KELDERSEKS

BL Commentaar 30 april 2008 * Column

door Tom Zwitser

Er zijn nieuwe records te melden: Nederland is gestegen tot het domste land ter wereld, Amerika is al enige jaren het land van de highschoolmassamoorden en Oostenrijk stijgt nu boven Belgie uit als het land van de keldersekshorror.

Wat eigenlijk alleen gekelderd is, is de wereldwijde koers van de familie.

Neem nu het voorval van afgelopen week in Oostenrijk: de 72 jarige Josef Fritzl heeft 24 jaar lang zijn eigen dochter in een atoomkelder
gevangen gehouden en 7 kinderen bij haar verwekt. Een prestatie die lange tijd onopgemerkt voorbij is gegaan. Maar nu de omvang van de
prestaties langzamerhand bekend raakt, duikt, zoals bij elk wereldrecord het geval, de pers en masse op het onderwerp. De kersverse
houder van het wereldrecord is voorwerp van diepe bewondering.

Voor het eerst drukt de pers zich niet uit in superlatieven van afschuw en distantie. Nee, niets van dat al. Men vindt het niet meer nodig om
de oeverloze kloof tussen de misdadigheid van dader en de verhevenheid van de pers zo breed mogelijk te etaleren. Slechts de prestaties zijn
onderwerp van bespreking. En die prestaties dwingen die pers blijkbaar in meerdere opzichten tot bewondering. Want als men alles
afweegt: wat heeft de man nu ook eigenlijk gedaan dat de oprechte, absoluut non-hypocriete en onversneden afschuw van de pers zou
verdienen? Inderdaad: bitter weinig.

Fritzl heeft al die jaren namelijk gezegd dat zijn dochter die hij 24 jaar gevangenhield, lid van een sekte was en zo nu en dan haar
pasgeborenene bij haar ouders op de stoep te vondeling legt. Dit was gedurende 24 jaar volstrekt geloofwaardig bij al die keren dat het
echtpaar Fritzl voor de voogdij aangewezen werd en het zou ook nu nog geloofwaardig zijn, ware het niet dat een van de gevangen kinderen
in de kelder in levensgevaar verkeerde en door haar ziekenhuisbezoek de zaak aan het rollen bracht.

Waarom zou een sekte of commune – het komt in deze tijd op hetzelfde neer [1] – wel een volledig normale reden zijn voor de bizarre
verdwijning van 18-jarige meisjes en de even bizarre verschijningen van babietjes op de stoep van grootouders? Alleen omdat dit soort
dingen nu eenmaal gebeuren? Men heeft nooit naar de dochter van Fritzl in welke sekte dan ook gezocht. Dat alleen is al vreemd, maar het
feit dat die sektes er ueberhaupt zijn is vreemder.

Overal in de wereld en zeker ook in Oostenrijk zijn er de meest bizarre sektes [2] en communes geweest waar de meest bizarre seksuele
uitwassen getolereerd en gepropageerd werden en worden. Vrijwel iedere ‘vrije’ sekte c.q. commune gaat op seksueel vlak als eerste
onderuit en iedereen vindt dat nog steeds normaal. Fritzl heeft van de wijd verbreidde acceptatie van sektes en communes gebruik gemaakt
om een dubbelleven op te zetten waarvan de stille zijde niet veel verschilde van zo’n sekte.

Daarom is enkel het feit dat Fritzl zo lange tijd in stilte is doorgegaan de reden dat de wereldpers massaal naar Oostenrijk is uitgerukt.
Seks en incest zijn al lang geen taboe meer, en ook niet het dubbelleven en heel wat andere perverse zaken. Menige sekte en commune kan
er openlijk een agenda van vrije seks en incest op nahouden zonder dat hen ooit verontwaardiging van pers’ wege ten deel valt. Evenzo het
dubbelleven van vele politici. Wat opiniemakers hooguit erg kunnen vinden is de vrijheidsberoving die Fritzl op zijn dochter pleegde. Vinden
ze de rest ook erg, dan zouden ze hun keeltjes ook open zetten bij al die enge sekscommunes.

Maar nee, dat vindt men juist niet erg. Sektes en communes waren zo cool omdat in die communes alles wordt aangegrepen om bevrijd te
worden van afkomst en opvoeding. Allerhande (pseudo-)freudiaanse technieken en middelen worden ingezet om letterlijk zo losbandig
mogelijk met elkaar samen te kunnen leven. En omdat mensen niet zomaar hun banden kunnen loslaten, werd die losbandigheid ingekleed
als een psychotherapie. Daar zijn inmiddels de horrorverhalen over bekend, maar afgezien van een verdwaalde reportage over
kindermisbruik in sektes kijkt niemand ervan op: vrouwen laten zich met drugs verdoven of dronken voeren zodat ze niet hoeven zien dat
hun pas geslachtsrijpe dochtertje door de communeleider bevrijd (ontmaagd) wordt terwijl er nog een grote kans is dat hij ook haar eigen
verwekker is.

Door onderling seksagenda’s uit te wisselen, en alles gemeenschappelijk te hebben; seks, vrouwen en kinderen (want daar komt het dan op
neer) doodt men elke zenuw die met het normale leven te maken heeft. Men denkt van de familie af te komen door de mogelijkheid te
creeren om a la minute een familie op te richten en deze een moment later weer op te heffen door een volgende op te richten. Incest bestaat
bij de gratie van de familie en wanneer die laatste niet meer bestaat, bestaat incest ook niet meer. Waarschijnlijk is de commune daarom
nog steeds een volledig geaccepteerde wantoestand. Nogmaals; dit soort sektes en communes mogen er wel zijn in Oostenrijk. Fritzl kon
deze maskerade 24 jaar achtereen rustig ophouden, ook toen er nog drie keer een kind tevoorschijn kwam. Nu blijkt dat hij zelf degene is
die deze sekte gerund heeft, is er sprake van een misdrijf.

