geschieden. Want een al te zelfstandig volk is erg gevaarlijk voor ons elftal. Het elftal kan namelijk alleen filosoferen bij voldoende
toeschouwers, zo’n 15.000 – 20.000, maar het liefst een paar miljoen, want daar worden we nog rijker van.

Het volk wordt gecultiveerd op de scholen, in buurthuizen, op de werkvloer, in de coffeeshops en overal waar zij dreigt in de modder te
raken, ‘ontstaan’ culturele gemeenschappen. Een culturele gemeenschap bestaat uit leraren, hulpverleners en een paar verlichtte
assisterende klasseouders die de cultuur managen. Overal waar mogelijk, ontkennen wij het volk zelf als culturele entiteit, zodat er
moddersituaties dreigen en er dus een sterke staat noodzakelijk is uit sociale overwegingen. Het volk wordt een volk met ressentiment
naar haar eeuwige redder en conserveert liever de haat en de modder, dan de hulpverlener en het geld. Het zijn de twee kanten waarin wij
de werkelijkheid gedreven hebben en haar willen houden.

Maakbaarheidsconservatisme is het conserveren van haat en op die haat drijven wij en met die haat verdienen wij ons geld.
Daarom het diner van vandaag, slappe slavinkjes drijvend op dunne aardappelsoep uit blik. Op een schaaltje erbij: krielpiepertjes en
geflambeerde spruitjes met Bas Heinz saus.

Na afloop dansen wij de polonaise in ganzenpas. De Ganzendans is moeilijk dan u denkt, drink daarom niet teveel, maar ook niet te weinig
– het komt erg precies. Dr. Gans Dansen zal u voordoen hoe u moet waggelen. Ik dank u.

Uw hoofdredacteur

REACTIE OP DE KRITIEK VAN HANS

bitterlemon.eu - Discussie Internetdating (3) * Maart 2007 * Antwoord op reactie van Hans

door Tom Zwitser

Beste Hans,

Bedankt voor je fundamentele lezing van de eerste aflevering over internet en online-dating. Ik ben daar erg gelukkig mee, want het scherpt
me om na te denken waarover ik eigenlijk schrijf.

Als vrijgezel wacht ik op – en zoek ik ook naar – de liefde van mijn leven en zou ik heimelijk niets liever willen dan daarmee gelukkig te
zijn. Maar aan deze wensen kleven al een aantal bezwaren. Gelukkig-zijn is voor mij eigenlijk geen reële state of mind. Voortdurend geluk is
gevaarlijk voor een mens. Het maakt je vadsig en conformistisch ten aanzien van moderniteit en salonconservatisme. Sterker nog: ik
beschouw het ideaal van continu geluk zelfs als een moderne gril. Afzonderlijke geluksmomenten (zoals verliefdheid, of een belangrijk
compliment van een leermeester) daarentegen, zijn heel wat gezonder. Teveel voorspoed sust ons in slaap, laat ons suf meedeinen op de
golven van het leven. Een even groot obstakel voor mij is het idee dat je ergens ter wereld de liefde van je leven kunt ontmoeten. Wanneer
zo’n coldfusion van twee individuen plaatsvindt, is dat mooi, maar uitzonderlijk. Een uitgebreid eisenpakket inzake binnen- en buitenkant is
iets wezenlijk anders dan dat iemand wel of niet bij je past. De eisen die verreweg de meesten aan een partner stellen, stellen ze niet aan
zichzelf. Ze zoeken niet iemand als zijzelf, maar verkijken zich altijd op nog knapper, nog intelligenter. Men maakt relatiecarrière. Als er
een betere kandidaat voorbij komt, springen ze over. Dat heb ik van dichtbij meermalen meegemaakt (tot mijn grote geluk niet als
slachtoffer).

Conservatief zijn betekent voor mij als burger der Nederlanden trouwen met een Nederlandse vrouw. Het kan anders lopen, maar in
principe zou dit voor mij de juiste manier zijn. Een conservatief is geen kosmopoliet en ik ben geworteld in de grond waar ik geboren en
getogen ben. Ik ben geen moderne zwerver. De moderniteit benadrukt dat de mens in beginsel overal ter wereld te kan aarden. Maar
daarvoor moet hij wel eerst vervreemden van zijn geboortegrond; en aan die fase heb ik weliswaar geroken, maar ik ben ervan
teruggekomen.

Ik ontken niet dat de mens geen (partner)verbond meer aan kan gaan en dat hij geen verantwoordelijkheid meer kan dragen, maar de
mens moet niet denken dat hij dit op iedere willekeurige plaats kan aangaan, met n’importe ieder die hij leuk genoeg vindt. Dat laatste lijkt
mij een illusie is. Verbonden en verbanden zijn niet te kiezen, noch te verbreken. Ik beweer niet dat er geen mensen zijn die nog wel naar hun
verbonden en verbanden leven. Die zijn er nog wel degelijk, maar ze verdwijnen geleidelijk en eindigen in de marginaliteit.

Daar komt mijn probleem met veel christelijk meisjes om de hoek kijken (waarover volgende keer meer). Wanneer er al de classificatie
“christelijk” op het profiel staat, wordt dit, meer dan bij ongelovige meisjes, gecombineerd met vakantiefoto’s uit India of Zuid-Amerika en
steevast wordt bij hun hobby vermeld “verre reizen maken” of “uitgaan”. Dat de Engelse christenmeisjes er “Humble” en “Godfearing” bij
vermelden, zegt heel veel over hen, maar daar kom je op Nederlandse sites niet mee uit de weg, een eenzame uitzondering daargelaten.
Hooguit staat er de gebruikelijke Evangelische geloofsbelijdenis bij: “God is alles en Jezus is mijn Vriend”. Dat zijn niet toevallig de types
die, wanneer ze denken dat God hen in São Paolo wil hebben, orkaanstormen ontketenen om daar dan ook terecht te komen, enkel en
alleen omdat God “hen dat in het hart gegeven heeft”. Ze geven geen moer meer om volk en vaderland, en ze accepteren een seculiere
landsorde – alsof zoiets mogelijk is...