De willekeur van het recht en de media kennen geen grenzen want het ligt nooit aan hen. Als het land, de staat, het recht en de pers buiten
alle kwaad zijn gesteld, dan mogen zij immers alles. Ze zijn heel veel handen op een grote buik. Wie wel voortdurend onder alle kwaad en
verdenking staat zijn degenen waar het nieuws, het recht de politiek en de sociale agenda zich op richten; de weerloos gemaakte burgers.
Alles wat de burger doet en laat is reden om hem nog weerlozer te maken en hem nog meer te ontzeggen. Als een journalist iets fout doet,
dan komt dat vrijwel altijd omdat hij zich niet aan de protocollen en gedragsregels of richtlijnen heeft gehouden, want de journalistiek
staat boven iedere twijfel. Het volk kan ook niets fout doen want dat bestaat niet meer, dus de enige die iets fout doet is de familie. Als een
vader of broer iets fout doet, komt dat niet omdat hij de regels en protocollen van het familieleven heeft overtreden, maar omdat hij lid
van een familie is en dat is sowieso een strafbare categorie.

De familie is nog steeds de voortdurende bron van alle ellende. Willen we ‘dit soort situaties’ in de toekomst voorkomen, dan is de conclusie
helder; weg met de familie. Ooit heeft men communes aangemoedigd om de familie te vernietigen en men zal nu even gemakkelijk de
communes aanpakken om de laatste herinneringen aan wat familieleven heette met schuld te verzwaren, want, dat blijkt nu wel, de
commune was een soort tussenvorm die nu alweer op haar retour is; in iedere kelder en op elke straathoek leeft wel een gezinnetje volgens
de anti-regels van de communes: vrije seks met iedereen, ook met je eigen kinderen. Het had enige tijd nut om de familie af te breken, en
nu dat gelukt is pakt men communes aan zoals in Texas, maar alleen om de familie nu helemaal af te schaffen.

Aan het land en de staat mag het niet liggen."Amerika is niet het land van de highschool massamoorden, ook wanneer dat daar altijd weer
voorkomt en Oostenrijk is niet het land van de kelderhorror." En Nederland is dus ook niet het domste land ter wereld. Want: "dat is
allemaal toeval." Maar wat geen toeval is: “er zijn overal sociaal-pathologische toestanden in gezinnen die vaak tot levenslange
martelingen leiden” [3]. Elk probleem wordt gepromoveerd tot een familieprobleem. En de familieproblemen zijn zo universeel verbreid,
dat dit laatste instituut der instituten binnenkort door de VN failliet wordt verklaard. De familie is het enig overgebleven schandaal
temidden van vrije seks, geinstitutionaliseerde incest en openlijke haatcampagnes tegen huwelijk en gezin. Willen mensen zich aan deze
agressie onttrekken, dan moeten ze de kelder in om nog als familie te kunnen leven. En als iemand de kelder ontdekt dan staat de
wereldpers voor de deur en wordt iedereen afgevoerd; weer een familie ontdekt.

Noten

[1] http://www.trouw.nl/laatstenieuws/ln_buitenland/article977854.ece/Ruim_helft_sektemeisjes_Texas_zwanger
[2] http://www.vpro.nl/programma/zomergasten/afleveringen/28831308/items/29490370/
[3]citaten uit: http://www.kurier.at/interaktiv/kommentare/153027.php

OLYMPISCHE SPELEN

BL Commentaar 14 april 2008 * Column

door Tom Zwitser

De kranten schreeuwen, de blogosfeer draait overuren en de mensenrechters van de wereld hebben hun toverdrank tot
zich genomen om de Chinese barbaren te verslaan. De helden doven overal ter wereld olympische fakkels en spreken
bezwerende soera's uit, want... China organiseert dit jaar het olympisch koekhapfestijn terwijl er geen vrijheid van
meningsuiting heerst.

Sporters mogen dus sporten, maar nergens hun mening over geven. Laat staan dat ze zich tegen het regime mogen verzetten. En juist dat
laatste, verzet, is heus echt waar geboden want in China gaan er zaken anders dan bij ons.

De strijd tegen de Chinese barbarij wordt niet aangevoerd door onze gestaalde en getrainde koekhappers, maar moet volgens de
intellectuelen juist worden gevoerd door hen uit China weg te houden. Strijden door niet te strijden, de competitie te vermijden en zo de
tegenstander bij voorbaat tot misdadiger te bestempelen. Het geloof in de sportieve overwinning van de ene op de andere ideologie, zoals
die in de Koude Oorlog heerste, is voorbij. Wij willen pas onze sportieve superioriteit komen tonen, wanneer de morele superioriteit al
erkend is. Wij willen alleen strijden als wij bijvoorbaat al gewonnen hebben.

Er zitten in China bijvoorbeeld idioten in de cel die, ondanks dat ze wisten dat ze bepaalde zaken niet openlijk mogen aanroeren, het toch
gedaan hebben, vaak om bekendheid en roem in het Westen te krijgen. Dat is vrij dwaas nietwaar? Zij zijn nu bij Amnesty International de
held van de dag. Hun foto’s en hun met straf bekroonde woorden prijken in iedere mensenrechtenbrochure en verschijnen als advertenties
in iedere goeie krant, want de activist moet wel geld opbrengen. Helden moet men adverteren. Wat is nu een held zonder publiek dat hem
vereert en betaalt? Als er genoeg geld door hem is opgebracht ontvangt hij nog eens de Nobelprijs voor de Vrede. Het toppunt van moed en
strijdbaarheid. Durf eens iets aan de kaak te stellen dat niet correct is en maak kans op… de Nobelprijs!