Maar Hans, uiteindelijk heb je gelijk: ik chargeer veel, te veel. Ook de alinea’s hierboven zijn enigszins overtrokken, maar niet onwaar,
sterker nog: de malaise is waar; en omdat het waar is, scherp ik het aan.. Binnen en buiten de kerk worden de Nederlandse traditie en het
volksleven al tientallen jaren met leugens afgebroken. En mocht mijn pen wat scherp overkomen, het is mij veeleer te doen om het wezen
van de media, om het feit dat die hele volken, gemeenschappen en families ondermijnen en vernietigen. Het gaat me niet om het directe nut
voor jou en mij, namelijk een goede vrouw vinden. Sterker nog; ook al zal ik online een vrouw vinden, dan nog doet dat niets af aan de
vernietigende kracht van het internet, met inbegrip van tv, kranten en bladen, de reclame, die ons allemaal het idee geven dat we ieder voor
onszelf een vrij individu zijn, bevrijd van onze lastige familie en het gezag dat daar vroeger vanuit ging.

Juist dit idee, dat het internet twee vrije individuen samen kan brengen, zou ik koude kernfusie (coldfusion) willen noemen. Iets waarvan
we verwachten dat het heel veel energie zal opleveren, maar wat voorlopig nog uitloopt op oncontroleerbare en ongekend destructieve
explosies – chaos dus. De oplossing voor dat rampzalige vooruitzicht is volgens de deskundigen niet meer dan van technologische aard.
Mijn afkeer van het moddervolk dat ik op internet tegenkwam is biet identiek met de minachting voor het volk in de trant van de liberale
traditie. Nee, mijn afkeer komt voort uit de conclusie dat het “moderne project” van de afgelopen 250 jaar is geslaagd: de vernietiging van
het volk als culturele bron en weerbare entiteit. Er is geen volk meer. Wanneer je de kans hebt om de profielen van miljoenen mensen te
lezen (ook al geeft zo’n profiel de werkelijkheid plat en bedroevend weer), dan is dat een ongekende bron voor analyses en het peilen van de
toestand van je eigen volk.

Nooit eerder kon een modern medium zoveel mensen aan de oppervlakte brengen, zichtbaar voor iedereen. En het is niet raar dat dit
massamedium voor het eerst ook het volk toont zonder dat het iets om handen heeft. Vroeger trok een reiziger nog door verre streken die
er altijd anders uitzagen, en waar op elke plaats weer andere mensen woonden. Nu is alles een uitgeholde eenheidsworst. Je mag echt erg
blij zijn, wanneer je iemand treft die zich geen kunstmatige identiteit door de media heeft laten opdringen. De postmoderne mens is dan
ook geen verrijking, maar een verarming, een implosie van de weebaren wier harten zijn geofferd is op het altaar van de Gelijkheid. Chaos,
richtingsloosheid, willekeur, onverschilligheid en directe naleving van het eigen geluk kenmerken hem veeleer dan opofferingsgezindheid,
grondgebondenheid en lak aan vooruitgang of ongeremde zelfverrijking.

In vroeger eeuwen toonde het volk zich ook af en toe. Het manifesteerde zich bij tijd en wijle in de geschiedenis, maar dan geheel anders:
met opstand en rebellie toonde het haar weerbaarheid en legde het de beperkte macht van de politieke bestuurders bloot. In deze tijd van
massaconcerten in de Arena en internet-dating toont het haar leegte. Het manifesteert zich niet meer als een zelfstandig volk. Heidegger
zegt terecht dat de mens slaaf is geworden van zijn technologie. Je ziet in de geschiedenis bij elke uitvinding van een medium, dat die
uitvinding alleen de macht van de elite versterkt en deze onttrekt aan het volk. Macht corrumpeert via de media. Het domste wat een
conservatief kan doen, is de moderne technologie bagatelliseren als “alleen maar middel”. Alweer de scherpe analyse van McLuhan: het
medium is geen middel, maar is zelf zijn eigen boodschap. In de media worden allen bij elkaar geschraapt, uitgehold en tot een grote
massa gekneed waarop vervolgens die media worden losgelaten..

Jij benadrukt bij punt 2 dat mensen met een vals beeld van liefde (als een recht) opgroeien – deels als overblijfsel van de 19e-eeuwse
liefdesmoraal. Omdat je dit in je dorpsgemeenschap tegenkomt, ben je het internet opgegaan. Zeg je hier dus dat de meeste mensen
inderdaad volkomen irreëel zijn wat betreft hun partnerwensen en een misplaatst zelfbeeld hebben? Ik heb nog een argument voor je
waarom die uitholling niet alleen door de 19e-eeuwse liefdesmoraal komt, maar door de media: in die dorpsgemeenschap van vroeger
speelden voorbeelden een grote rol: In normale samenleving is iedereen van de oudere generaties die mij omgeven een voorbeeld voor me,
en ik zou op mijn beurt weer een voorbeeld moeten zijn voor de jongeren. Nu die gemeenschap door liberale politiek in elkaar is gestort, en
de kinderen in het gezin al amper meer een voorbeeld hebben, laat staan dat de mensen van jouw en mijn leeftijd voorbeelden om ons heen
hebben, wendt onze generatie zich voor haar rolmodellen massaal naar de media. Daar zijn massa’s rolmodellen voor handen en die
krikken de eisen naar levenspartners hoog op. Het borsthaar van de een, de benen van een ander en de pretoogjes van weer een ander.
Niemand is geheel ongevoelig voor de rolmodellen waarmee de media jonge mensen bespringen. Maar uiteraard speelt de liefdesmoraal en
de gedachte dat je dat eisenpakket zelf samenstelt een grote rol: veel jongeren zijn echter amper in staat een goede keuze te maken, en
zullen dit ook nooit leren.

Vroeger kon men vroeg trouwen met een goede partner. Nu gebeurt ‘het kiezen’ van de partner hetzij vroeg in de twintig - en heeft de
relatie een grote kans om stuk te lopen -, hetzij men doet er tot achter in de dertig over om een keuze te kunnen maken. De tijd is niet ver
weg meer dat psychologen zich hierop gaan toeleggen, en alleen nog mensen met elkaar gaan matchen die na een therapeutische sessie een
wat reëler zelfbeeld hebben en beter weten wat voor een partner ze nodig hebben. Pogingen hiertoe hebben tot nu toe echter niet geleid tot
stabielere relaties en/of huwelijken. De coherentie tussen alle neergang van de volksmoraal en de opkomst van de media is zo evident dat
het wel heel moeilijk is om daaraan voorbij te gaan, ook al kun je je als gedisciplineerd individu nog wel enigszins de klippen vermijden,
maar schipperen blijft het.

De uitvinding van de boekdrukkunst veroorzaakte weliswaar in eerste instantie mede de Reformatie, maar uiteindelijk veroorzaakte het
secularisatie. De uitvinding van de krant heeft nooit iets anders teweeg gebracht dan salongesprekjes en een verregaande politisering van
de normale mens. De radio en tv versterkten eerst bij het volk weliswaar een nationaal bewustzijn, een identiteit, maar uiteindelijk leverden
ze het volk vooral uit aan consumentisme en een opgezadelde autonomie waar men geen raad mee weet. Even belangrijker is dat ze het
volk passiever dan ooit maken op punten waar het op aan komt: zelfbehulpzaamheid en resistentie. Een volk zo lui als menige Romeinse
dictator zou wensen, maar die het destijds bij lange na niet voor elkaar kreeg. En uiteindelijk hebben we nu het internet dat geen enkel
verschil tussen mensen erkent en traditionele verschillen bovendien overbodig maakt. Elk medium is nog ingrijpender dan het voorgaande.
Ik vraag me af waarom een medium blijkbaar nauwelijks in staat is om de waarheid te reproduceren, maar wel de leugen. Ik vraag me af
waarom alle waarheid die het wil reproduceren een plat en monsterlijk stuk leegte wordt. Zou het dan toch echt zo zijn dat die
begrensdheid van vroegere dorpsgemeenschappen, ook de leugen binnen de perken hield; en dat vooral de ontelbare kleine buurten, dorpjes
en ommuurde (besloten) stedelijke gemeenschappen het normale bestaan konden handhaven…een leven dat wij verloren zijn?

Nogmaals; het is me niet te doen om de mogelijkheden die er wel degelijk op internet voor ons conservatieven zijn weg te smijten. Ze zijn
er, maar in mijn ogen zijn ze marginaal en wegen ze niet op tegen de totalitaire kracht die ze uitoefenen op de mensen. Het zou van een
elitair conservatisme getuigen wanneer ik zou zeggen: het internet nivelleert alle verschillen tussen mensen en geeft hen de illusie dat ze
autonome individuen zijn; maar voor ons, mensen die best nog wat zelfdiscipline kunnen opbrengen om aan zijn verleidingen te weerstaan,
kan het nog zo’n kwaad niet. Dan zou ik mezelf overschatten en het volk minachten.

Nee, het internet is net als de meeste media volksvijandig van aard, en daarmee in principe een vernietigend medium. En dus moet ook ik
zijn vernietigende werking ondergaan wanneer ik zijn domein betreedt. Het is dus ook mijn vijand.

Uiteindelijk heb je meer dan gelijk: ik verval in een enigszins gesloten en star conservatisme. In ieder geval is dat wel de uitkomst van mij
gedachten over de moderniteit. In een tijd waarin de mens een slaaf is geworden van zijn technologie, is het mijn inziens niet mogelijk om je
met een pierewaaiende houding aan die overheersende technologie te onttrekken. Sterker nog, die technologie geeft je juist het valse idee te
kunnen pierewaaien – als het moet de hele wereld over. Jongelingen zoals jij en ik kunnen twee kanten op die mijns inziens allebei de
werkelijkheid chargeren: aan de ene kant kan de jongeling pierewaaiend de wereld over, zich conservatief noemend, maar ondertussen niet
buiten de verworvenheden van deze tijd willende en kunnende leven. Aan de andere kant kan hij de fundamenten van het leven streng in het
oog houden en overdrijven wat die verworvenheden van de moderniteit met ons gedaan hebben. Je begrijpt, die laatste ben ik. Ik ben liever
te star dan te vrij. Ik kan niet anders dan vertrouwen op het oordeel en gezag van mijn vrienden en familie. Eerder dat, dan dat ik hun
oordeel negeer. Het gevaar ligt op de loer om sektarisch te worden, maar in het omgekeerde geval loopt men de kans om de huidige
schijnwereld via de media, de seculiere landsorde en de zegeningen van de moderniteit plus technologie als werkelijkheid te aanvaarden en
zich daarmee dus aan te passen aan ‘de mogelijkheden die zich aan ons voordoen’. Vooral als er geen normatieve moraal en een hechte
gemeenschap achter hem staat, is de mens van nu al snel geneigd zelf uit te maken welke richting hij uit moet. Laten we onze familie,
gemeenschap en christelijke traditie koesteren als proportionele normen van ons bestaan. Het betekent niet dat ik alle deuren naar de
moderniteit gesloten houdt- dat zou ik ook niet kunnen -, maar het betekent dat ik met een lolletje en wat hilariteit de schijn en illusie van
de mediacratie wil blootleggen. De werkelijkheid die ons volk vroeger wel wist te accepteren en kon verdedigen blijft uiteindelijk toch
onveranderlijk en onbetwist de norm. Ten opzichte van de waan van de dag en zijn technologisch fundament ben ik een voorzichtige
pessimist.