China herbergt meer dan 50 volkeren en moest als 3000 jaar oude beschaving tijdens en na de Tweede Wereldoorlog eerst een
communistische vernietigingsfase doormaken, die er zonder de grote steun van Amerika niet was gekomen. Nu het Oude China met succes
vernietigd is, moet China ook weer met geweld uit deze fase gehaald worden om helemaal mee te kunnen in ’s werelds woeden. Dezelfde
helden die de wereld overvlogen om overal de anti-globalist uit te hangen, auto’s te molesteren en stenen te gooien tegen de ordepolitie uit
neomarxistische motieven, doven nu uit naam van de westerse waarden de communistische, pardon, olympische fakkels. Westerse en
neomarxistische waarden zijn dus hetzelfde tenzij de relschoppers schizofreen zijn (maar waarschijnlijk allebei). China is nog niet links
genoeg en moet nog linkser worden. Want ieder links dat nog niet links genoeg is, is de grootste barbarij van de planeet. Er moet
voortdurend verlinkst worden.

Wat is er uit westers oogpunt mis met China vraag ik mij af? Ze hebben daar ook homo’s, ze aborteren hun kinderen op grote schaal en
ook de euthanasie op het voorgeslacht zal daar van staatswege vast veelvuldig toegepast worden (het laatste is een gok). Homo- en
heteroheren hebben daar in twee opzichten gelijke rechten: beiden mogen even weinig kritiek op het regime leveren, zoals men hier evenveel
kritiek mag (excuus: moet) leveren op de mensen die de fout hebben gemaakt om aan de macht te komen en ten tweede: beiden mogen
alleen met een vrouw trouwen. Vrouwen hebben daarentegen zelfs meer rechten dan mannen: de vrouw mag met een homo of met een
hetero trouwen, als het maar een man is. Dit zijn de grote drie van de westerse verworvenheden en toch roert het linkse halfrond zich dezer
dagen telkenmale in de rondte. De bijkomende duizeligheid kan de enige reden zijn dat China ineens het haasje is.

De Nederlandse intellectuele bijdrage aan de wereldwijde duizeligheid bestaat uit een carnavalshit genaamd “We Gaan Nie Naa China”. En
– hoe edel – het is bedoeld “om de dialoog op gang te brengen”. In coupletten en refreinen wordt het onrecht in China luid bezongen en de
videoclip toont ons hoe de feestneuzen het onrecht bijzetten door polonaises te lopen en ronde rode nepneuzen op hun eigen kokkels te
zetten. Alle bekende grappenmakers hebben eraan meegewerkt. De dialoog is dus eigenlijk een eenmalige bijdrage van potsenmakers om
onze olympische koekhappers via de publieke opinie te verbieden naar China te gaan. We gaan immers Nie. Een behoorlijke open deur,
want de grappenmakers gingen bijvoorbaat niet. Ze hadden geen van allen de olympische limiet gehaald voor willekeurig welke discipline
van het koekhappen.

Het volk is bij voorbaat op hun hand, juist nu deze specifieke opinie in een ‘grappig’ carnavalslied verpakt is dat immers vast wel aan de
lage lusten van het volk zal appeleren. Terwijl onze getrainde koekhappers jarenlange Spartaanse trainingsschema’s gevolgd hebben om
straks op die grote Olympische Spelen de koek in grote gouden plakken te kunnen behappen, mogen ze door zo’n in elkaar geflanst
nummertje straks hun edele sport niet beoefenen op het hoogste niveau. Het reikhalend uitzien wordt niet met de koek, maar met
thuisblijven bekroond.

Men wil dat wij ons druk maken over Chinezen die niet alles mogen zeggen wat ze denken, maar overstemt daarmee onze intuitie dat “alles
zeggen wat men denkt” nergens ter wereld mag en ook nergens goed voor is. Het is weer eens luid en duidelijk: wanneer men alles mag
zeggen wat men wil, wordt die ruimte binnen de kortste keren gekaapt door idioten en dwazen. Normaal volk heeft niet de behoefte om
iedere minuut van de dag rond te schreeuwen wat ze vinden maar juist om daarvan verschoond te blijven. Wat men vindt is normaal en
wat normaal is hoeft niet de hele dag worden rondgetoeterd. Wat normaal is, is algemeen aanvaard en wordt als zodanig met een enkel
woord bevestigd. Bekvechten dient om de orde te herstellen, niet om deze voortdurend omver te werpen.

Normaal volk wil normaal leven en niet door van alles en nog wat bestolen worden en dwars gezeten worden. De staat gebruikt de dwazen
en idioten zogenaamd om “onrecht, misbruik en ongelijkheid uit te bannen” en vergroot daarmee de controle op haar burgers tot
maximale proporties.

Niemand maalt er nog om dat de staat de burger wantrouwt en dat iedere burger bij voorbaat verdachte is in een slopend strafproces
tegen het volk dat nu al tientallen jaren duurt en opgaat in een Europees gevoerd strafproces tegen de laatste overblijfselen van de oude
volken op dit continent. Onvrijheid van meningsuiting is nu de zwaarste zonde waar een land zich aan kan schuldig maken. Bij ons heerst
deze vrijheid. Wij hebben niet de vrijheid om te zwijgen met de zwijgenden en met rust gelaten te worden, maar bij ons heerst de vrijheid
om alle dwazen en schreeuwers aan het woord te laten en er ook nog naar te moeten luisteren. Want zodra je de laatste schreeuw of deun
gemist hebt, ben je een barbaar. Dezelfde vrijheid wil men China opleggen. Opgelegde schijnvrijheid, wat moet je met zo'n dubbele
dwangbuis?