DE GEZINSAUTO

Column - bitterlemonproof maart 2007 * Gezinsauto

door Tom Zwitser

Wanneer je als conservatief een wagen wilt uitzoeken voor het hele gezin, sta je voor een dilemma. Iedere wagen heeft een diversiteit aan
parameters die stuk voor stuk tegen elkaar weggestreept moeten worden. Komt nog eens bij dat reizen met het hele gezin synoniem staat
aan ruzie en verveling op de achterbank(en). Gezin en mobiliteit kortom, zijn lastig te verenigen. Zelfs de roze Opinio-Cadillac lost dit
probleem niet op.

Komt nog eens bij dat de oprechte conservatief zich niet op z'n gemak voelt wanneer hij deelneemt aan de vaart der volkeren. Daar is niets
mis mee, hij probeert er immers het beste van te maken ook al ziet hij vele beren op de weg. Rijden op de autobaan lukt alleen wanneer je
je laat meegaan met de stroom maar wel alert blijft. Eén onverwachte beweging en tientallen auto's vliegen over elkaar, richting de berm,
of ze komen na een drie dubbel geschroefde backflip krassend op hun dak terecht, schuiven even door en daarna is er niets dan rook en
stilte.

De conservatief voelt zich tussen alle managers en vertegenwoordigers unheimisch en onzeker. Met een pink aan het stuur, de andere hand
aan de geluidsinstallatie voor mobiele vergaderingen die elders in het land plaatsvinden, en de voet vol op het gas zijn ze heer en meester
van de weg.

De grote stroom van mobiliteit blijft maar doorgaan. Auto's worden sneller gemaakt dan beren zich kunnen voortplanten en wanneer zich
eens een autootje op onverklaarbare wijze kapot rijdt op een overstekende beer, halen anderen de schouders op en zeggen dat het
percentage ongelukken nog steeds erg laag is, dat deze er bovendien bijhoren en autorijden er ook nog steeds veiliger op wordt. U merkt,
men leidt aan massale beerontkenning.

Daarom komt bitterlemon in haar zoektocht naar de ideale conservatieve gezinsauto uit bij de pantsertank. Grootmachten zetten massaal
hun tanks aan de kant van de weg, omdat deze bij de huidige militaire vredesmissies overbodig schijnen te worden. Een tweedehands tank
is best betaalbaar, heeft een behoorlijke snelheid en je zakt niet snel door het chassis.

De tank is de ideale gezinsauto en daarom is bitterlemon tegen de scheiding van militair en civiel. Je hebt verschillende modellen,
variërend van een 4-persoons, tot een 7-persoons tank en als er gezinsuitbreiding is of opoe moet mee, las je er gewoon een nieuwe
utbouw bij aan de tank. Iedere inzittende heeft onderweg een taak en de kans op ruzie is bijna uit te sluiten. In plaats daarvan dragen
kinderen hun steentje bij om veilig op de plaats van bestemming te raken. Tank rijden maakt deel uit van een gezonde opvoeding. Het is
niet alleen de eerste, maar vooralsnog de enige auto voor het hele gezin, waar ieder lid zijn of haar plaats heeft.

De tank is bovendien prima in staat om beren van de weg te schieten, zonder het verwijt te krijgen dat ze er niet eens zijn. Een goede taak
voor de oudste zoon. En wanneer er een aangeschoten beer op de weg voor pampus ligt, kan een beetje tank deze hindernis gewoon in
volle snelheid nemen terwijl een gemiddeld Toyota’tje er door gelanceerd wordt en de berm invliegt. De energievoorziening is het enige
minpunt, maar zolang de conservatieven met zo weinig zijn als nu het geval is, is de uitstoot niet heel veel meer belastend voor het milieu
dan zij nu al is. Bovendien; hoe eerder alle olie op is, hoe eerder wij als mensheid weer terugkeren naar het normale bestaan zonder
machinale mobiliteit - naar de tijd van paard en wagen en de gezapig verstrijkende eeuwigheid.

EUROPESE GRONDWET DOORGEDRUKT

Commentaar 5 februari 2007 * Europese grondwet

door Tom Zwitser

Na het houden van een referendum over de grondwet van de EU kwamen een aantal onvoorziene gevolgen om de hoek
kijken. Immers, de politici hadden gedacht dat ze het Nederlandse volk er wel even van konden overtuigen voor te
stemmen. Het deksel op de neus deed niet alleen flink zeer, maar maakt een volksverlakkerij zichtbaar: Het nieuwe
kabinet zal geen nieuw referendum uitschrijven, zo is besloten

Wanneer een voorgestelde Europese grondwet afgewezen wordt, wat dient de politiek dan te doen? Direct na het referendum werden er
alleen maar ferme woorden geroepen. Zo liet bijvoorbeeld Ben Bot weten dat er van een Europese grondwet absoluut geen sprake meer
kan zijn.

Maar wat deed men? Niets. Men liet het thema grondwet gewoon de kabinetsperiode uitzieken en een nieuw kabinet mag weer volledige
nieuwe besluiten nemen en kan zonder omhaal de uitslag van het referendum, of de verplichting aan een nieuw referendum van zich af
laten glijden. Want ieder mens die kan nadenken weet dat wanneer er eenmaal een referendum uitgeschreven is over de grondwet, de
regering zich verplicht om elke nieuwe versie van de (afgewezen) grondwet opnieuw aan het volk voor te leggen. Wanneer dat niet gebeurt,
blijkt juist het eerste referendum een wassen neus. En met dit "nieuwe" kabinet blijkt dat het, tot nu toe enige referendum over de Europese
grondwet zelf een volksbedriegerij is geweest. Een nieuw kabinet (onder leiding van het CDA van o.a. Ben Bot), betekent gewoon een nieuwe
werkelijkheid.

Balkenende legt de oude pet af en zet een nieuwe op. Blijkbaar is alles wat hij onder de oude pet heeft uitgedokterd volledig door de nieuwe
uitgewist. Al zou de helft van het kabinet uit exact dezelfde CDA personen bestaan, dan nog heeft dit kabinet blijkbaar geen enkele
boodschap aan de gevolgen van wat het vorige heeft uitgespookt, laat staan dat ze een boodschap hebben aan de grondige afkeer van het
Nederlandse volk voor Europese politiek. Wanneer dit nieuwe kabinet geen enkel respect opbrengt voor het deels zelfde voorgaande
kabinet, noch van haar beleid de gevolgen aanvaardt en daarbij nog haar eigen volk minacht, waarom zou het Nederlandse volk dat in
vredesnaam wel moeten opbrengen? Weg met die EU.

KRANT

bitterlemonproof 19 januari 2007 * Krant

door Tom Zwitser

Welke krant is BITTERLEMON-proof? De slijpsteen van de geest - dus de NRC? Mwâh...

Met de sportpagina van het NRC heb je die krant ook wel gehad. Geen ellenlange verwikkelingen over de uitspraken van trainers,
voetballers en ontluisterende uitslagen. Na een pagina, soms twee, weet je precies wat decadent Nederland in het weekend weer gedaan
heeft; een wereldrecord 5 kilometer schaatsen, Ajax al tien jaar even slecht etc. Puike sportkrant.

De Trouw iets minder, maar dat is inmiddels de krant die zowel qua formaat als qua inhoud de geëmancipeerde 40+ vrouw bedient. Zo'n
vrouw die eindelijk de Viva en de Yes opzij kon leggen, maar toen in een gat terecht kwam. Daar komt de Trouw hen, een maatje groter,
tegemoet maar blijft wel handzaam.

Het Nederlands Dagblad is voor mensen die zich erg bewust zijn van hun christelijke identiteit. Een identiteit die vooral niet te dichtbij
moet komen. Maar in de vorm van een krant kan dat net. Het is in ieder geval minder erg dan een kruis boven de deur hangen.

Het Reformatorisch Dagblad wordt gelezen door verontruste christenen. Verontruste christenen zijn mensen die het vooral bij
verontrusting willen laten. Het liefst zijn ze voortdurend verontrust en zijn ze zorgwekkende tendensen op het spoor. Neem het in de mond
- het "ik ben verontrust" - en je hoort erbij.

Het Algemeen Dagblad is gewone houtpulp. Recht toe recht aan veelschrijverij. De eerste die ons vertelt wat we gelezen hebben wanneer
we die krant dichtslaan moeten we nog tegenkomen. Wij lezen dan ook geen letter meer. Waar de Trouw de mensen nog opvangt in de
leegte na de Viva, zak je dwars door het AD heen.

Daarom komt BITTERLEMON uit bij de Telegraaf als de absolute uitblinker onder de kranten. Ze is vooral amateuristisch en
populistisch, ze brengt veel nieuwsfeiten die door de liberale media verzwegen worden en heeft een volledig consistent gebrek aan visie of
beleid (lees politieke voortrekkerij). Enfin, wij juichen dat dermate toe dat wij de Telegraaf het keurmerk BITTERLEMON-proof
toekennen. De Telegraaf zij gefeliciteerd met de meest prestigieuze onderscheiding die er in de conservatieve Nederlanden uitgereikt kan
worden. Als concrete pluspunten kunnen genoemd worden: ze is een uitstekende sportkrant, ze wordt door meer vrouwen gelezen dan het
verwende volkje geëmancipeerde 40-plussers van de Trouw, ze heeft lak aan een kunstmatige identiteit en is tenslotte de verontrusting
ruimschoots voorbij. Een loffelijk blad.