En wij zitten er maar mee. Het is namelijk niet het probleem van China, maar het onze. Daarom is dit stuk zeker niet gekeerd tegen de
Tibetanen, of tegen de chinees-tibetaanse dialectiek, maar vooral tegen de wanvertoningen van onze zelfverklaarde elite. Omgaan met
schijnvrijheden die ze ons opleggen is zwaar en daartegen iets zeggen is strafbaar. Want voor je het weet heb je een proces aan je broek
wegens discriminatie en racisme, kortom de zonde tegen de gelijkheid. En dan merk je ineens wel hoe groot en machtig die staat geworden
is en dat de macht van de staat zich uitstrekt tot aan uw en mijn gedachten. Juist die gedachten mogen u en ik niet hebben omdat ze de
publieke opinie tegenhouden om u en mij van binnen af te breken. U en ik moeten daarentegen alles van de staat, de EU en alle experts
verwachten, en van al hun poppekasten, marionetten en spreekbuizen. Laat ze zelf gaan koekhappen.

EXTREMISME BESTAAT NIET

BL Commentaar 6 december 2007 * Sinterklaas

door Tom Zwitser

Beste Doekle, Afshin en alle andere Hulpsinterklazen,

Pakjesavond had voor het Nederlandse volk geen verrassingen in petto dit jaar. Alle pakjes waren al open gemaakt
voordat de liedjes gezongen waren. In de pakjes zaten namelijk de liedjes die gezongen moesten worden. Wij dienden
voor die pakjes wel onze worteltjes en ons stro retour te geven. Het bleek een grote streek van Sinterklaas te zijn....

Dat ging zo: we zijn in een democratie beland die alles begint uit te sluiten om zichzelf te beschermen. Doekle Terpstra wil de democratie
beschermen tegen haar eigen implosie en de neomarxist Afshin Ellian wil de democratie juist als de Grote Woordenoorlog van allen tegen
allen beschermen. Grote woorden, nog grotere monden en verontwaardigd doen wanneer een van die Grote Woorden een Grote Daad tot
gevolg heeft. Terpstra beseft nog dat een grote mond een even grote daad oproept. Een grote mond heeft immers scherpe tanden. Maar hij
is bang voor grote daden dus fulmineert hij ook tegen de grote woorden (met even grote woorden).

Ellian weet dat iedere daad alleen maar van het collectief (de staat) mag uitgaan en profiteert daarvan door zijn tegenstanders die nog
eergevoel en godsdienst kennen voortdurend te kleineren en te beschimpen. ‘De’ democratie staat immers achter hem. Doekle ziet nog niet
dat de Grote Woordenoorlog van Ellian het soort democratie bewerkstelligt die hij zo graag wil beschermen. Die democratie waarin iedere
burger is murw gebeukt door Grote Woorden terwijl hem zijn vuisten zijn afgehakt en zijn tanden zijn uitgeslagen. Alleen zo kunnen wij
met een nieuw geloof geindoctrineerd worden. Grote Woorden temmen normale mensen en maken hen afgestompt en onverschillig. Het
houdt ons in een shocktoestand.

Doekle heeft het over redelijkheid en tolerantie maar wil letterlijk niet zien dat onze verheven redelijkheid hetzelfde is als onverschilligheid
en dat onze staat van tolerantie hetzelfde is als murw gebeukt zijn met Grote Woorden. Wie nog een restje dadendrang bezit buiten de
staat om en wie nog een restje geloof heeft in iets anders dan de democratie moet nog langer de Grote Woordenstroom ondergaan, totdat
alles van de staat is, ons geloof incluis. Pas dan zijn wij de grote cynici geworden die bruikbaar zijn voor de democratie, begrijpen wij het
zo goed, beste Afshin?

Collectivistischer kan het niet, wanneer zelfs ons geloof staatsbezit is geworden. Afshin Ellian presenteert zich als neoconservatief, maar
zijn neoconservatisme blijkt neomarxistisch te zijn en zo verloochent hij zijn Iraans-communistische afkomst uiteindelijk niet. Doekle
Terpstra dient de Bijbel eens goed te lezen. Zijn ‘christendom’ heeft hooguit drie zinnen uit het Nieuwe Testament op de maat van de
Internationale getoonzet en de rest van de Bijbel in het vuur geworpen – wat overblijft is vele malen dunner dan de Donald Duck in het
Fries. Heel typerend voor zijn Nieuwe Christendom dat al door Ter Braak is opgemerkt.

Ons advies: richt een leeskring voor Hulpsinterklazen op en gaat U beiden maar eens actuele marxisten als Michael Hardt en Antonio
Negri lezen over wat de democratie te wachten staat. Hopelijk brengen zij uw vastgeroeste collectivistische staatsdenken weer in beweging.
De constitutionele democratie is een fossiel dat feitelijk nooit bestaan heeft buiten uw eigen verbeelding. Het was decennia lang een facade.
Hoe meer de democratie gerealiseerd werd, hoe totalitairder en fascistischer zij zich manifesteerde. Het is de staat daarachter die zich nu
pantsert tegen haar eigen burgers. Het is de staat die bij de geringste tegenstand haar eigen burgers ingrijpend gaat heropvoeden en bij de
geringste opstand hardhandig op haar burgers inhakt, ook al zijn deze burgers nog stemongerechtigde 14-jarige scholieren. Zelfs achter
het IJzeren Gordijn maakte men het destijds niet zo bont.

Of gaat u de klassieken eens lezen. Niet Marx en Spinoza enzo. Nee, gaat u eens Althusius lezen of Spengler. Of denkt u eens na over de
frase van Multatuli: “democratie is de oorlog van allen tegen allen.” Ook Peter Sloterdijk kan u de ogen openen. Nergens wordt de ironie
van de moderniteit zo zichtbaar als in zijn ‘Eurotaoisme’ (1991). Boeken van formaat in plaats van existentialistisch geneuzel over ‘Mijzelf
als probleem’ of iets dergelijks.