AIVD-feuilleton (1) * BITTERLEMON EN HAAR AIVD-ERS

bitterlemon.eu - AIVD-feuilleton (1) * BITTERLEMON EN HAAR AIVD-ERS

een feuilleton, door Tom Zwitser, 16 juni 2006

Bitterlemon groeit uit haar jasje. Na de diverse activiteiten tijdens De Week Tegen het Liberalisme, hebben we afgelopen weekend een uitje
naar het Ponypark Slagharen georganiseerd voor onze AIVD infiltranten. Dit zijn de mensen die de AIVD aan ons beschikbaar gesteld heeft
om voor het bitterlemon - podium voor weerbare burgers te werken. Zij voeren vooral tikwerk uit op onze redactie en kijken tijdens het
tikken af en toe steels over hun bril om te zien waarmee wij ons bezig houden. Wij laten niks merken en geven elkaar het volgende moment
een knipoog. Zij doen immers nuttig werk. Af en toe moeten wij weer een komma bijwerken die zij moedwillig verkeerd hebben geplaatst
om zo het extremistische karakter van onze site nog wat te verscherpen. Hier en daar wordt een zin gesaboteerd. Maar over het algemeen
hebben we veel aan ze.

Wegens de vele werkzaamheden maken we er dankbaar gebruik van. In de drukke periodes bellen we de headhunter van de AIVD weer op
met de vraag of ze nog zo’n noeste werker in haar schappen heeft staan. Ze zijn voor ons per slot gratis. Wanneer u daar ook aanspraak
op wilt maken, dient u wel over een fundamentalistisch en extremistisch imago te beschikken, maar dat is tegenwoordig zo gecreëerd.
Even later belt de headhunter vol trots dat de nieuwe man zich de volgende ochtend bij ons komt melden. Ons adres is er inmiddels bekend,
daar vraagt ze niet meer naar.

De eerste infiltrant die zich destijds meldde nadat wij een advertentie hadden geplaatst was Igor. Wij vroegen expliciet naar
AIVD-personeel dat bij ons op de redactie kon komen werken. Alleen Igor meldde zich. Wij wisten al dat wij in de gaten werden gehouden,
maar wij van OpenOrthodoxie.nl willen graag oog in oog staan met degene die bij ons in de keuken loert. Het was een sterke en grote man
met een gleufhoed in de hand. Wij hebben hem nog niet anders meegemaakt dan met die gleufhoed in de hand. Misschien is die hoed te
klein voor zijn ruim bemeten schedel en waait het ding er gewoon af. Maar hij draagt het niet. Het schijnt bij het uniform te horen wat er
ten burele van de AIVD uitgereikt wordt op de eerste werkdag (donkere regenjas, 3D-pak, shawl en hoed). De hoed ligt altijd op de rand
van het bureau en wij verwachten dat het vol zit met 007-achtige electronica die de kolos in staat moet stellen op een nog ingenieuzer wijze
informatie bij ons te vergaren en ons doen en laten te ontrafelen. Persoonlijk kan ik aardig met hem opschieten en wij roken graag buiten
een sigaartje. Daarbij heb ik al een aantal keren geprobeerd die hoed op mijn hoofd te krijgen. Ik krijg het echter niet voor elkaar om het
ook maar aan te raken. Igor is me telkens te snel af. Er schuilt vast en zeker een geheim in.

Maar omdat de AIVD ons zoveel werk uit handen begint te nemen hadden wij gemeend om een dag te organiseren waarbij wij elkaar als
medewerkers en dienaren van hetzelfde doel eens beter zouden kunnen leren kennen. En welke plaats is daarvoor beter geschikt dan
Neerlands pretleverancier nummer een: Ponypark Slagharen!

Een van de dingen die mij tijdens het uitje opviellen - waarbij ik een aantal AIVD-ers inderdaad beter leerde kennen – was dat zij
verwachten dat er achter het Podium voor Weerbare Burgers een zeer geheime agenda schuil gaat. Het is nog steeds erg moeilijk om hen
aan het verstand te brengen dat deze er niet is en dat alle informatie die wij vergaren, verzinnen en bij elkaar schrijven, steeds bedoeld is
om tot publicatie ervan over te gaan en het volk enkel tot opstand te bewegen. Die stukken, die achter gesloten deuren blijven liggen zijn
nog niet af, zijn lange termijn werk, of liggen bijvoorbeeld nog te wachten op publicatie. Zodra het af is, wordt het gepubliceerd voor het
oog van heel het Volk en Vaderland. Maar nu ik me realiseer dat ik afgelopen weekend met verschillende van de nieuwe collega’s over dit
onderwerp heb gepraat - waarbij ik me nog afvraag of zij nu allemaal stuk voor stuk mij hebben uitgehoord, of omgekeerd – wordt ik me
bewust van het feit dat ieder van hen achterdochtig was. Ze wilden geen van allen in eerste instantie geloven dat er niets te verbergen is op
onze redactie. Pas nadat ze die vraag op verschillende manieren gesteld hadden en ik in mijn argeloosheid telkens dezelfde antwoorden gaf,
zagen ze blijkbaar mijn argeloosheid voor een hardnekkig ontkennen aan en hielden ermee op.

Om eerlijk te zijn vind ik het aardig knullig dat ieder van hen (we hebben er 6) mij om beurten mee nam in de draaimolen om me daar
onder het mom van een geinteresseerd gesprek aan een verhoor te onderwerpen. Hadden ze die taak niet wat beter kunnen verdelen? Het
heeft een aantal dagen geduurd, maar nu ik er al schrijvend aan terug denk valt me dat wel op. De eerste die mij inviteerde richting de
draaimolen was Olga. Ze draaide enorm met haar ogen en haar toon was overdreven vriendelijk - moederlijk haast. Ik begreep er weinig
van. Diende ze mij te gaan verleiden? Na Olga moest ik met Igor mee, daarna Milan, Anna, Iwan en als laatste Pjotr. En ik was zo naief
om met ieder van hen mee te gaan uit vriendelijkheid en louter met goede bedoelingen. Na afloop was ik misselijk van alle gedraai.

Ze spreken overigens stuk voor stuk behoorlijk Nederlands en beheersen de taal schriftelijk beter dan ik dat doe. U merkt immers vast wel
dat de namen ietwat Oost-Europees aandoen. Dat is een slimmigheidje van de AIVD. Ook zij moeten mee met de besparing op
personeelskosten en nemen liever het goedkopere personeel uit Oost-Europa aan dan een dure informant uit Nederland. De AIVD vertelde
me dat het Russische-Litouwers zijn. Ze zijn drie keer goedkoper dan een Nederlander.

Enfin, ik maak me er niet druk om. Ze zijn lid van de EU, hebben de juiste kleur paspoort en zijn kundig in hun werk, behalve dan die
komma's die we er af en toe uit moeten halen. Maar dat is geen tijdvretende bezigheid. Volgende week het vervolg.

© Naar een idee van Erik van Goor en Tom Zwitser

AIVD-feuilleton (2) * DE KOFFIEBOY

bitterlemon.eu - AIVD-feuilleton (2) * DE KOFFIEBOY

een feuilleton, door Tom Zwitser, 24 juni 2006

Het eerste wantrouwen, een vergadering in de nacht en de behoefte aan goede koffie.

Nadat ik vorige week gammel uit de draaimolen was gekomen begon ik, als gezegd, na te denken. Ik was achter elkaar door alle zes onze
infiltranten uitgehoord. Het begon verdacht te worden. Waren we tot nog toe goed van vertrouwen geweest, het wantrouwen waarmee ze
mij bejegenden, begon ook bezit van mijzelf te nemen. Ik begon hen automatisch ‘terug’ te wantrouwen. Daarvan werd ik me pas bewust
toen ik me een paar dagen later het bijzonder prettige uitje naar Slagharen herinnerde en erover had nagedacht.
Ik werd eerst een beetje boos op mezelf omdat ik me betrapte op mijn eigen wantrouwen naar deze trouwe medewerkers. Waarom zou ik
ze wantrouwen; ze leveren toch goed werk? Daarna ontdekte ik dat het uiteindelijk die AIVD-ers zelf waren geweest die mij wantrouwden
en zo het wantrouwen in mij losmaakten. Dit wilde ik niet, maar besloot de knoop nog niet door te hakken: zou ik het verbergen en als een
schizofreen verder leven, en zou ik enkel mijn naïviteit nog voorwenden als een facade? Of zou ik open kaart spelen om mijn goede
vertrouwensband met de AIVD te herstellen?

Ik besloot Erik thuis te bezoeken om de boel met hem door te praten. Ik vertouwde telefoon noch e-mail. Gelukkig was hij thuis en lag de
rest al te slapen. Het was laat op de avond en ik legde hem de zaak voor: Olga, Igor en de rest; het wantrouwen dat mij parten speelde.
‘Hmm’ dacht hij hardop, ‘een lastig dilemma Tom, als je begrijpt wat ik bedoel. Wat doen we eraan?’

Hij vertelde dat hij ook al wat meer over de AIVD gehoord had - via via weliswaar. Ze screenen het internet al jaren op “terrorisme- en
staatsgevaarlijke woorden” en bij die lijst zijn sinds kort ook de combinatie ‘bitter’ met ‘lemmon’ gevoegd. Erik en ik praatten over wat we
eventueel moesten en vooral konden doen. Uiteindelijk vonden we allebei dat we voorzichtig moesten blijven. Wantrouwen was niet nodig,
maar we dienden toch in zekere mate op onze hoede te zijn. Deze zaak toont dat de AIVD voorwendt er te zijn om de burgers tegen
terrorisme te beschermen, maar hen eigenlijk brutaalweg zelf onder verdenking van terrorisme stelt. We spraken af dat we onze AIVD-ers
gewoon hun werk zouden laten doen en voorlopig graag gebruik van hun diensten blijven maken. Erik beloofde dat hij de dominee en de
rest achter de waterlinie zo snel mogelijk van ons nachtelijke overleg op de hoogte zou brengen en ik keerde weer naar huis vol zorgen over
de dreigingen die onze heilige missie in de weg zouden kunnen staan.

Nota Bene, dat de woordcombinatie van ‘bitter’ met ‘lemon’ op de lijst van verdachte woorden stond: Hoe mal kan het worden? Ik zag al
een zaal vol met AIVD-ers als verbeten en geobsedeerde inquisiteurs het internet natrekken op alle open en eerlijke teksten die maar een
beetje orthodox zijn: zouden er misschien ergens sporen te achterhalen zijn die naar ‘open’ en ‘orthodoxie’ leiden? Ik grinnikte. Een stel
controllfreaks die alle sporen van en naar ons toe in kaart brengen om ‘eventuele bedreiging van de rechtstaat’ in de kiem te smoren...

Die middag...

Na beraad hebben wij vandaag op de redactie besloten om onze AIVD- infiltranten ook te gaan screenen; zowel hun verleden als hun
familie- en vriendenbanden. Wij hebben onze connecties bij Buitenlandse Zaken en enkele andere organisaties hiervoor ingeschakeld. Ze
beloofden het een en ander uit te zoeken, en voor ons blijft het afwachten en voorzichtig zijn. Intussen bleef er behoefte op de redactie
bestaan aan een betrouwbare kantoorknecht. Wegens onze tijdelijke argwaan naar AIVD-ers hebben wij ditmaal een advertentie geplaats
in Zuid-Afrika. Dit klinkt vreemd, maar het is uiteindelijk goed verklaarbaar.