Beste Doekle en Afshin, uw democratie is dood en uw marxisme is achterhaald. Uw marxisme is niet eens meer een slag in de lucht, want
het heeft zelfs geen slagorde meer, of het zou de staat zelf moeten zijn. Misschien moeten onze 14-jarige pubers voorgaan in de strijd,
omdat hun ouders alleen maar bezorgd kunnen toekijken, maar verder niets meer willen, niets meer denken en niets meer verdedigen. Ze
zijn eerloos gemaakt door de almachtige staat waarbinnen U carriere maakt. Liberale vrijzinnigheid en charismatische neurosen maken U
en hen tot staatsslaven.

Intussen wordt er door filosofen, sociologen en politicologen al verder gedacht. Op universiteiten is de democratie allang dood. Nu zien
zelfs middelbare scholieren het al. Met uw navelstaarderij op uw eigen opinie maakt U uzelf volslagen blind. Wij zijn al veel verder en de
democratie is een losgezongen circus geworden dat zich in een sprookjesachtige grachtenpand afspeelt, maar verder nergens. Het was een
lachertje geweest, ware het niet dat er nog steeds stromen geld van burgers in het sprookje gepompt wordt terwijl het land in toenemende
chaos verkeert. Burgers kunnen niets of de wapenstok keert zich al tegen hen.

Uw vrije woord heeft bijvoorbeeld voor het Europese bedrog gezorgd omdat de staat de enige is die de vrije daad op het vrije woord mag
laten volgen zonder dat zij enige rekenschap hoeft af te leggen. Ze mag zelfs A zeggen en niet-A doen. Het vrije woord zorgt er bijvoorbeeld
voor dat we in de dollar, de olie en de huizenmarkt geloven, zonder dat er nog hard geld in om gaat. Het vrije woord heeft ervoor gezorgd
dat deze fata morgana’s ons dagelijkse leven overwoekeren en ieder geloofsafval direct afstraft. Het vrije woord zorgt ervoor dat men met
onderwijs kan aanrommelen wat men wil en de politie op middelbare scholieren in kan laten hakken terwijl ze de onzinnigheid van het
onderwijs aan de kaak stellen. (Tussen haakjes: onderwijs van huidige kwaliteit kan in 2 tot 3 lesuren per dag gegeven worden.)

Wat hebben wij aan een vrij woord als onze vrije daad ons bij voorbaat ontnomen is? Alsof de democratie een eeuwig sabbatsrust is
waarop alleen toegesproken en toegehoord mag worden. Alleen degene die woord en daad scheidt komt terecht in een toestand waar de
meest grove beledigingen met een glimlach in ontvangst genomen moeten worden door de geadresseerde. Maar mag hij ze zelfs wel in
ontvangst nemen? Is dat niet werken op de eeuwige sabbat van de liberale opiniemaatschappij? En wanneer het ontvangen van fatwa's en
beledigingen al daden zijn, dan is het uitspreken ervan toch ook al een overtreding tegen het Grote Liberale Gebod?

Waarom moeten wij als lammen en blinden aan de kant van de weg de media om hulp roepen? Genezen zij ons van onze lamheid als wij
een vrij woord in de echoput van de opinie mogen gooien? Kan Doekle ons vertellen waarom het zwaard en de mepstok van de staat ons
vele malen liever en zachter zou behandelen dan zijn eigen knuisten? Of heeft hij geen knuisten meer? Zijn de heren Doekle en Afshin ook
ontmande marionetten die een opgepoetste carriere als worst voorgehouden wordt? Moeten wij, beste heer Ellian, als een geamputeerde
mens door het leven en ons en ons geloof aan alle kanten laten beledigen omdat het vrije woord een doel op zich is geworden? Of louter
omdat het U behaagt? Een normaal mens dat over knuisten beschikt, wendt zich slechts in nood tot grof geweld. Grote woorden worden
amper gebezigd. Grote daden al evenmin. Het normale leven bestaat uit vanzelfsprekendheden die tot het uiterste verdedigd kunnen
worden. Nu is de enige vanzelfsprekendheid dat alle vanzelfsprekendheden voortdurend omver worden gescholden. En men verbaast zich
erover dat er nog achterlijke mensen zijn die dat niet pikken. Wij zeggen U: zolang de achterlijken er nog zijn, is er hoop.

Extremisme is een tegenspraak. Aan de flanken van de maatschappij is niets veranderd. Niet aan de rechterkant, niet aan de linkerkant en
niet aan de onderkant. De enige verandering vindt voortdurend boven plaats. En van boven uit de dwang naar rechts, links en beneden.
Daar, aan de randen en aan de onderkant, is men als altijd gebonden aan zaken die boven de staat uitgaan. Het jakobinisme bevindt zich
echter in het centrum van de maatschappij predikt haar geweldsmonopolie met... geweld. Tegen het staatsgeweld zijn, betekent dit over
jezelf afroepen. De democratie is heilig en staat boven God, land en volk. In ruil daarvoor biedt zij de burgers kadootjes aan waar steeds
weer nieuwe scheldwoorden in blijken te zitten tegen het veelvuldig aanwezig ‘bijgeloof’ van de burgers. De staat biedt ons niets
fundamenteels maar breekt de fundamenten slechts af. Doekle moet dus nog even wachten met zijn actie tegen de verWildering van
Nederland. De verWildering van Nederland leidt immers tot zijn heilsstaat van “tolerantie, gastvrijheid en solidariteit” en nog wat mooie
“kernwaarden” zoals onverschilligheid, shocks en gebroken willetjes.