De Afrikaner cultuur heeft immers veel meer van het oude – admirable - Nederland behouden, dan wijzelf ook maar in staat zijn te
herinneren. Datgene wat wij nu af doen als een racistisch, achterlijk, vrouwonvriendelijk, kindermishandelend en dogmatisch-somber
calvinisme, biedt voor ons, als fundamentalistisch en extremistisch platvorm interessante aanknopingspunten om studie op te verrichten.
Wij denken dat Afrikaans sprekende negers gedegen zijn opgevoed in de oud-Hollandse waarden en gebruiken, en bovendien van het soort
normale christenmensen moeten zijn waarmee wij amper meer bekend zijn. In de hoop deze vooronderstellingen te testen en hierover
nieuwe inzichten te kunnen publiceren hebben wij een bureau benaderd om zo iemand te zoeken die onze redactie van koffie voorziet, en
onze redacteuren van de al te simpele klusjes kan verlossen. De AIVD infiltranten zijn hier namelijk te goed voor opgeleid en bieden
vooralsnog geen aanknopingspunten om als studieobject te functioneren.

Om aan een goede neger te komen hebben wij eerst de CTO (Child Trade Organisation), World Vision ingeschakeld, maar die kwamen
aanzetten met een onverstaanbare Tanzaniaanse neger, die weliswaar zeer schattig, maar ook melaats was en niet meer over beentjes
beschikte. Derhalve kon hij niet voor de functie in aanmerking komen. Ergo: het was weliswaar een neger, maar de neger had niet de juiste
papieren voor deze functie. Deze kwestie kon onze goedkeuring niet wegdragen over de bemiddelende rol die World Vision speelde en
daarom besloten wij stoutmoedig zelf een advertentie in een Township Times te plaatsen, waarin nadrukkelijk gevraagd werd naar een
Afrikaans sprekend personage, mede in bezit van voldoende lichaamsdelen om de functie te vervullen; en het allerliefst een gitzwarte gave
en sterke, maar dienstbare neger.

Onze Neger

Enfin, in alle rommel die wij daarop als reactie kregen, konden wij een paar veelbelovende sollicitatiebrieven vinden. Meestal waren zij
opgesteld door een locale schrijver omdat de betreffende sollicitant analfabeet was, maar daar is van onzentwege geen algemeen bezwaar
tegen. Wanneer het studieobject onmogelijk de schriftelijke voortgang van de studie kan volgen, zal hij juist beter in staat zijn om zichzelf
zo authentiek mogelijk te blijven gedragen, zonder zich tot enige zelfreflectie en introspectie te verlagen.

Bovendien hechten wij als bitterlemon waarde aan een samenleving met een gezond percentage analfabeten en juichen het in het geheel niet
toe dat mensen verplicht worden tot duur onderwijs, welke voor de gezonde arbeid op het land en in de werkplaats absoluut niet nodig is.
Wij staan meer voor een levenslange leerschool, zonder dat er ooit een fase in de bankjes doorgebracht moet worden. Schoolbankjeskennis
beschouwen wij als het opdelen van levensprocessen in oefenen en uitoefenen. Omdat dit een onscheidbare tweezijdigheid is van dezelfde
medaille, leidt de scheiding ervan tot schizofrenie, evenals wat ik eerder noemde: het voorwenden van vertrouwen impliceert wantrouwen
en getuigt van een gespleten persoonlijkheid. Men wordt steeds zodoende aangemoedigd om meerdere persoonlijkheden te ontwikkelen: een
voorgewende en een heimelijke. In deze haal ik graag Italo Svevo aan:

"De gezonde heeft geen idee wat gezondheid is, hij analyseert zichzelf niet en kijkt evenmin in de spiegel. Alleen wij zieken weten iets van
onszelf af".

Daaruit concludeer ik: onderwijs dient men onbewust en in de praktijk te genieten en niet nadrukkelijk in een school, gescheiden van de
beroepsuitoefening. [1]

Zo nodigden wij drie analfabeten uit die alledrie over een uitstekende staat van dienst beschikten. Diegene die wij vol trots konden
aannemen had onder meer een periode van vier jaren doorgebracht in Het Leger van de Heer in Oeganda en bekleedde daar de parttime
functie van bijna-Heer. Omdat dit leger niet op Zuid-Afrikaans grondgebied opereert, pendelde hij op en neer tussen Zuid-Afrika en
Oeganda. Zo zien wij dat zelfs mensen in Afrika met geringe middelen aan het expat-gebeuren kunnen deelnemen. Als ze het maar willen.
Dit vonden wij een positieve ervaring die veel belooft voor zijn functie op onze redactie. Hij was – voor zover zichtbaar - in het bezit van alle
lichaamsdelen die in potentie bij de schepping aan de mens waren uitgereikt en vertoonde daarnaast nog de nodige littekenen. Dit getuigt
van moed en opofferingsgezindheid en ze gaven voor ons de doorslag om hem de aanstelling te verlenen.

Hij kan overigens bijzonder galant met een blad koffiekopjes door het kantoor paraderen en de espresso die hij zet is zeker acceptabel. Om
niet te zeggen, dat valt zeker nog te leren.

© Naar een idee van Erik van Goor en Tom Zwitser

Noot

[1] Omdat wij ons in deze van onze hypocriete positie bewust zijn, leek het ons goed om een nieuwe afdeling binnen onze redactie op te
richten genaamd: bitterlemon voor analfabeten. Deze afdeling promoot analfabetisme en zal zich richten op het schrijven van
pictogram-achtige artikelen voor deze groep.