Nee, de pakjes waren dit jaar al uitgepakt voordat de liedjes gezongen waren. We hebben in november gedaan alsof Sinterklaas uit Spanje
kwam met de boot, maar Sinterklaas is nooit weggeweest. Al enige jaren rijden er alle dagen per jaar stoeten hulpsinterklazen op hun
kranten en omroepen door Nederland en ze delen rijkelijk kadootjes uit. In ieder pakje zit een woord. Allemaal ‘vrije’ woorden. En dat vrije
woord slaat ons oude geloof plat en blaast ons een Nieuw Geloof in. Helaas wil het ons maar niet overtuigen. We doen alsof we in
Sinterklaas geloven, maar we weten wie er onder de mijters en tafelkleden zitten: dat zijn onze politici, columnisten, dominee’s, literatoren
en wat verdwaalde hoogleraren. En we moeten doen alsof hun kadootjes het hoogste goed zijn en we buigen ons voor hen en geven hen
bergen worteltjes en stro, maar stiekem voelen we ons bedrogen. Wat hebben we eraan? Extremisme bestaat alleen in het centrum en zou
dus beter totalitair centralisme kunnen heten. En het vrije woord bestaat nergens sinds de daad ons ontnomen is.

NB. Bovenstaand stuk is bedoeld als krantenartikel en is achtereenvolgens genegeerd door Trouw (waarin Doekle zijn oekelige brief
publiceerde) en, zonder het artikel gelezen te hebben, afgewezen door de NRC omdat het een Sinterklaasstuk betrof dat NA 5 december
gepubliceerd diende te worden. Dat was teveel voor de NRC-logica. Daar het niet mijn gewoonte is om lang met een stuk te lopen leuren
en als een lamme en blinde vanaf de kant van de weg de diverse media te blijven aanroepen, daarom op BITTERLEMON.eu

DEUGDEN

bitterlemon.eu - Simplicissimus 11 september 2007 * Deugden

Satire: DEUGDEN

door Tom Zwitser

De kernredactie was de afgelopen maanden in hevige verwarring. We hadden in onze keuken last van hardnekkige bacteriën. Niet veel later
bleek dat ze deugden genoemd worden. Men kon nog geen koffie zetten, of er zat een deugd in.

Het is een erg oude bacterie die een paar eeuwen gesluimerd heeft, maar nu helemaal terug van weggeweest is. Alleen niemand bleek te
weten wat het precies is en wat het doet. Wat is een deugd en wat doe het met je? En vooral: hoe komt zoiets in onze keuken terecht? Ze
hebben ook nog een voorliefde voor bepaalde mensen. Sommigen raken ermee besmet en bij hen is het deugd voor en deugd na. Ze zijn
geen schim meer van zichzelf. Die deugd maakt een ander mens van ze. Ze worden ineens heel beheerst, gematigd en bedenkelijk, maar wat
ze dan beheersen, wat ze dan matigen en waar ze dan over nadenken, dat blijft ook na herhaaldelijke navraag volslagen onduidelijk. Wie
besmet raakt, verliest ieder ad rem (re)actievermogen. Alles wordt afgeremd en overdacht, maar direct en primair handelen, hó maar.
Direct en primair handelen wordt eerst “moeilijk”, dan “ligt het niet eenvoudig” en uiteindelijk volgt een “toch maar niet”. Anderen blijven
van het bacterie verstoken en begrijpen er tot nu toe geen snars van. Op rechts waren we immers zo goed bezig en nu ligt ineens alles “heel
complex”.

Er dreigt nu een totale tweedeling te ontstaan. Want het blijkt dat bepaalde conservatieven er zeer vatbaar voor zijn. Het deugdenbacterie
ontkiemt bij hen heel snel, terwijl het bij anderen geen schijn van kans maakt. Ze hadden het altijd al over de “zeer belangrijke rol van
onderwijs” en over “het Bildungsideaal”. Bildung maakt sterke burgers, maar waarín en hoe ze dan gevormd worden, ook dat bleef altijd
erg vaag, net als de vraag waarvoor die sterke burgers hun zorgvuldig gevormde kracht dan gaan aanwenden. Ja, bepaalde mensen
moesten uit het volk gehaald worden en daarbuiten van capaciteiten voorzien worden om daarna het volk kundig te besturen. Maar goed,
dat respecteer je nog van elkaar; verschil moet er zijn, nietwaar? Totdat ze met de deugden op de proppen kwamen. Toen wisten we dat de
bacterie toegeslagen had. Vorming gaat al ver, maar deugd, nee.

Deugd blijkt in een potje te zitten dat op scholen en bij welzijnswerkers op de plank staat. De grote toverketel waarin op iedere school de
kleine ettertjes tot burgerdestillaat gestookt worden, raakt niet vanzelf op smaak. Dat gebeurt met de deugden. En ook hier doet Europa
een duit in het zakje, want dit zijn officiële, door de EU goedgekeurde deugden. Ze komen uit de geheime kleur-, geur- deugd- en
smaaklaboratoria van de EU waarin het hele voedselspectrum voor de burger wordt samengesteld. Want het leven is van zichzelf
natuurlijk erg smakeloos en flauw, maar wanneer men eerlijk is vinden ze het eigenlijk niet te zuipen of te vreten. Het leven leeft niet uit
zichzelf, en indien wel, dan gaat het helemaal verkeerd. Ouders, opoe en opa, volkstuintje, op straat spelen, puberen en volwassen worden;
alles is even smakeloos, om niet te zeggen dat het in principe schadelijk is wanneer er niets tegen gedaan wordt. Het moet dus allemaal
flink op smaak gebracht worden. En deugden neutraliseren ook nog eens al die gevaarlijke trekjes die je in je familie en op straat krijgt
opgedrongen.

Dit hele verhaal sloeg bij ons in als een bom. Deugde er dan niets van de wijze waarop onze voorouders eeuwenlang hadden geleefd? Een
beetje grond, een plaggenhut, een kruidenvrouwtje aan de rand van het dorp, kinderen spelend op de dorpsbrink, vader werkend op de
akker en opoe aan het sokken breien op het bankje voor het huis – kortom: de gang der eeuwen? Nee, inderdaad, er deugde niets van, want
er kwam geen deugd aan te pas. Het was allemaal valse romantiek en een tijd van pure ellende waar we dankzij deugden, onderwijs en
Bildung van verlost werden. En technologie natuurlijk – zonder technologie is alles onmogelijk. Maar teveel technologie in de soep is ook
weer gevaarlijk, dus moet er nu weer meer deugd bij, om al de andere ingrediënten het hoofd te bieden. Het gaat om de totaalbalans. Als
één ding toeneemt, moet er van de rest ook meer bij. Dus heeft de EU extra deugden ter beschikking gesteld en het is overal gratis
verkrijgbaar: in scholen, kerken en moskeeën. Zo is deze bacterie bij ons in de keuken gekomen. Het is ongemerkt door ons voer gegooid.

Iemand had het in onze keuken neergezet, meegenomen vanuit de school of de kerk. Slechts een enkeling is resistent. Sommige
conservatieven kunnen inmiddels niet meer van deze dope afblijven. Het geeft ze het gevoel dat ze leven en tot grootse prestaties in staat
zijn, zeggen ze dan. Een gevaarlijk goedje dus, zoveel is wel duidelijk.

Ja, het waren roerige dagen, de afgelopen tijd. Bent u al besmet of heeft u nog nergens last van? In dat laatste geval: houden zo.

INTELLECTUEEL

bitterlemon.eu - INTELLECTUEEL

een column, door Tom Zwitser

Afgelopen week was het weer eens raak: een intellectueel moment op de Nederlandse televisie. En zoals bijna altijd met de intellectuele
momenten op de televisie, was het de moeite van het overdenken niet waard. En toch wil ik het erover hebben. De altijd innemende
allemansvriend Matthijs van Nieuwkerk nodigde in zijn programma de Tv draait door vier mensen aan tafel: de presentatrice van het
“voorlichtingsprogramma” Spuiten en Slikken Sophie Hilbrands, de schrijver en ‘publicist’ Joost Zwagerman, de cabaretier Bert Visser en
EO-man Andries Knevel.

De doorsnee kijker zal blij geweest zijn met de aanwezigheid van Hilbrands en Visser welke heerlijke humor van de laatste vooral de
autistische Knevel flink te kijk zette. Op het gezicht van Hilbrands was in het begin al de ergernis over de geproduceerde onzin van Knevel
goed af te lezen.

Van Nieuwkerk zei op een gegeven moment in een bijzin over Knevel dat hij een dik uur voor de uitzending al in de studio aanwezig was om
onder andere de positie van alle camera’s grondig te inspecteren. Van Nieuwkerk werd toen abrupt door Knevel onderbroken met de
verklaring; ‘dat hoort bij het vak’, hij knikte overtuigd met zijn hoofd en zei nog eens ‘hoort bij het vak’. Zijn woorden waren afgemeten en
snel, evenals de hoofdknik.

Net als Knevel was Zwagerman op een heel andere manier irritant: Ook hij heeft intellectuele pretenties, maar datgene wat intellectueel
aan zijn opmerkingen en tegengas aan Knevel had moeten zijn, heb ik niet ontdekt. Dit zogenaamde tegengas is door een eerstejaars
student filosofie onderuit te halen, wanneer deze al niet in lachen uitbarst om de krakende argumenten die hij naar voren schoof om zich
tegen Knevel te profileren, bijvoorbeeld over de nieuwe programmering van de publieke omroepen. Zwagermans geloof in neutrale
journalistiek was kinderlijk naïef: Een Paul Witteman, die in zijn vrije tijd PvdA schijnt te stemmen is journalistiek ‘natuurlijk’ kritisch en
neutraal, en zeker wanneer hij linkse politici aan de tand voelt. Kritische vragen zijn altijd neutraal. Tuurlijk Joost...

Maar dit terzijde. Op de vraag van Van Nieuwkerk of Knevel wel eens naar Spuiten en Slikken (waarvan de naam inderdaad de hele inhoud
dekt) gekeken heeft, reageerde hij ontkennend. Sophie wilde weten waarom hij er niet naar gekeken heeft. ‘Gewoon niet, ik had er geen zin
in’. ‘Maar’, vroeg Van Nieuwkerk; ‘heb je er geen zin in of mag je er van jezelf niet naar kijken, want je moet dat toch zien als vakman?’
‘Nee, natuurlijk mag ik wel, maar gewoon..; geen zin, ik hoef het niet zien’. Een antwoord zonder dat hij zijn morele overtuiging over dit
soort voorlichtingsprogramma’s hoefde te geven. Gewoon geen zin. Prompt kreeg hij een uitnodiging van Hilbrands om de eerstvolgende
opname bij te wonen. Met een verlegen lachje als antwoord...

Daarop was er een debat (woordenwisseling) tussen Knevel en Zwagerman. Interessant klinkende woorden als onjuiste premissen en linkse
machtsovernames op tv kwamen meerdere malen beschuldigend uit Knevels mond. De verbetenheid en gefixeerdheid waarmee hij in zijn
stoel zat, maar ook de manier van praten, was niet alleen irriterend en tegelijk lachwekkend voor de anderen aan tafel, maar het kwam
mij ook voor alsof hij, volledig gericht op zijn heilige missie (zoals zoveel ‘intellectuelen’ extreem op iets gefixeerd zijn), alles uit de weg
ruimt of negeert wat hem in zijn omgeving zou kunnen belemmeren.

Het leek alsof er een over het paard getild gymnasiumjongetje aan tafel zat dat te vaak te horen heeft gekregen dat hij slimmer is dan de
rest van zijn klas, en na niet al te lange tijd die rest van de klas niet meer opmerkt, of nog slechts in de vorm van een publiek dat er voor
hem is, dat op hem gericht is. Er is alleen nog maar Knevel en het publiek. Knevel zit niet meer in de klas. Geen moment leek hij zich
natuurlijk te bewegen in de polemiek of kon hij ingaan op hetgeen Zwagerman en Van Nieuwkerk zeiden, maar daarentegen leek hij zich
juist overbewust van het publiek om hem heen en het beeld dat hij van zichzelf neer wil zetten. Zijn houding was overgeconcentreerd en zijn
reacties gespannen ad rem waarbij iemand uit laten praten als een van de ergste deugden beschouwd wordt.

Met andere woorden: de intellectueel Knevel is een acteur en wat voor één! Een slecht acteur. Ik vraag me tegelijk af of deze autist wel iets
anders kán zijn dan een slecht acteur. Een goed acteur zal hij nooit worden; ontspannen zal Knevel nooit zijn. Hij zal er altijd maximaal
naar streven alles in de hand te hebben, maar hij zal het nooit kunnen en deze frustratie is hem aan te zien. Hij zal altijd gefixeerd zijn op
zijn heilige missie die hij tevens nooit zal bereiken en hij zal zichzelf en zijn omgeving voortdurend aanpassen aan die missie: Heeft hij een
beeld van zichzelf dat hij nietsontziend naleeft; er moet voortdurend een imago neergezet worden, en daarom is het zeker noodzaak om een
uurtje voor de uitzending in de studio aanwezig te zijn om de camera’s te inspecteren, camerabewust als hij is.

ANARCHIE

bitterlemonproof 14 juli 2007 * Anarchie

door Tom Zwitser

Binnenkort vieren wij de 150ste geboortedag van het anarchisme. Het anarchisme is ontstaan als een volstrekt individueel verzet tegen de
overheersende klasse. Dit verzet was totaal gespeend van enige organisatie, omdat organisatie een bepaalde mate van gezag vereist en
samenwerking. Anarchisten gooiden dus in volstrekte eenzaamheid hun bommen naar presidenten en bank- en fabrieksdirecteuren en een
enkele afzwaaier kon ook nog eens gericht zijn tegen de hautaine bourgeois zelve.

Maar bitterlemon wil het verloren anarchisme weer oppakken in een nieuwe gedaante. Vandaar een feestdag voor de hele familie in het Haagse Madurodam. Een centraal gelegen pretpark in de Nederlanden. Bitterlemon introduceert het familie-anarchisme. De familie is de kleinst mogelijk organische organisatie en heeft geen
kunstmatige overheersende klasse - in tegenstelling tot wat socialisten en feministen beweren. Leve het patriarchaat van de familie, weg
met de staatsbemoeienis! Op de feestdag kunt u met uw kinderen bommen leren maken waarna de kinderen ze op belangrijke doelwitten
leren gooien. Zo mag de luchthaven Schiphol flink te duchten krijgen, evenals de Nederlandse Bank, de grachtengordel (we zetten er ook
echte grachtengordelpoppetjes in), en voor onze Vlaamse vrienden plaatsen we 's ochtends voor aanvang ook nog enkele gebouwen van
Belgische instituties, als het Belgisch Parlement, het parlement voor de Franstalige gemeenschap en wat Brussels-Europese troep.
Speciaal voor hen richten wij ook nog een schiet- en stormbaan in waarbij wij rozen hebben in de vorm van Guy Verhofstadt met een
exemplaar van De Standaard in zijn handen. Op de onverwachte en strategische plekken hebben we een dwergroosje van Koning Albert
neergezet. Hij mag aan stukken gereten worden. De bitterlemon familiedag, een leuk dagje uit voor het anarcho-gezin. Behalve uw
wapentuig en camouflagepak, mogen opa en oma ook mee!

HOE DIRECT PRECIES?

Bitterlemon proof - 14 juli 2007

door Tom Zwitser

De centralistische democratie blijkt niet te werken. Systemen, draaiboeken en werkmethodes bepalen de politieke besluitvorming en wat
dit voor resultaat heeft weet inmiddels iedereen. De bestuursklasse heeft hele andere belangen dan het volk en van representatie is in geen
enkel op zicht sprake meer. Het leven is eruit, God ook en zonder hen moet het gerooid worden. Daarom doen we het nog democratischer:
directe democratie. Jaarlijkse wetten door referenda aan het volk toetsen, iedere lokaal gezag ook lokaal houden en niet overhevelen naar
overkoepelende organisaties. Als de lokale bevolking iets wil, dan gebeurt het. Als de Amsterdam grachtengordel het homohuwelijk wil en
Bos en Lommer wil dat niet, dan moet Amsterdam opgedeeld worden. Maar wanneer men in blok A nu anders daarmee om wil gaan dan
met blok B moet ook de grachtengordel opgedeeld worden, netzo lang tot er een plaats van eensgezindheid heerst, maar dan hoeft er niet
meer overlegd te worden, en is de democratie zelf overbodig. Democratie, ook de directe, vooronderstelt de verdeeldheid. Dus op
Keizersgracht 81 wil men het wel, en op nummer 83 niet, terwijl men er op nummer 85 nog niet uit is. En wanneer in de grachtengordel
ieder huis een eigen ministaatje is geworden en men zo moe wordt van de dagelijkse politieke bedrijvigheid binnenshuis (men moet inzake
letterlijk alles overleggen en stemmen), dan zal men misschien weer zeggen; overhevelen die politiek! Maar dan stemmen de drie jongste
kinderen tegen en moet daarover ook weer overlegd worden, totdat de allerjongste aandraagt dat het misschien toch beter is om papa
maar in de gracht te verzuipen hetgeen prompt democratisch aangenomen en uigevoerd wordt door de oudste twee. Papa legt zich bij hun
democratisch besluit neer. Met andere woorden. Hoe direct precies?